Sloganman, Begrotingsman

Nieuws van het begrotingsfront. Van onze man ter plaatse.

"Sfeer is gemoedelijk, stevig, gezellig, zelfs humoristisch"

Sloganman wijst deze goedlachse mens erop dat hij dringend moet besparen op dit soort adjectieven. Cynisme is het voorrecht van de gedupeerden, niet dat van de aanstichters.

Sloganman, Bettiesman II

http://sloganman.blogspot.be/2012/12/studio-brussel-had-het-glazen-huis.html

Sloganman verwijst hierbij graag nog eens naar zijn decemberbijdrage over de Betties, de schitterende minisoap die door Mortierbrigade voor StuBru werd ontwikkeld in het kader van de sensibiliseringsactie voor dementie. Wat een zin, overigens!

Maar goed. Mortierbrigade, de eerlijke vinder van dit pareltje, werd hiervoor terecht gelauwerd. Niet alleen bij ons, maar nu ook in Cannes. Het zilver en het brons hadden wat Sloganman betreft best goud mogen zijn. Want het was en het blijft één van Sloganmans mooiste reclame-ervaringen anno 2012. Nogmaals: respect.

Sloganman, Oorman

Als de muziek goed is, is Sloganman één en al oor. Maar als je té dicht in de buurt van de 90 decibels komt, vraagt dat oor toch om een zekere bescherming. Dus, dacht Humo, gaan we

oorbehoedsmiddelen

uitdelen aan de zomerfestivalgangers. Kijk, naar zo’n vondst heeft Sloganman oren. Omdat ze zo simpel, zo juist en schijnbaar voor de hand liggend is.

Maar dan gaat hij peuteren in het internet en blijkt dat het een term is die al in 2010 werd gelanceerd door de Nederlandse ChristenUnie jongeren in een campagne tegen geluidsoverlast. Gatverdikkie nog aan toe, zeg.

Sloganman, Pinkman

Kijkend naar een samenvatting van de laatste Pinkpopdag werd Sloganman willens nillens meegezogen in de singersongwereld van een Brits meisje van Grieks-Jamaicaanse oorsprong dat alleen met haar stem en haar présence een tent vol Hollanders klein kreeg.

“Biertjeuh!” was geen optie. Muisstil luisteren en kijken daarentegen…

Het vrouwtje herinnerde Sloganman heel even aan Amy W. Maar verder hield elke gelijkenis op. Misschien reikt haar actieradius nooit verder dan het tentcircuit en blijft ze nog even tussen de festivalzeilen hangen om dan te belanden in de clubs. Maar de vraag is of we dat moeten betreuren. Want dan maak je wél iets mee dat je vergeefs op de weiden van deze wereld zult zoeken. The real thing.

Iemand die voor een microfoon staat zonder de behoefte om ermee te gaan zwaaien en hem vervolgens in het publiek te duwen om de meezingfactor te meten. Iemand die genoeg heeft aan een modisch kleedje en twee flinke stembanden om de crowd surfende volksmenners het nakijken te geven. Lianne La Havas. Klinkt als Havana. Sloganman geloofde weer heel even in de mogelijkheid van een eiland.

Maar kijk en luister. Ook jongens kunnen een publiek vastnagelen. En nog wel in de weide zelve. Passenger, ook een Brit, krulde zich pretentieloos rond z’n gitaar en bracht de massa én Sloganman spontaan in vervoering. Met songs.

Werden ze massaal meegezongen? Sloganman herinnert het zich niet. Wat hij zich wel herinnert, is alweer die simpele, pure klasse die echte singer-songwriters van zonnebrillende frontmannen onderscheidt.

Lianne La Havas en Passenger stonden talentvol en tattooloos op Pinkpop. 

Uniek te wezen. 

Sloganman, Fransman

Een tiental dagen Zuid-Frankrijk hebben Sloganman even uit de wereld gehaald en in een decor gedropt waar iedereen hand in hand liep en zich laafde aan de zon, het licht, de zee, de kliffen, aan elkaar.

In het decor dobberden bootjes, stond de pastis altijd koud, was de wijn superieur en vulden kommetjes zich spontaan met olijven. Sloganman reisde naar le grand théâtre de Marseille, het filmdecor van les Calanques en de eeuwigdurende tv-commercial Le Castellet.

Hij ademde diep in en stroomde vol. Met blauwe lucht.

Nu hij weer thuis is, in de ongoing soap die leven en werken heet, neemt hij zich voor om meer theater in z’n leven toe te laten. Zoals iedereen die de crisisverhalen een beetje heeft gehad, de verkiezingen van 2014 nog heel veraf vindt en bereid is om af en toe even op te kijken van het scherm en een vlieg te volgen op de vensterruit.

Maar kijk, daar prijkt alweer een slogan in de straat. En nog wel één die helemaal fout is:

Uw dak is ons vak

Heeft Sloganman iets gemist? Is er tijdens zijn kortstondige afwezigheid een nieuwe discipline in de beroepsscholen ingevoerd?