Sloganman, Vinman

Een Nederlandse radioreporter die de verkiezingscampagnes in België volgt, had het over de

‘gedoodverfde vinnaars’. Guess wie hij met die ‘vinnaars’ bedoelde.

Hij rijmde de Victory vingertjes van de NVA’ers achtereenvolgens samen met de V van change en de V van rechts. Dat vond Sloganman grappig.

In de Vote battles in Humo ventileerde Guillaume Vanderstighelen iets gelijkaardigs in zijn debat met Meyrem Almaci van Groen. Alleen niet zo uitgesproken. De mens moet tenslotte ook na 25 mei nog ongehavend ‘onder de mensen’ kunnen komen. 

Guillaume vond dat ‘de politiek’ te weinig ‘palmbomen’verkocht. Zonzekerheid, een pakketje dromen, vrijheid van lasten. Dat soort bomen. Ergens voelde je zijn sympathie voor de gedoodverfde vinnaars. Het zelfzekere V’tje tegen de belerende vingertjes van de concurrentie.

Sloganman zag vandaag alweer een resem nieuwe tuinborden uit de lentegazons rijzen. Overwegend V-borden stelde hij vast. Op plekken waar hij vroeger wel eens andere borden had zien staan. Borden die het Belang van een andere partij dienden. Verandering. Mja, ook de borden veranderen. Omdat mensen af en toe vinden dat het tijd is voor verandering.

In tijden waarin de fiscus voortdurend nieuwe lastenmaatregeltjes uitvaardigt en de christelijke spaarpotten schaamteloos door de eigen banken worden geledigd willen mensen geen verliezers, maar Vinnaars zijn. Dus kiezen ze voor de jongens en meisjes die zich als dusdanig afficheren en voor wie je dus kiest als Vinnen het doel is.

Het is geen grote vondst, dat V’tje. Maar Verandering voor Vooruitgang is dat evenmin. Sloganman herinnert zich een partij die de vrijheid en de vooruitgang als het ware belichaamde, maar inmiddels het synoniem is van ‘verliezende partij’.

Oppassen dus met die V’tjes. Als de V van de victorie de V van verwachtingen wordt, een V die om antwoorden vraagt, oplossingen, palmbomen. Als ook de Vinnaars moeten optornen tegen het leger van middenvingers dat hen vandaag nog keihard naar de overwinning ehm vingert, maar morgen diezelfde vinger zonder mededogen in het bevriende oog steekt.

Sloganman, Twistman

Sloganman ving een merkwaardig aspirant neologisme op tijdens een radio-uitzending waarin mensen werden aangespoord om nieuwe woorden, begrippen en uitdrukkingen voor te stellen ten bate van, ja, van wat eigenlijk? Een beter begrip? Minder foute interpretaties? Klaardere situaties? Dat was Sloganman niet meteen duidelijk. Maar goed.

Het woord dat hem in de uitzending uit het niets kwam toegewaaid was ‘twijfeltwisten’. Dat vroeg om uitleg, zowaar. De woordvinder had het bedacht om de volgende, zoals hij het noemde 'oncomfortabele' situatie te verduidelijken, een naam te geven, in een werkwoordvorm te gieten …

Je wandelt op het voetpad en iemand komt je tegemoet, maar er is onvoldoende ruimte om elkaar probleemloos te omzeilen. Je hebt beiden in je hoofd al beslist om niet tegen elkaar op te willen botsen. Je kiest voor een stapje naar links, de ander had een stapje naar rechts in gedachten. Dus zet je meteen en stapje naar rechts, terwijl de ander op hetzelfde moment naar links uitwijkt. En zo ontstaat dus heel even een ‘twijfelbeweging’ die vanop afstand –en op You Tube- tot een bizar ballet kan leiden.

Twijfeltwisten. Sloganman had er niet meteen voeling mee, maar het bracht hem wel op een idee. Hij dacht niet zozeer aan een woord, wel aan een manier om dergelijke situaties snel te ontmijnen én er nog zijn/haar sociaal voordeel mee te doen.

Laten we in zo’n geval even die oude dansklassieker uit de kast halen en samen –héél even- de twist twisten. Mooi toch, een spontaan dansje met een medemens op een veel te nauw voetpad in een drukke stad?

De Twijfeltwist.

Daar heeft Sloganman opeens wél voeling mee.