Sloganman, Singsongman

Sloganman is zijn significant aantal volgers een toelichting verplicht. Waarom is hij al zolang niet meer met foute slogans en ander vreemd taalgebruik in de weer? Of met de verslaggeving van wat er tiert in zijn hoofd als hij nog maar eens met het bestaan in de clinch ligt?
Omdat ook sloganmannen het wel eens hebben gehad met de wereld. Het zwarte gat te allen prijze willen vermijden. En dan maar nieuwe mogelijkheden exploreren om zich in de mondiale ratatouille toch een nuttig ingrediënt te voelen.

Als de N-VA het niet zo best doet in de peilingen en als die wegsijpelende stemmen in de Vlaams Belang-fuik vloeien, is het dan niet voorspelbaar dat een Jambon een paar geruststellend extreme verklaringen de wereld instuurt? Dat de opposanten daar significant verbolgen op reageren? En dat een Michel met een scheidsrechterlijk vingertje de kampen even tot rust maant? Waarom zou Sloganman in de wildgroei van luidkeels onbehagen dan een fluisterend muurbloempje willen zijn?

Als nog geen week geleden de krantenkoppen over elkaar heen buitelden met alarmerende berichten omtrent belastingvluchtelingen die zich in Panama verdringen om financieel asiel. En als er dan meteen een termenoorlog losbarst tussen economen, sociologen, filosofen en andere handelsreizigers-in-meningen over het verschil tussen belastingontwijking en -ontduiking. Is het dan niet volstrekt begrijpelijk dat Sloganman daar niet nog eens de n'ste mening aan wenst toe te voegen?

Als Herman Brusselmans -what's in a name?- even in de rechtse pot gaat roeren omdat hij links inmiddels te religieus vindt en de viering van het progressieve gedachtengoed te wereldvreemd. En als Tom Lanoye daar slaand-en-zalvend op reageert in een magazine waar beiden vriend aan huis én gekoesterde geesten zijn. Moet Sloganman daar dan nodig op zijn beurt nog iets over kwijt?

Als blijkt dat foute slogans de norm zijn, ja zelfs een beetje Tura-achtig als niét-zo-fout worden omarmd. En als supermarkten en andere grootaanbieders inmiddels een zo massale productkeuze aanbieden dat zelfs Admiral Freebee meent er een song aan te moeten wijden. Waarom zou ook Sloganman dan niet nog een keer de micro ter hand nemen en al singsongend zichzelf het nakijken geven?

Sloganman, Sorryman

Excuses aan wijlen David Bowie en zijn alter ego’s voor Sloganmans foute veronderstelling dat zijn / hun voortvarend rookgedrag * de oorzaak zou geweest zijn van zijn / hun finale uitstap naar de kosmos.

De lever heeft de longen het nakijken gegeven, zo blijkt. Sloganman denkt daarbij, wonderlijk genoeg, niet meteen aan drankmisbruik. Zich maar al te goed realiserend dat een goed glas rode wijn ook hem al snel verleidt tot een tweede en een derde glas.

Of hebben de longen het misschien op een akkoordje gegooid met de lever? “We zijn nog volop aan het herstellen, jongen. Kan jij even de honneurs waarnemen, please?”

* cfr. Serge Simonart die Bowie’s dood in een tv-uitzending zonder aarzelen toewees aan “die klotesigaretten”.

Sloganman, Luchtman

Sloganman las enige weken geleden dat er in China flesjes frisse lucht verkocht worden en wenst erop te wijzen dat er al sinds mensenheugnis lucht wordt verkocht. Een fenomeen waartoe hij in de laatste halve eeuw overigens fors heeft bijgedragen.

Nee, hij is niet toegetreden tot een nieuw geloof. Alleen realiseert hij zich steeds meer hoe belangrijk lucht is. Vooral nu, op deze dag. Het heengaan van Major Tom naar de eeuwige sterrenvelden heeft hem nog maar eens gesterkt in de overtuiging dat zelfs een genie niet bestand is tegen foute lucht. Vooral als het die al zo’n lange tijd driftig inhalerend zelf in de hand –of liever de longen- heeft gewerkt.

Ook Sloganman rookte ooit serieus ketting. Gaf het daarna zeven jaar lang op. Hing vervolgens opnieuw aan de rookstaaf om die zeven magere jaren te vergeten. En trad toen definitief toe tot het niet-rokersgild. Met het volste begrip voor iedereen die daar nog niet aan toe was / is.

Ondertussen blijft hij nog steeds een en ander met roken associëren. Iemand die op een late kerstreünie een stel sokken met tijgerprint cadeau krijgt, doet hem spontaan denken aan de Tigra madam. Een Nat Geofilm over het rodeogebeuren in Texas herinnert hem aan de smartelijk aan zichzelf overleden Marlboro cowboy. En als een roker die hem heel erg na is even kucht of hoest, denkt hij ‘shit, het zal toch niet waar zijn?’

Sloganman heeft zelf ooit de meest foute lucht verkocht in een roltabakcampagne met de boodschap Je rolt er met gemak 41 uit een pak. David Bowie was op dat moment aan z’n zoveelste nieuwe ik toe. En Sloganman lag vooral overhoop met zichzelf.

Naast foute lucht verkocht Sloganman met evenveel enthousiasme waslucht, kaaslucht, dranklucht, allerhande etenslucht, zeelucht, vakantielucht, maar ook IT-lucht en politieke lucht. Om van zweetlucht nog maar te zwijgen.

