Sloganman, Haltieman

Sloganman kreeg een mooie reactie op zijn jongste Sloganman, Handman blog.
De respondent meldde via e-mail dat hij de handen in het water vooral
"Halties" vond. 

De Haltie. 

Sloganman is fan. Invoeren, die handel.

Sloganman, Handman

De enige helfies die ertoe doen.

Sloganman verbleef vorig jaar korte tijd in Sicilië. Eiland van vele culturen, versmolten tot een bizarre, boeiende wereld-op-zich. Hij stortte zich met een gloednieuwe Fiat 500 in het verkeersinferno van Palermo. Hij laafde zich aan de solfergeur die hem tegemoet woei vanuit de kelders van de Etna. Hij verwonderde zich voortdurend over het hapjesfestival dat hem bij elk drankje ongevraagd werd voorgeschoteld. En hij genoot van een gastvrijheid waartoe hij zelf voor geen meter in staat is, tenzij met de hulp van de liefde van z’n leven.

Hij dacht geen moment aan de taferelen die zich mogelijk op datzelfde ogenblik iets verder op zee afspeelden. De hulpeloosheid onder de zon. De kustlijn als fata morgana. De multiculturele verstrengeling als verhoopte nieuwe navelstreng.

Slechts heel even flitste ‘Lampedusa’ door z’n hoofd toen hij een Afrikaanse adolescent schichtig langs de kade zag lopen, onder z’n hoodie, op jacht naar een sigaret. Maar na die flits was de zon er weer. En wenkte het terras. En werd de smartphone enthousiast in de selfiestand gebracht.

Aan dat alles dacht Sloganman toen hij onlangs de ‘helfie’ van de N-VA moest verteren. Die zogenaamde helpende handjes, die zogeheten duwtjes in de rug.

Helpfie

dacht hij

Sloganman, McCannman

Sloganman wijkt even af van zijn woordspelletjes. Omdat beelden in sommige gevallen zoveel sprekender zijn. Neem nu ‘the McCann case’, inmiddels bijna 8 jaar ‘oud’ en dankzij de vele internetforums, de nieuwe politie-onderzoeken en de ten hemel schreiende, maar voor veroordeling kennelijk ontoereikende feiten nog altijd hyperactueel.

The story of Madeleine McCann in a few photographs…

The McCann couple

a few weeks after the alleged abduction of their daughter Madeleine

The McCann couple

fully aware of the people’s reaction in regard to the first photograph

Kate McCann

as a deeply troubled, sainted mother at a professional photosession

Kate McCann

as a self proclaimed victim of injustice outside the Lisbon court room

McCann is ook en vooral de naam van een respectabel reclamebureau-netwerk dat zich niet meteen onderscheidt door baanbrekend creatief denkwerk, maar de kracht van marketing des temeer begrijpt en beheerst. Dat volkomen terzijde.

Sloganman, Mediaman II

Steve

Vandaag in De Morgen: toch nog 4 Stevaertpagina's plus 2 kolommen reacties op de column van Camps, netjes verdeeld tussen voor en tegens en met de onvermijdelijke Staf De Wilde uit De Haan als in-de-pen-klimmer van nature.

Wie dood gaat, wordt altijd een beetje heilig, weet Sloganman. Ook dat is des mensen. Die drang naar zingeving. Niet in naam van de afgestorvene. Maar voor onszelf.

De kans op eerherstel daarentegen is en blijft nihil. De rechtszaak 'dooft nu uit', las Sloganman. Met andere woorden: 'is niet meer aan de orde'. Wat heeft de volksrechtbank in petto voor de nog levende betrokken partij?

Stigma

Sloganman, Mediaman

Sloganman stelde vast dat De Morgen vandaag maar liefst negen volle pagina’s wijdt aan Steve Stevaert. Met ’s mans profiel levensgroot op de cover.

Als hij na het vluchtig doornemen van de headlines verdert bladert, ontdekt hij op pagina 24 de column van Hugo Camps. Over Steve Stevaert, of wat had u gedacht? Maar wel een opiniestuk om u tegen te zeggen. Een niet door enige schroom gehinderde analyse van de voormalige Oppertubbie. Helder. Ongenuanceerd. To the point. De Steve zoals hij was achter de Steve zoals hij zich publiekelijk voordeed. Ook maar een mens dus.

Of, hoe amper twee kolommen tekst negen volle nieuws- en in memoriam-pagina’s meteen naar de marge verwezen. “Gaan jullie maar even in de hoek staan”.

Sloganman onthoudt dat Stevaert als kroegbaas van de politiek pas rondjes gaf wanneer het hém uitkwam. Dat de goedlachse Limburger als geen andere de snaren die hij bespeelde ook tot zwijgen kon brengen. Dat hij in wezen een machtspoliticus was. En dat hij die macht ook gebruikte.

Wie de media rond zich verzamelt om zijn geloof te verspreiden en zich een plek in de geschiedenis te beitelen moet erop voorbereid zijn dat ook het minder goede nieuws via diezelfde media naar buiten kolkt. Het is een kanaal dat -maar goed ook- werkt in twee richtingen.

Griekse tragedies worden niet meer geschreven. Hoeft ook niet. Ze voltrekken zich elke dag. Met in de hoofdrol acteurs die er niet voor zijn opgeleid, hun teksten wel eens vergeten en soms liever het podium zouden verlaten om voor altijd in de coulissen te verdwijnen.

Als Steve vanuit zijn nieuwe plek in de kosmos op deze bol neerkijkt en scherp stelt op het land Vlaanderen dan kan hij alleen maar opgelucht zijn. Dat het voorbij is. Voor altijd.

Sloganman, Duivelsman

De armen gekruist voor de borst. In slagorde opgesteld voor de camera. Vol vertrouwen. Eén en al kracht en geloof in eigen kunnen. De blik ambitieus op voorheen onbereikbare hoogten gericht. Want een podiumplek is nakend. En een bronzen plak is niet genoeg. De jongen met de kapiteinsband heeft het onomwonden over nog hogere hoogten.

‘Op het einde winnen de Duitsers’ klopt niet meer. Op het einde winnen de Duitsers … hooguit zilver. Want hun dribbel naar EK-goud stuit op een blok waarin de ene magiër de andere tovenaar in genialiteit overtreft. Een team zo vol van oogverblindende klasse dat de tegenstander erdoor wordt verlamd. Zoals de Israëli’s tijdens die eerste vijfenveertig minuten tegen de nog net niet beursgenoteerde Gouden Generatie.

Verre van ook maar iemand met de vinger te willen wijzen, laat staan zich te willen bezondigen aan armchair coaching, heeft Sloganman toch vragen bij het vertoon in Jeruzalem.

Weten supporters eigenlijk nog wel waarom? Is die duivelse drietand van plastic? Zijn de jongens die daar liepen te ballen wel voldoende doordrongen van wat heet het natiegevoel?

Sloganman zag de hele wedstrijd lang het beeld van de vastberaden cohorte voor zich. Maar wat hij zag, beantwoordde allerminst aan de belofte. In de economische sector die voetbal heet, zijn ook De Rode Duivels verworden tot een product. Onderworpen aan de regels van de marketing. Ondergeschikt aan de wet van vraag en aanbod. De vraag is al jaren dezelfde: wanneer gaat die cup onder luid gejoel de lucht in? Het aanbod laat niet veel goeds verhopen: 

kwaliteit zat, maar geen killerinstinct