Sloganman stelde vast dat De Morgen vandaag maar liefst negen volle pagina’s wijdt aan Steve Stevaert. Met ’s mans profiel levensgroot op de cover.
Als hij na het vluchtig doornemen van de
headlines verdert bladert, ontdekt hij op pagina 24 de column van Hugo Camps.
Over Steve Stevaert, of wat had u gedacht? Maar wel een opiniestuk om u
tegen te zeggen. Een niet door enige schroom gehinderde analyse van de voormalige
Oppertubbie. Helder. Ongenuanceerd. To the point. De Steve zoals hij was achter
de Steve zoals hij zich publiekelijk voordeed. Ook maar een mens dus.
Of, hoe amper twee kolommen tekst negen volle nieuws- en in memoriam-pagina’s meteen
naar de marge verwezen. “Gaan jullie maar even in de hoek staan”.
Sloganman onthoudt dat Stevaert als
kroegbaas van de politiek pas rondjes gaf wanneer het hém uitkwam. Dat de
goedlachse Limburger als geen andere de snaren die hij bespeelde ook tot
zwijgen kon brengen. Dat hij in wezen een machtspoliticus was. En dat hij die macht ook gebruikte.
Wie de media rond zich verzamelt om zijn geloof te verspreiden en zich een plek in de geschiedenis te beitelen
moet erop voorbereid zijn dat ook het minder goede nieuws via diezelfde media naar
buiten kolkt. Het is een kanaal dat -maar goed ook- werkt in twee richtingen.
Griekse tragedies worden niet meer
geschreven. Hoeft ook niet. Ze voltrekken zich elke dag. Met in de hoofdrol
acteurs die er niet voor zijn opgeleid, hun teksten wel eens vergeten en soms liever
het podium zouden verlaten om voor altijd in de coulissen te verdwijnen.
Als Steve vanuit zijn nieuwe plek in de
kosmos op deze bol neerkijkt en scherp stelt op het land Vlaanderen dan kan hij
alleen maar opgelucht zijn. Dat het voorbij is. Voor altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten