Sloganman, Lauman

Voor Thé (b)Lau(w)

Rij, rij, rij nog lang en rigoureus.

Je bent voor altijd van de wereld.

Sloganman, Mman

Sloganman woont in een huis dat ideaal gesitueerd is voor een hoge M-quotering. Althans, als het voorstel van minister Schauvliege om een mobiliteitsquotum voor woningen te implementeren de geplande testfase en de groeiende sociale en politieke tegenstand overleeft.

Sloganman heeft zelfs al een tagline in gedachten voor de promotie van de eventuele verkoop van zijn huis:

Mobiliteitsvriendelijk huis, middenin de wereld.

Maar het kan nog mooier, toch? Sloganman denkt hardop aan een Thuisquotum. Hoe hoog is het gezelligheidsgehalte van een woning? Wordt ze omringd door andere Thuizen, bewoond door sociaalvoelende buren zonder strafblad? Heeft het huis een voortuintje met bio-plantenperkjes annex een gezellige achtertuin met voldoende ruimte en mogelijkheden voor een topless zone in de zomer en een vriesbestendig yogahokje  in de winter? Is er voldoende parkeerruimte voor de vlotte ontvangst van verre, zich-met-de-Tesla-verplaatsende familie en vrienden? Is het voorzien van een logeerruimte waar bezoekers in opperste gezelligheid kunnen overnachten en vertoeven? Een Thuis is waar je Stella staat Thuis? Een Maten, Makkers, Maeshuis? Laten we het houden bij een

Sloganmanhuis, goedgekeurd door Schauvliege.

Sloganman, Pman

Sloganman had ooit het genoegen het podium te mogen delen met Drs. P. Een ontmoeting die niet méér voorstelde dan de uitwisseling van een handdruk, een kort gesprek over de podiumbelichting en het antwoord op ’s mans vraag ‘En wie bent u?’

Sloganman was toen al fan. En fans zijn dus blij met die handdruk, die korte babbel en die vraag. Fans koesteren dit soort ontmoetingen en diepen ze maar al te gretig op telkens als het icoon ter sprake wordt gebracht. Zoals nu. Met het overlijden van de man.

Denk aan de huiveringwekkende ballade die de toenmalige ‘luisterliedwereld’ met verstomming sloeg omdat de achtenswaardige Drs. een man bezong die zijn kinderen en zijn vrouw uit een sneeuwslede kukelde om aan een hongerige wolvenbende te ontkomen.

Sloganman was er na de eerste beluistering heel even kapot van, maar hoorde het in de jaren die volgden steeds liever. Want de huiver werd op zijn beurt kauwklaar overgeleverd aan de lach. “Trojka hier, trojka daar, moeder, is de koffie klaar” en dat soort fraais.

Sloganman heeft begrepen dat de Drs. in zijn vlegeljaren ook reclameteksten schreef. Dat was hem niet bekend, maar hij twijfelt er niet aan dat ze hebben bijgedragen tot de originaliteit en de zeggingskracht waarop de schrijvende Noorderburen nog steeds het patent hebben. Met die noodzakelijke handvol ironie als remedie tegen het vingertje van Calvijn. Tegenprikken uit zelfbehoud.

Doctorandus in de Onzinwetenschappen

is een titel die Sloganman de heer P. graag posthuum toekent. In de wetenschap dat ook die andere dichter-zanger-van-het-lichtgestoorde-lied, Bram Vermeulen, deze uitreiking van harte zou hebben gesteund. Jammer genoeg gaan ook dat soort mensen dood. Soms.

Sloganman, Tourisman

10 dagen zuigen aan Zuid-Frankrijk. Die eeuwig volle, rijkelijk stromende pretklier van Europa. Sloganman mag er graag aan terugdenken, ook als de plicht alweer roept en tiert.

Hij was er tien dagen tourist in de interactieve zin van het woord. Op experience vakantie, zoals dat heet. Uitgezonderd op de momenten dat hij -alle zintuigen in aanslag- op het balkonnetje van zijn huurappartement zat. Le Grand Bleu, de pannendaken van Cassis, de hoog oprijzende kaap, het zwevende kasteel en de prille aanzet van Les Calanques voor zich. Alles gevangen in één beeld.

Terug te lande, hoorde Sloganman die andere Tourist. Op de nog even naar de juiste golflengte tastende radio. De Tourist die na een gedurfde uitstap naar Humo’s Rock Rally niet zonder succes het leven van alledag bezingt in de taal van Slongs Dievanongs. Het Antwerps. Weliswaar in gekuiste vorm.

Wat Axl Peleman niet vermocht, heeft deze Tourist spontaan voor mekaar gebracht: hij is zonder het te willen een wannes geworden.

Een wannes is iemand die niet Vandevelde heet en nog leeft. Iemand die wéét dat de Wannes die Vandevelde heette en niet meer leeft, niet na te wannesen is. Maar wel iemand die naast hem zou kunnen staan. Verwonderd over het applaus dat ook hem, podiumtourist, te beurt valt. En dat dank zij die ene onverbeterlijke oneliner die alle dialecten, muziekstijlen en -smaken overstijgt:

Over de liefde onderààndelde ni

Slogan is fan van deze lijn. Want hij wou dat hij ze zelf bedacht had. En dat ze desnoods op kussens geborduurd –hij zegt maar wat retro’s- in de huiskamers lag.

Sloganman hoorde de song opnieuw toen hij in zijn comfortabele break een Range Rover tegemoet reed met op de nummerplaat de kapitale naam

ROSEANNE

Hij moest meteen aan 1000 euro en aan Wim De Craene denken. Ook een wannes, al was het maar om die twee iconische songs: Tim en, jawel, Rozane. In semi-NederlandsVlaams gezongen weliswaar, maar dat is intussen ook een dialect.

De Roseanne achter het stuur was het type dat je in die auto’s verwacht: blond, getaand, geringd, gezonnebrild. Wim had ze maar niks gevonden.

En vandaag, de duivel lijkt ermee gemoeid, fietste Sloganman voorbij een geparkeerde auto met op de nummerplaat:

CHRIST 

Wie deze onzin op zijn geweten heeft, is hem niet bekend, maar hij probeert er zich iemand bij voor te stellen, gebukt onder de foute tatoeages, in een zwarte outfit, met steil opgeschoren haar.

Aan Tourist: van hieraf moet je gaan, met vallen en opstaan.

Aan ROSEANNE: hoe leeg kan een Range Rover zijn
En aan CHRIST: Jezus!