Hij is een klein beetje jaloers op de mensen in China die échte lucht verkopen, maar verkiest wel nog steeds de lucht van hier. Als er tenminste fijne muziek doorheen vloeit. Zoals de laatste van Bowie.  

Zonder lucht geen leven.

Sloganman, Vrouwenman

Leve de Vrouwen
Vive les Femmes
Long live Women
Es lebe die Frauen
المرأة حية طويلة

Sloganman, Cman

Na de tweede poging had hij de wereldtitel te pakken.

Ze bouwde dat record op in geen tijd.

Waarom doen deze tekstadvertenties op de tv-pagina’s van de krant je zowaar naar spul verlangen? 

Omdat ze je precies vertellen waarom je vanavond op Canvas moet afstemmen als je gevoelig bent voor onversneden dramatiek. Omdat epo en doping hier worden aangetroffen waar het spul wérkt: in de kern van de boodschap zelf. En omdat je natuurlijk wil weten over welke wereldtitel en welk record het straks in Spul gaat.

Prachtig, vind Sloganman.

Ooit werkte hij voor een chocomelkmerk dat inmiddels zowat de de brandname voor chocoladedranken geworden is en dat hij in deze context even C. zal noemen.

De Nederlandse marketing manager van C. had zo zijn mening over ‘de reclame’. Die vond hij weliswaar nodig, maar ze moest vooral niet teveel praatjes verkopen. En dat onderstreepte hij regelmatig met een welgemeend ‘Geen gelul, zuiver spul!’

Een lijn die Sloganman wel eens ten behoeve van het eigen gelijk aanwendt. Waarbij hij altijd een beetje hinkt op twee gedachten. Net als de aan Spul verslaafde kijker.

Sloganman, Spulman

Zit de sport massaal aan het spul? Sloganman is geneigd om daar met een enthousiast ‘zeker weten!” op te antwoorden. Want op onze eigenste Canvas wordt het spul in de gelijknamige documentairereeks bijzonder gul rondgedeeld.

Spul. Sloganman vindt het een interessant begrip. Het is kort, krachtig en draait er allerminst omheen. Het is alvast sterker, straffer, stimulerender dan doping. Doping heeft iets softs. Iets waarbij je niet meteen aan snelheid, kracht en uithoudingsvermogen denkt. Het klinkt bedrieglijk, ongepast, fout. Een Facebook woordje.

Spul in zijn ultieme betekenis is iets waarvoor je op het Dark Web moet zijn. Onnaspeurbaar. En van een uitstekende kwaliteit.

Merckx zat ooit aan het spul. Carl Lewis was een spulman. Een ex-topzwemmer-wiens

-naam-we-hier-niet-noemen hapte gretig in het spul. En ook voetballers en paralympiërs blijken er wel pap van te lusten.

Sloganman kan zich moeiteloos in de magnetische kracht van het spul terugvinden.

Zelf is hij een fervente rode wijnliefhebber. Toch ook een beetje, nu ja, spul. Hij is een al even toegewijde koffiedrinker. Eveneens alom geaccepteerd, flink gepromoot en in gastronomische kringen zeer gewaardeerd spul. En ooit zat hij tot over z’n oren in de tabak. Spul dat je flink inhaleerde en weer uitblies, de pure, onschuldige huislucht in.

Heden ten dage fietst Sloganman. Op een zogeheten citybike. Waarmee hij dagelijks zo’n 25 kilometer aflegt. In goed één uur. Dat kan beter. Dat moét beter. Spul, iemand?

Sloganman, Schuldman

“Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld” was de lijn die Sloganman op z’n vijftiende afhielp van de kerkgang op zondag. De erfzonde was een zonde die hem totaal ontging. Hij voelde geen spat schuld als hij de schuldbelijdenis uitsprak en zich daarbij driemaal op de borst hoorde te slaan, met gesloten vuist.
Hij deelde zijn afvalligheid vervolgens op theatrale wijze mee aan z’n ouders, tijdens de lunch op zondag. Hij had verbijstering verwacht. Hij hoorde alleen maar het tikken van soeplepels tegen borden.

In kerkdiensten overal ter wereld worden bij het zwaaien met een wierookvat of andere symbolen wel meer onbehaaglijke boodschappen het luchtruim ingeslingerd. Maar gelukkig met een steeds lager vervuilingsgehalte.

“De wil van God” is uitgehold tot een statement zonder veel overtuigingskracht, tenzij in bepaalde kringen. Maar ook daar heeft men zich inmiddels neergelegd bij de kracht en de onontkoombaarheid van die andere wil: de vrije.

“Allahu akbar” vindt Sloganman nu, op dit moment, de meest controversiële roep op aarde.

Volgens Wikipedia - niet de betrouwbaarste bron, maar toch – zou het zowel “Allah is groot” als “Allah is grotér” en “Allah is de grootste” kunnen betekenen. Dus vindt Sloganman, die van duidelijkheid houdt, de roep alvast waardeloos. Ware het niet dat hij steeds vaker wordt uitgestoten door mensen die hiermee lucht geven aan de waanzin van hun waarheid. En vervolgens moedig medemensen neerschieten op een terras, in een bar, in een concertzaal, op straat en in de nabijheid van een welgevuld voetbalstadion.

Door wiens schuld, door wiens schuld, door wiens allergrootste schuld?