Sloganman, Neetochman

Caroline Gennez, gisteren op radio één, over het zoveelste sp.a vernieuwingsplan: “We leven in een diverse maatschappij. Eén op de twee kinderen die in Mechelen geboren worden is een divers kind.” 

Een divers kind. Iemand?

Caroline Gennez, even verderop in haar discours over het zoveelste sp.a vernieuwingsplan: “We leven in een maatschappij waarvan zowel katholieken, n-va’ers als moslims deel uitmaken, allen met hun eigen overtuiging…”.

n-va, een nieuwe religie?

Sloganman vreest dat het geen lapsus is, maar een weloverwogen en –doordachte woordkeuze, achteloos gedebiteerd in een politiek geladen context.

Gennez toch!

Sloganman, Slowman

De oplossing die DDB bedacht om de VW Beetle cabrio ook in doorspoelmodus onder de aandacht te brengen en te houden, is slim. Maar verdient ze ook navolging? Sloganman weet het nog zo niet. Hij vreest dat slowmercials alleen maar voor meer van hetzelfde, met name nog meer saaiheid zullen zorgen.

Uiteraard zullen reclamebureaus zich nu geroepen voelen om iets gelijkaardigs te verzinnen, of althans spotjes met een gelijkaardig effect. Uiteraard zitten nogal wat opdrachtgevers nu te wachten op hùn slowmercial moment. Uiteraard krijgt de Beetle spot followers. En uiteraard zullen die in meerderheid van minder allooi zijn.

Terwijl hij in slow motion van zijn Nespresso nipt, moet Sloganman onwillekeurig denken aan een spotje uit de late jaren zeventig. Een automobilist suist in 'n grasgroene auto over de autoweg, gevolgd door een depannagewagen en een reservewagen in dezelfde kleur, bedrukt met het logo van de verzekeringsmaatschappij die daarmee haar omnium wou promoten. Die zou perfect in het slomo-plaatje gepast hebben, toch?

Het levert alvast een serie interessante Wat Als’en op …

Wat als … alle reclame voortaan werd doorgespoeld?

Wat als … slow motion de norm was?

Wat als … het altijd winter was?

Iemand?

Sloganman, Youpman

Weinig cabaretiers-auteurs-opiniemakers hebben zoveel bruikbare nieuwe begrippen uit hun koker getoverd als Youp Van ‘t Hek. Cynicus van nature. Gelijkhebberig van aard. Briljant cassant. Maar Sloganman zal hem vooral blijven eren omwille van zijn ‘meningendiarrhee’. Een begrip dat Youp te pas hanteert om het legioen verzuurde Twitteraars en Facebookers te duiden.

Meningendiarrhee

is wat ons steeds vaker treft als sociale netwerken-gemeenschap, in zoverre dat die stilaan een behoorlijk asociale gemeenschap dreigt te worden.

Vroeger werd je en plein public gestenigd, verbrand, opgehangen, gevierendeeld, onthoofd, neergeschoten. Wat een weelde, vergeleken bij de terdoodbrenging via het internet.

De virtuele brandstapels, bijlen en kogels maken slachtoffers die het recht wordt ontzegd om met opgeheven hoofd uit hun lijden te worden verlost, tenzij ze daartoe zelf hun toevlucht nemen. En ook die keuze neemt in verontrustende mate toe.

Pesting

vindt Sloganman ook een mooie, in al z’n verfoeilijkheid. Komt niet van Youp, maar uit een lezersbrief van iemand die het nog de moeite vindt om zijn mening via de post te ventileren. De briefschrijver maakt zich zorgen over het lafhartige kantje van de meningendiarrhee.

Sloganman is een internetfan én een Youpfan, een meningenfan én een postzegelfan, zeker nu je je mening kan versturen, bezegeld met een mini-Alechinsky. Hij is alleen nog op zoek naar fervente medestanders.

pdw, waar ben je als we je nodig hebben?

Sloganman, Fanman

Kan je fan zijn van een reclamestructuur? Sloganman alvast wel. Want kijk, opnieuw wordt een agentschap met naam en faam met de neus op de essentie gedrukt door een reclamemens-met-zin-voor-realiteit. En zo mag je Willem Van den Hoof onderhand toch wel noemen. Zeker nu hij, na Canvas, Omega Pharma en MNM, ook De Morgen aan zijn Make Lemonade client list kan toevoegen… 
De limonade die Willem schenkt, blijkt in de smaak te vallen. Een éénmanskern met daarrond een aantal éénmanssatellieten scheppen een reclame-universum waartoe ook grotere adverteerders zich spontaan aangetrokken voelen.

Er is verandering op til, weet Sloganman. De verandering is zelfs al volop aan de gang. Weliswaar nog in de marge, maar die marge eist steeds meer ruimte voor zich op in de communicatiekosmos.

Sloganman aanhoorde enkele weken geleden de klacht van een bedrijfsleider over de kostprijs van 2 uur brainstormen met zijn agentschap. Aanwezig: 1 creatief directeur, 1 copywriter en 1 art director, 1 conversation manager en 1 account director, geflankeerd door 1 stilzwijgende stagiair. Kostprijs : 1 750,- euro. Resultaat: goed vergaderd, nieuwe afspraak vastgelegd voor tweede stap. Conclusie: we zijn er nog niet.

Een andere ondernemer ontving een factuur van 450,- euro voor een 2 pagina-dun rapport dat ze nooit had besteld en een résumé was van een meeting die al door een eigen medewerker was samengevat. En een retailer in de electrosfeer wist Sloganman te vertellen dat hij 9 000,- euro had neergeteld voor de creatie en de opname van een radiocommercial die amper tien dagen in de ether was geweest…

Nog even voor de goede orde én ter herinnering…

Ooit nam een reclameman met naam en faam de beslissing om zich als éénmansbedrijf op de markt aan te bieden. Toen Thuis nog geen tv-soap was, maar de plek waar je Stella stond. Het vervolg is bekend: hij werd alsnog een klassiek agentschap dat op een bepaald moment zelfs in New-York een stek had. Nu schrijft hij onder meer columns voor de krant waarvoor Make Lemonade aan de slag gaat. Misschien moet Guillaume naamgenoot Willem toch maar behoeden voor de stap te ver?

Eén m/v met ideeën. Een universum van verschil.