Sloganman, Heeresman

Heere Heeresma is dood en dat komt hard aan op een mooie maandagochtend in Heide-Kalmthout.
Na het lezen van het bericht trok Sloganman zich even terug in zijn werkkamer en zocht er Heere Heeresma meteen op. Na het rijtje Grunberg en twee toppers van Hamelinck stond het werk van z'n oude held nog behoorlijk stevig overeind. En dat zal wellicht ook nog een tijd zo blijven. 


Een dagje naar het strand


blijft een meesterwerk van menselijke onmacht. Het soort boek dat je haat omdat je jezelf er zo vaak in tegenkomt. Maar hoe mooi en hoe machtig geschreven. Vrij Nederland verwoordde het zo in die tijd: "Zo direct wordt de lezer bij het verhaal betrokken, dat hij nu en dan aarzelt verder te lezen."
O ja, voor de goede orde: Heeresma heeft ook een tijdlang gewerkt als copywriter. Daarom zal Een dagje naar het strand voor Sloganman ook altijd een literaire slogan blijven.


Vandaag wordt het -verneemt Sloganman met een half oor- tot 33 graden warm. Gehoord, Heere? Komaan man, waarop wacht je nog: een dagje naar het strand!

Sloganman, Ondagman

Vier croissants en vier koffiekoeken als wisselgeld voor één De Zondag. Sloganman is niet te beroerd om de afstand naar de bakker desnoods kruipend af te leggen, als er maar een nieuwe De Zondag tegenover staat. 


Zondag zonder De Zondag? Een Ondag! 


Waarom, vraagt hij zich af als hij het Onding openslaat, hoort dit slappe papiergeritsel bij de zondag als een warme croissant bij de koffie? Waarom leest hij deze klaarblijkelijke onzin zonder klaarblijkelijke tegenzin? Vanwaar die mildheid op de Dag des Heren? Nochtans staat het magazine ook dit keer vol uitnodigende krommunicatie.
Morgen maandag haalt Sloganman zonder meer de sloophamer boven voor slogankeutels als
Leren is leven (Universiteit Antwerpen)
Als het om meubelen gaat (meubelen Bob Janssens)
Durven moet je durven (Citroën DS4)
Maar dat is morgen maandag. Vandaag is Sloganman kennelijk een andere man. How come? En hoelang is dit al aan de gang? Hij zal daarvoor eens te rade gaan bij zijn levensgezellin die -zo stelt hij vast- De Zondag niet eens een blik waardig gunt op zondag. 

Sloganman, Afghanman

De mooiste slogan van de week komt uit de mond van de Afghaanse vrouwen die in het vrouwenpark van Kaboel even een paar uren 'vrij' komen zijn, of toch bevrijd van (onder)drukkingsmiddelen. Ze geven elkaar rijles op de parking. Ze gaan lekker sporten in de daartoe meest geschikte outfit. Er wordt zelfs pootje gebaad. En ze willen allemaal maar één ding :


"Vrouw zijn!"


Is er een fijnere slogan denkbaar om als vrouw in Afghanistan -e.a. vergelijkbare werelden- je verlangen naar vrijheid te outen? Om alvast virtueel even uit die burka te stappen en de Talibannetjes, rrroetsj, in de gordijnen te jagen? Sloganman vindt van niet. Een beetje vrouw, vindt hij, windt er geen doekjes om als ze in haar vrouw zijn wordt bedreigd.
Sloganman is vandaag net 10 jaar getrouwd met zo'n vrouw. Die lieve activiste van zijn hart.

Sloganman, Maanman

Een volle maan die zich in een soort rouwsluier hult en onttrokken wordt aan het gezicht van de wereld, is een absurde belevenis, en een signaal. Een fenomeen met minder spektakelwaarde dan een zonsverduistering weliswaar, maar toch. De maan hoort blinkend in de ruimte te hangen, als een geestverruimende space lampion, een droombal voor romantici. Waar huilt een wolf zoal naar, zonder maan? En komen geliefden nog wel uit hun woorden als de grote inspirator zich even achter de coulissen terugtrekt? Waren er herstellingswerken nodig en zijn die nu met succes uitgevoerd? Dreigde de maan zich aan de aarde te onttrekken en is de oude aantrekkingskracht nu weer helemaal terug? Staat de maan daar nu steviger dan ooit? Hebben de BBB-poetssters haar inmiddels een misschien wel hoognodige schoonmaakbeurt gegeven?
Eens kijken.
Het regent. Geen maan te bekennen. Maar Google lost dat virtueel op. Met een maansverduistering die het hele proces in zo'n zes seconden even overdoet. Voor 50 euro, leest Sloganman, kan hij nu op Google adverteren. Om te kijken hoe het werkt. En zich daarna -ijdele hoop van Google- voor langere tijd contractueel aan de zoek- annex reclamemachine te verbinden.
Dat maantje in het logo? Mooi gedaan! Dat gratis advertentievoorstel? Loop naar de maan!

Sloganman, de Bottonman

Sloganman neemt zelden of nooit een excerptum uit andermans publicaties over, maar dit keer maakt hij graag een uitzondering. Het nieuwe boek van Alain de Botton maakt brokken. De filosoof 2.0 breekt een lans voor de religie 2.0 en dat zullen de lezers van o.m. De Morgen en Humo geweten hebben!


De Botton is categoriek:  We hebben weer een soort religieuze overtuiging nodig, een gemeenschapsgevoel dat ons drijft, inspireert, spiritualiseert, enz... Zonder God, wel te verstaan. 
Eén passage uit het Humo-interview naar aanleiding van het verschijnen van zijn -nu al spraakmakende- "Religie voor Atheïsten" wil Sloganman zijn followers (what's in a name!) niet onthouden :


Alain de Botton: Denk je echt dat al die creatieve geesten in al die fantastische advertentiebureaus (sic!) niet liever goeie ideeën zouden verkopen dan toiletpapier of deodorant? Je kan ook adverteren voor een filosofie - het katholicisme deed dat vroeger al met zijn iconografie. Vroeger zei men weleens dat de filosofen koningen moesten worden; misschien moeten ze vandaag adverteerders worden.


Sloganman is geen filosoof, tenzij in z'n vrijetijd, maar hij kan zich wel vinden in de ruime(re) context van de Botton's stelling. Er is nood aan iets dwingends en bevrijdends dat we met z'n allen accepteren. Ene ex-bisschop van Brugge zal het graag horen :


Op je knieën!

Sloganman, Medievalman

De Middeleeuwen hadden iets heroïsch, ondanks vervelende bijkomstigheden als een wellicht vroege dood, veelal voor je vijftigste. Maar keizers, koningen, ridders en jonkvrouwen zorgden, als Bekende Middeleeuwers, ook toen al voor de spanning en de sensatie die zelfs in tijden van pest en cholera de fantasie danig prikkelden.


In juni 2011 zorgen achtereenvolgens een komkommer, een tomaat en een sojascheut voor de angst en de spanning waaraan we kennelijk nog steeds behoefte hebben. Om naderhand te kunnen pochen dat we het maar weer mooi hebben overleefd. Want dat doén we toch met z'n allen, in deze twittertijden. Elkaar voortdurend melden dat het prima met ons gaat, dat we ons daar en daar bevinden en dat we de toekomst met onverlept vertrouwen tegemoet zien. 


Niettemin rijst er twijfel. Bijvoorbeeld bij de Kaiser Chiefs, die hun nieuwste 'plaat' een wat zorgwekkende titel hebben gegeven:


The future is medieval


De Britse troubadours die na opgemerkte passages op de wereldrockpodia enigszins van het toneel dreigden te verdwijnen brengen niet alleen nieuw werk op de markt, maar maken in één moeite komaf met de platenindustrie-as-we-know-it. Hoe? Eitje van Colombus! 
Eén: gooi 20 nieuwe songs op het net.
Twee: laat de fans zelf hun 10 favoriete nummers downloaden voor de prijs van pakweg 7,5 Britse ponden.
Drie: laat ze hun eigen compilatie in de zelfgekozen hoes vervolgens weer doorverkopen via Twitter, Facebook e.a. netwerken zodat ze er nog geld mee verdienen ook. 
Té middeleeuws voor woorden, toch.

Sloganman, Jensman

Forskamp and Bodenfors heeft weer een fijn staaltje arbeidsvreugde afgeleverd voor zijn hyperklant Ikea. Onder de vindingrijke kopzin


Oost? West? Thuis best


reikt de Zweedse interieurgigant op advies van zijn communicatie-adviseur een aantal eenvoudige middelen aan om het je thuis gezellig te maken. Zo gezellig dat het zelfs niet meer in je opkomt om een lastminute te bestellen bij Jetair, in je auto te stappen naar het Zuiden of toch maar weer te kiezen voor een weekje resorten in Tunesië.
Niet zo ver van de pagina waar Ikea de thuisvakantie propageert, breekt de-zoon-van nog maar eens een lans voor inspirerende communicatie. "Want alleen daarmee help je een adverteerder echt verder". De man heeft gelijk, maar hij predikt op zijn beurt -en dat wéét hij- in de woestijn. Als beste bureau van het land heb je maar één taak: de beste blijven. Dus: hoog grijpen. Nog hoger. Het onbereikbare is het doel. En niet alle adverteerders hebben daar, helaas, oren naar.


Sloganman herinnert zich tijden waarin de IKEA-reclame nog fris, slim en aantrekkelijk was.
En lekker trendy. Vreemd dat ze nu tussen het reclamevuil staat en er zich klaarblijkelijk thuisvoelt. Als ik van de brigade was zou ik daar mijn geschut eens op richten. Even platgooien, die reklàm, en daarna, schroevendraaier in de hand, het merk weer opbouwen zodat het er stààt voor de volgende generatie.

Sloganman, Heavenman

Sloganman ziet, terwijl hij naar de bakker fietst, een feestelijk verpakte menigte ter kerke waden. Op weg naar hét lift off-event van het jaar : de hemelvaart. 
Als Sloganman weer terugkeert van de bakker, beladen met croissants en pistolets, is het aftellen al begonnen. De klokken luiden. De kerkdeur is gesloten. Straks zal de heer zich verheffen in een mist van wierook, begeleid door theatrale orgelklanken en nagejuicht door de biddende crowd. Sloganman zou hem graag nog iets naroepen. Of liever: een verzoek tot hem richten. "Ontwaart gij, o heer, tijdens uwen tocht, nog enig gat in onze ozonlaag? En zo ja, wilt gij in uw opperste goedheid even e-mailen hoe groot het inmiddels geworden is?" Maar bovenal, mijn here, wens ik u


een goede hemelvaart!