“Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld” was de lijn die Sloganman op z’n vijftiende afhielp van de kerkgang op zondag. De erfzonde was een zonde die hem totaal ontging. Hij voelde geen spat schuld als hij de schuldbelijdenis uitsprak en zich daarbij driemaal op de borst hoorde te slaan, met gesloten vuist.
Hij deelde zijn afvalligheid vervolgens op theatrale wijze mee aan z’n ouders, tijdens de lunch op zondag. Hij had verbijstering verwacht. Hij hoorde alleen maar het tikken van soeplepels tegen borden.
In kerkdiensten overal ter wereld worden bij het zwaaien met
een wierookvat of andere symbolen wel meer onbehaaglijke boodschappen het
luchtruim ingeslingerd. Maar gelukkig met een steeds lager vervuilingsgehalte.
“De wil van God” is uitgehold tot een statement zonder veel
overtuigingskracht, tenzij in bepaalde kringen. Maar ook daar heeft men zich
inmiddels neergelegd bij de kracht en de onontkoombaarheid van die andere wil: de
vrije.
“Allahu akbar” vindt Sloganman nu, op dit moment, de meest
controversiële roep op aarde.
Volgens Wikipedia - niet de betrouwbaarste bron, maar toch –
zou het zowel “Allah is groot” als “Allah is grotér” en “Allah is de grootste”
kunnen betekenen. Dus vindt Sloganman, die van duidelijkheid houdt, de roep alvast
waardeloos. Ware het niet dat hij steeds vaker wordt uitgestoten door mensen die hiermee lucht geven aan de waanzin van hun waarheid. En
vervolgens moedig medemensen neerschieten op een terras, in een bar, in een concertzaal, op straat en in de nabijheid van een welgevuld voetbalstadion.
Door wiens schuld, door wiens schuld, door wiens
allergrootste schuld?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten