Sloganman, Lenteman

Sloganman heeft de lente altijd het kneusje van de seizoenen gevonden. Toegegeven, de temperaturen zijn aangenamer, de natuur spat her en der open in wellustige eh... tinten en het is veel fijner fietsen, maar ... is de zomer niet het ultieme doel van al dat lentegewoel? 
Moet het niet allemaal écht gebeuren in die als Grote Vakantie gebrandmerkte tijdspanne van godbetert 2, 3 maanden? En is de lente wel in staat om die hoge verwachtingen zoniet stevig in de steigers te zetten dan toch enigszins aan te sturen?


Een nieuwe lente, een nieuw geluid
is bijvoorbeeld een volkse bewering die Sloganman nooit begrepen heeft. Wat is dat, een nieuw geluid? Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band in de mid sixties? Nirvana in de late eighties? Florence and the Machine tijdens hun betere concerten? Een scheet in de nacht, zonder restklank? Een Milow met de power van een Leonard Cohen?


Ikea probeert de lente te vatten met de adembenemende lijn
Ideeën voor het oprapen
Voél je 'm? Tachtigplusser? Cultuurneger? Loser, Lamp en Lazarus? Voor-Het-Op-Ra-Pen !
De eitjes, oetlul! De ei-tjes!

Sloganman, Musicman

Leve het dubbel inkomen, leve de welvaartstaat!
riep Sloganman in vervlogen tijden wel eens via de podiummicrofoon en de radioboxen. Het werd niet door tienduizenden, maar toch door enkele honderden luisteraars meegebruld. Diezelfde enkele honderden konden ook songs als Illusie, M'n goeie vriend, Vroeger en De Lifter woord voor woord meezingen. Als dat al ergens goed voor was ...


Sloganman werd nog maar eens op dat muziekverleden attent gemaakt door een undefriendable vriend naar aanleiding van het nieuwe vrt-programma dat de taaiste onder de tv-knarren straks zal presenteren: Luc A.
Schrik niet als je jezelf nog eens terugziet! waarschuwde de undefriendable vriend. 


Sloganman probeert het ondraaglijke visioen van zijn Eurosong deelnamen te skippen. Sloganman wil geen man zien, laat staan aanhoren, die in olifantenpijpen broeken en met schermvullend kapsel het kijkersvolk toezingt door een haag van snorren. Sloganman hoopt dat hem die confrontatie wordt bespaard.


Maar waarom maakte hij dan die afspraak met de jongens van toen? Waarom is hij dan benieuwd naar het voorstel dat ongetwijfeld volgt? Waarom is hij dan heel diep in zijn hart misschien toch te vinden voor dat wat je vooral niet moet doen als het voorbij is : 
Ouwe koeien uit de gracht zingen. 


Sloganman?

Sloganman, Witteman

Bij een witte dood
hoort een witte kist,
of nie*?
Of het nu gaat 
om een kind van dertig,
een kind van dertien
of een kind van drie.


*Met de toelating van de leraar Nederlands in Sloganman.


Vanaf morgen weer één en al vrolijkheid. Beloofd!

Sloganman, Cumman

Op weg naar huis, na een halve dag autorijden en vergaderen c.q. netwerken, wordt Sloganman ter hoogte van Antwerpen-Noord voorbijgeraasd door een BMW van het zwaarste kaliber, mét geblindeerde ruiten en ‘n hoogst merkwaardige nummerplaat :

1-CUM-001

Een pornobaas, denkt Sloganman. Het automerk, het type, de anonimity options, alles klopt.

Of is het Yves Leterme?

Het is in elk geval een –in dit geval boertig- toonbeeld van eigenheimerij, geldingsdrang, bewijsdrift. Of iets dergelijks. Een foute slogan ook : I cum zero zero one. Ik kom 1 keer.

En dan nooit meer?

Maar ondertussen heeft de nieuwslezer het alweer over de Antwerpse Luchthaven die na veertig jaar eindelijk krijgt waar ze al zolang om vraagt en volgens Sloganman ook recht op heeft : vlotte landingen voor het luchtverkeer.

Sloganman hoort een wat vreemd begrip : vertunneling. De Krijgsbaan wordt ver-tunneld. Wat moeten we ons daarbij voorstellen? Een ondertunneling misschien? Vertunnelen … Ruikt dat niet iets teveel naar vertillen?

CUM ON!

Sloganman, Manslogan

De herhaalt zich geschiedenis. 
De Lijn adverteert dat er teveel foute berichten over De Lijn de wereld worden ingestuurd onder de lijn
Wij vinden is het vervelend dat er zoveel onduidelijk
Natuurlijk, of wat dachten de reizigers, gaat het om een gràptje. Sloganman kan er niet mee lachen. Hij verwijst nog even naar zijn Snowman blog waarin hij stilstond bij de campagnelijn van de Nederlandse don't-blow-campagne :
Blowen je tijdelijk denken beïnvloedt logisch
Sloganman wacht nu op de eerste excuusadvertentie van pakweg Ikea om zich te verontschuldigen voor een montagefoutje in de nieuwe Billy boekenkasten :
Boek als je niet oppast kan op je vallen hoofd

Sloganman, Mercatorman

Toen Sloganman nog een sloganmannetje was, kreeg hij de op een blauwe reclamedag de opdracht om, geheel zelfstandig, een slogan voor Mercator Verzekeringen te bedenken. 
De copywriter van dienst, een zelfverklaarde denker-dichter, was met vakantie. Of ziekjes. Of in behandeling.
Het ordewoord was soepelheid. Zekerheid ware erger geweest. Betrokkenheid nog erger. Ach, het zou sloganman een zorg zijn. Wilde hij ooit een Sloganman worden dan-was-dit-zijn-kans. 
Hij exploreerde de verste uithoeken in z'n hoofd, op zoek naar de lijn, maar ze bleek onvindbaar. Hij smeet woordjes door elkaar totdat ze een zinnetje vormden en vond die zinnetjes al snel zinloos. Hij rookte een pakje sigaretten of twee en probeerde in de dampen een verborgen boodschap te ontdekken, maar die kringelde vooralsnog niet op. Totdat hij, moe en ongeïnspireerd, z'n bed opzocht en voor hij tenminste de slààp hoopte te vinden, nog even een boek ter hand nam en las : "Je moet breed zijn in die dingen". Zomaar een zinnetje. Plop, uit het niets. Sloganman rekte zich uit, pakte zijn nachtpotlood en schreef op z'n notabloc :
Wij zijn soepel in die dingen
Mercator Verzekeringen
Welk boek het alweer was, hij zou het niet meer weten. Maar dat het toén begonnen is, weet hij wel zeker. Het wroeten, het kneden, het slijpen, het schaven, het vloeken, het afzien, het lijden... Om dat éne lijntje dat daar, opeens, als je de bocht neemt naar de autoweg, levensgroot op een 36 m2 affiche staat. 
Sloganman zou nog heel vaak blij zijn met andere zinnetjes. Maar dat ene, het eerste, dook vandaag zomaar weer op. Plop! 
Mercator, leert ons Wikipedia, was een cartograaf, maar hij heeft onbedoeld ook een verzekeringsmaatschappij, een driemaster en een Sloganman op de kaart gezet. 

Sloganman, Landman

Ooit mocht Sloganman de lyrics schrijven voor de bedrijfshymne van Deme, vroeger een boerse baggeraar, nu architect en constructeur van hoogst exclusieve resort isles ter hoogte van de Verenigde Arabische Emiraten. Een kennis van Sloganman mocht één van deze prestigeprojecten uit de oceaan zien oprijzen en was danig onder de indruk : "Eerst was er niets, en opeens was er land!"


In het niet zo verafgelegen Syrië worden inmiddels flinke deuken geslagen in een stuk land dat er al héél lang ligt, waar mensen allerminst in resorts leven, maar bereid zijn om ten koste van heel wat gebagger een nieuwe leefbaarheid op te spuiten voor de volgende generaties.


Uiteraard kunnen noch Deme noch Sloganman daarbij helpen. Maar de slogan die we destijds samen op muziek hebben gezet en die ooit op een mooie avond door honderden werd meegezongen wil Sloganman hen graag cadeau doen, zij het in de imperatieve variant:


Create the land for tomorrow *


* Met dank aan Duval-Guillaume

Sloganman, Nederman

Geef toe, het hééft iets, dat land hierboven. Natuurlijk is het geen Land van Friet en Pils. Natuurlijk is het Oranjegevoel er absoluut over. Natuurlijk is die harde 'g' op het onuitstaanbare af hàrd. Maar telkens als Sloganman in Willemstad aanmeert -niet met de boot, maar met zijn Duitse vierwieler- is hij totaal gecharmeerd. Door die belachelijk mooie kleinschaligheid. Door die zuivere zeemanslucht. Door dat gevoel van grenzenloosheid.
Machtig, hoe opgepimpte tjalken, tot yachts omgebouwde binnenvaartschepen en andere waterparafernalia daar liggen te blinken. Tussen molens, Mauritshuizen en Koepelkerken. Geflankeerd door de Oosterschelde als een uit de kluiten gewassen huiskat. 
De Zevenpunt. Creatie van Napoleon als Orangist-van-dienst in de negentiende eeuw.
Sloganman was er, zoals steeds, ook vandaag onder andere op zoek naar ... slogans. Hij vond er welgeteld één. In de Willemstadse boekhandel. Op de cover van het Nederlandse boekenweekgeschenk. Een cadeau van een Vlaamse schrijver die ooit aan het handje liep van Hugo Claus op een Humo cover, maar inmiddels helemaal zichzelf geworden is. De slogan luidt:


Heldere hemel


De perfecte Holland slogan, vindt Sloganman, ook als het er volbewolkt is. En ook al ìs het geen slogan as such, pardon : an sich.

Sloganman, Maanman

De maan leest mee, weet Sloganman. 
Want toch een onderdeel van de aarde. 
Bij deze dus volgende boodschap aan Luna: zonder jou geen Dark Side of the Moon.

Sloganman, Zonman

Als je snakt naar de zon
was ooit een vaak gehoorde zanglijn op de radio. Toen Sunsnacks nog niet Thomas Cook heette en radiojingles nog een paar euro mochten kosten.

De zon, jawel, ze is er hoor
is de vrolijke binnenkomer in een song waarmee Sloganman ooit de Vlaamse hitparade bestormde, maar strandde (stràndde!) op een derde plaats. De song was getiteld We gaan naar zee en de content bewoog zich tussen bittere ernst en zachte satire.
Terwijl Sloganman dit neerschrijft, realiseert hij zich dat de zon -zeker op deze dag van landelijke treurnis- het hemellichaam is waarrond alle leven draait. Ook als het voor sommigen ophoudt. 
Sloganman denkt daarbij aan een ex-collega met wie hij jarenlang de reclamehitparade bestormde, totdat op een dag zijn zoon om het leven kwam in een land waar de zon bijna altijd schijnt. Hij staat letterlijk stil bij de dood van de zoon van een gevierd reclameman die zijn rouw in een dichtbundel kerfde, getiteld 
Jij bent de zon nu

Zonder de zon geen leven. Maar zonder leven vooral geen zon.  

Sloganman, Rouwman

TE HARD VOOR WOORDEN

Sloganman, Don't knowman

Sloganman weet het even niet zo goed. 

Iemand met wie hij het al een reclameleven lang uitstekend kan vinden stuurde hem een niet mis te verstane boodschap : dit is onze klant, niet de jouwe. 

Pijnlijk, vindt Sloganman. Een barst in de relatie. Of toch een storende oneffenheid. Waarna hij zich onmiddellijk de vraag stelt : wat is menselijker dan storende oneffenheden ? 


Sloganmans vader stierf na een hartaderbobbel. Een storende oneffenheid met weliswaar dodelijk gevolg. Sloganmans zoon stierf na een storende oneffenheid in z'n suikerspiegel. Drie jaar jong. Nauwelijks geleefd. Maar wel in de herinnering gebrand, op het storende af.
Sloganman struikelde naar een geweldige relatie met zijn partner. Een gelukkige oneffenheid. Het bestaat.


Dit is onze klant, niet de jouwe.


Het blijft Sloganman achtervolgen. Waarom die 'niet de jouwe' na 'dit is onze klant' ? Omdat die 'onze' iets te 'ons' klinkt ? Omdat 'onze klant' per definitie 'niet de jouwe' kàn zijn ?


Jan Leyers is een mens die gestudeerd heeft om dit zoniet te begrijpen dan toch academisch te interpreteren. Maar hij werd singer songwriter en tv-presentator en bedevaarder en nog van alles. Zijn goed recht. Dit was en is zijn keuze.


De jarenlange relatie over wie Sloganman het heeft, heeft niet gestudeerd. Hij heeft zijn buikgevoel gevolgd en is, net als JL, een succesrijke selfmade man geworden met wie Sloganman het een reclameleven lang uitstekend heeft kunnen vinden. 


Daarom klinkt het dubbel storend : Dit is onze klant, niet de jouwe. Waarom niet gewoon 'dit is onze klant' ?

Sloganman, Fietsman

Er wordt heftig gefietst in de buurt waar Sloganman leeft en werkt. Logisch. Het Nederlandse fietsnirwana bevindt zich op nauwelijks honderd pedaaltrappen. Eén grenzenloze biking zone.
Voeg daarbij een zonnige zondagmorgen, vijfentwintig kilometer lichtlopende fietspaden, een uitgeslapen Sloganman én de ambitie om op 98-jarige leeftijd nog een kwikzilveren man genoemd te mogen worden.
Sloganman goes Mannaglos. Whatever thàt may mean. 


Followers! Steun Fietsman : 


HELP ME AAN MIJN LENTEKILOMETERS !

Sloganman, Anoukman

Er zijn dagen waarop Sloganman het niet zo geweldig vindt om een man te zijn. Vandaag is er zo een. Hij leest dat het prachtige rockdier Anouk haar jongste echtgenoot onbewust moest delen met liefst dertien minnaressen. Daar kijkt zelfs een oliesjeik van op. 


De dertien minnaressen verkeerden allen in de waan dat zij de uitverkoren 'new Anouk' waren. En een aantal onder hen behoorden zelfs tot de vriendinnenkring van het Hollandse monstre sacré(e). Sloganman overloopt even z'n eigen histoire d'amour en moet toegeven dat die ook niet altijd zo fraai is verlopen. Ook hij heeft wel eens een relatie onderhouden met iemand die hij naderhand enige ehm... uitleg verschuldigd was.


Maar die dertien halve en hele vriendinnen zijn erover. Dat doe je zelfs een rockgodin met een redelijk besproken levenswandel niét aan. Sex in the City, Friends en Desperate Housewives together in one soap, geschreven en geregisseerd door een aardedonkere Bergman, schiet het door Sloganman heen.


Anouk is niet Sloganmans favoriet. Maar het is wel een wereldwijf. Een singer-songwriter van de pure soort. Een copywriter ook, ongetwijfeld. Wie het interview leest, treft oneliners aan die niet elke dag in reclamebureaus worden verzonnen.


Anouk kiest voor haar kinderen. She's back in real life.


Nobody's wife


P.S.: Sloganman kan zich voorstellen dat ook vrouwen wel eens het schijt hebben aan de vrouw. Zeker als ze met z'n dertien zijn. 

Sloganman, Eénmansman.

De macht van het Eénmansbureau is gevestigd. Eindelijk. Wat ooit moest gebeuren, is nu -knijpknijp- realiteit. 
Willem Van den Hoof van Make Lemonade, CEO van zichzelf en zijn eigen gelijk, heeft met 1 idee een communicatietraditie weggevaagd, twee gerenommeerde agentschappen gedribbeld en het Eénmansbureau op de kaart gezet.


Natuurlijk is mortierbrigade een geweldig agentschap. Uiteraard is Boondoggle een topbureau. Maar Make Lemonade alias Willem Van den Hoof gaf beide reclamedozen feestelijk het nakijken in de Canvas competitie. Een Mijlpaal, vindt Sloganman. Een Grensverleggende Gebeurtenis. 


Als Sloganman een reclamebureau zou leiden -God verhoede dat het ooit gebeurt- zou hij nu, meteen, vrijdagavond of niet, een spoedvergadering beleggen. Met zichzelf, een glas Chaudfontaine en een milde Argentijnse rode wijn. Hij zou zich afvragen hoe het mogelijk is dat een Eénmansbureau dit voor mekaar krijgt. Maar hij gelooft dat hij het al weet : met één idee. 
Bedacht door één man, zoals steeds. Met dit verschil dat die éne man even niet wordt weggemoffeld achter een creatief directeur, een account manager en een hoogpolige CEO. 


Hij. Presenteert. Zijn*. Idee. Gewoon. Zelf.


Halt, Sloganman. Wij hebben vragen. Is deze éne man wel Goed OmRingd? Hij is Alleen. 
Moet deze éne man straks niet snel een voltallige bureaustructuur op de been brengen om Het Idee in de beste omstandigheden te realiseren? Kortom, is Canvas niet teveel voor één man?


Nee. Deze éne man, deze Eénman, schrijft geschiedenis. Hij bewijst wat niet eens bewezen hoeft te worden :


HET IDEE WINT ALTIJD


Succes, Willem. En merci.


* Het had uiteraard ook een Haar kunnen zijn.

Sloganman, Vrouwenman

Sloganman zou liegen als hij zou beweren dat hij niet naar mooie vrouwen kijkt. Sloganman zou liegen als hij zou beweren dat het hem koud laat als z’n eigen vrouw naar mooie mànnen kijkt. 

Conclusie: Sloganman is een mens. Maar wel een mens met een zwak voor Vrouwendag. 
Een dag die er volgens hem nodig is én blijft. Ook als zou blijken dat de vrouwenrechten verworven zijn, dat de seksen schouder aan schouder staan, dat partnergeweld nog slechts bij hoge uitzondering voorkomt en dat mannen de eersten zijn om het te veroordelen. Want wat is er interessanter voor een (Slogan)man dan een vrouw?

Liesbeth Imbo en Laurette Onkelinx zijn vandaag hoofdredacteurs van de Morgen voor één dag. Dat is te merken. Sloganman stelt vast dat in De Vrouwenmorgen de sport -om maar wat te noemen- nauwelijks aandacht krijgt, althans veel minder prominent aanwezig is dan in De Mannenmorgen. 

Een paar flashberichten met het –toegegeven- niet zo wereldschokkende nieuws dat Meersman de rit van gisteren in Parijs-Nice gewonnen heeft en dat Gilbert heeft moeten afhaken in de ploegentijdrit in Tirreno Adriatico. Meer is het niet.

Elders in De Vrouwenmorgen wordt dan weer uitgebreid stilgestaan bij het soort man dat door vrouwen het aantrekkelijkst wordt bevonden. Pieter Embrechts blijkt hiervoor model te staan. 
Hij etaleert een aantal eigenschappen die Sloganman moeiteloos bij zichzelf terugvindt. Of beeldt hij het zichzelf maar al te graag in? 

Hij stelt wel vast dat hij bij het lezen van de naam Pieter Embrechts spontaan aan Tine Embrechts denkt. Mooie, boeiende, machtige Tine. Sloganman zei het al: hij is een mens.

En God schiep de vrouw

was de titel van een indertijd controversiële film met de piepjonge Brigitte Bardot in de hoofdrol. De vrouwelijke Pieter Embrechts van de jaren vijftig en zestig. Jarenlang zouden meisjes en jonge vrouwen het Bardot kapsel, de Bardot outfit en de Bardot lichaamstaal enhousiast imiteren. De petticoat en de balletschoentjes werden standaard. Zelfs het hoofddoekje –het "sjaaltje"- was in die dagen behoorlijk populair en (nog) ongecontesteerd. 
De Schmollmond, de pruilmond, was moeilijker te imiteren. Dus werd er maar gepruild.

En de vrouw schiep vrouwendag

voegt Sloganman er in zijn Vrouwendag élan aan toe. Of ... was het de màn die Vrouwendag schiep? Ach, Sloganman zei het al : hij is ook maar een mens.

Sloganman, Numoman

Sloganman is 98 inmiddels en hij leest nog altijd Humo. Het enige magazine waarvoor hij graag en gratis reclame maakt. Bij een zoon van 19, onder anderen, die er -o,tempora o,mores- nauwelijks voeling mee heeft.

Het schrijnt, die mededeling in de krant dat Humo nog slechts 197 000 stuks verkoopt, terwijl het-seniorenblad-voor-jongeren, Joepie, naar ruim 62 000 exemplaren fietst en Dag Allemaal luid toeterend de kaap van de 400 000 rondt.

Wat is er aan de hand met Humo?

Sloganman volgt z’n buikgevoel. De trouwe kopers worden ouder. Humo wordt steeds vaker aangetroffen in de brievenbussen van seniorenflats. Prille zeventigers willen weten wie de Rock Rally wint. Krasse tachtigers kiezen de Lul van het Jaar. Door de wol geverfde, het leven getekende en de Jaren Zestig gevormde ouderen lachen zich létterlijk een breuk met Het Gat van de Wereld, hopen massaal dat Nathalie Meskens uit de kleren gaat en klimmen in hun keyboard om te eisen –terecht!- dat Dwarskijker moét blijven (inmiddels oud nieuws).

Hun zonen en dochters van dertig, veertig, laten zich elke week verzaligd met de nieuwe Dag Allemaal in hun bubbelbad glijden. Hun kleinzonen en –dochters Facebooken zich blauw en willen wel eens een Joepie kopen als Justin Bieber flatulent is of Nathalia een vriendje dumpt.

Sloganman heeft de voorzichtige remake van zijn lijfblad met Sloganogen gevolgd.

Roland forever

juicht hij als de gelijknamige redactieknar van Humo op pagina 3 weer 's lekker van jetje geeft.

Kama chameleon

stelt hij tevreden vast als Kama weer eens een nieuw, hi-la-risch humorkanaal aanboort.

Humo Numo!

gilt hij de wereld toe ... als hij het zelf niet meer weet. Beste Humo, een gouden raad van Sloganmaat : Verander, maar

Verander in jezelf !

Sloganman, Boekenman

Sloganman heeft weleens boeken geschreven. De wereld zat er niet op te wachten, maar hij deed het toch. Misschien wel vanwege die onverbiddelijke hang naar aandacht waardoor mensen wel eens op een podium klimmen of in een rare outfit op racefietsen stappen of, erger nog, in de politiek.
Maar goed. Die boeken dus. Op het internet zijn ze nog terug te vinden. Op Bol.com dat bol staat van de boeken staan ze zelf alle vier op een rijtje, net als in de bib waar ze ook nog wel eens samenhokken, soms. En zelfs nog ontleend worden, soms. Sloganman ontvangt daar wel eens een leesbijdrage voor, vanuit Nederland. Dat de fiscus maar uitkijkt!
Maar goed, nogmaals. Boeken.
Een studie wijst uit dat we weer meer boeken lezen dan een paar jaar geleden. We zouden zelfs teruggrijpen naar het boek. En dat terwijl het internet en de social media en niet te vergeten de talloze tijdschriften en kranten met hun eigen weekendmagazines de leeshonger toch meer dan stillen, denkt Sloganman. 
Maar nee, het gààt niet om die obese leeshonger of die informatievloed waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen. Het gaat om iets heel anders: de behoefte aan fysiek en zintuiglijk contact met 'het boek', misschien wel met de geur van het boek, maar zeker met het aanvoelen van die beheersbare materie. Met het woord ook, dat daar stààt, gedrukt, niet vluchtig, niet whoops-wég met 'n muisklik, maar in het papier gestanst. Met de behapbaarheid van een pagina, denkt Sloganman ook. Die overzichtelijkheid.
We missen het allemaal een beetje: het menselijk formaat, de behoefte aan iets wezenlijks. Soms noemen we het liefde, ook als we aanhankelijkheid bedoelen, of seks. Soms heet het gewoon: boek.
De liefde voor het boek bestaat dus nog steeds, en blijkens die studie, is ze groeiend. Zoals liefde hoort te doen. Toenemen met de jaren.
Sloganman zou niet Sloganman heten als hij niet ooit een boekenslogan had bedacht, in opdracht van het toen nog gewoon Boekenbeurs geheten boek.be
Boeken. 
Boeiender geschenken kan je niet bedenken.
Drie b's. Massief ingesproken door Jan Decleir. En naderhand door Standaard Boekhandel geplunderd en verschraald tot 'Geschenken doen aan boeken denken'. Wie bedénkt het! De bedenkers van Belfius?

Sloganman, Zip!man

Natuurlijk mag Sloganman niet achterblijven met commentaar op de nieuwe naam voor Dexia.
Natuurlijk is Belfius een onding.
Natuurlijk twitteren alle reclamemakers die hem zelf niet hebben bedacht dat het een absolute kutnaam is.
Natuurlijk ligt de woordspelerigheid à la bifidus, de belbus, Belnidus etc...  voor het grijpen.
Maar Belfius is meer nog dan een armoedige, bloedloze naam. Het is een dekmantel. 
Een ontsnappingspoging met een grote kans op slagen. Niet omwille van dat Belfius, maar vanwege het ZIP!-gehalte. In stripverhalen uit oude tijden was ZIP! het sein voor iets of iemand die zomaar in het niets verdween of uit het niets opeens in beeld verscheen. 
Dexia ... ZIP!                               ZIP! ... Belfius
Ach, gewoon Zever In Pakskes.