Kijkend naar een samenvatting van de laatste Pinkpopdag werd Sloganman willens nillens meegezogen in de singersongwereld van een Brits meisje van Grieks-Jamaicaanse oorsprong dat alleen met haar stem en haar présence een tent vol Hollanders klein kreeg.
“Biertjeuh!” was geen optie. Muisstil luisteren en kijken
daarentegen…
Het vrouwtje herinnerde Sloganman heel even aan Amy W. Maar
verder hield elke gelijkenis op. Misschien reikt haar actieradius nooit verder
dan het tentcircuit en blijft ze nog even tussen de festivalzeilen hangen om
dan te belanden in de clubs. Maar de vraag is of we dat moeten betreuren. Want dan
maak je wél iets mee dat je vergeefs op de weiden van deze wereld zult zoeken.
The real thing.
Iemand die voor een microfoon staat zonder de behoefte om
ermee te gaan zwaaien en hem vervolgens in het publiek te duwen om de
meezingfactor te meten. Iemand die genoeg heeft aan een modisch kleedje en twee
flinke stembanden om de crowd surfende volksmenners het nakijken te geven. Lianne
La Havas. Klinkt als Havana. Sloganman geloofde weer heel even in de
mogelijkheid van een eiland.
Maar kijk en luister. Ook jongens kunnen een publiek
vastnagelen. En nog wel in de weide zelve.
Passenger, ook een Brit, krulde zich pretentieloos rond z’n gitaar en bracht de
massa én Sloganman spontaan in vervoering. Met songs.
Werden ze massaal meegezongen? Sloganman herinnert het zich
niet. Wat hij zich wel herinnert, is alweer die simpele, pure klasse die echte
singer-songwriters van zonnebrillende frontmannen onderscheidt.
Lianne La Havas en Passenger stonden talentvol en tattooloos
op Pinkpop.
Uniek te wezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten