Sloganman, Unitedman

Aangrijpend

Dat vond Sloganman van deze inmiddels iconische affiche, gesigneerd United Colours of Benetton. Hoe grensoverschrijdend kon je communiceren als kledingmerk.

Onbegrip

Dat voelde Sloganman voor de weigering van Benetton tot het uitbetalen van een schadeloosstelling aan de slachtoffers van de ingestorte zweetfabriek in Bangladesh. 
Maar kijk. De Benetton reclame werkt. Want twee jaar na de feiten en na een volgehouden campagne van Clean Clothes heeft het management het nu toch begrepen: solidariteit
zal grenzenloos zijn of niet zijn. 

Sloganman, Onman

Sloganman hoorde een politicus op de radio een betoog houden over iets dat door de man werd bestempeld als ‘vrij ongeneeslijk’. Hij was meteen op z’n hoede. Wacht even. Had de spreker ‘ongeneeslijk’ in gedachten, maar ‘niet in de strikte zin van het woord’? Had hij voorkennis van een therapie die mogelijk in de nabije toekomst tot de hoop op genezing zou kunnen leiden? Bedoelde hij met ‘vrij ongeneeslijk’ dat datgene waarover hij het had zich in een voortdurende terminale fase bevond, maar vooralsnog niet wenste te overlijden? Of was het een soort van milde ‘ongeneeslijkheid’? Een ongeneeslijke tic? Een ingeslepen foutje, een tot norm gedenigreerde onzorgvuldigheid?

De minister –ja, nu weet Sloganman het weer, het was een minister- stapelde vrolijk de anomalieën op. Maar de 'vrij ongeneeslijk’ bleef in Sloganman nazinderen.

Hij moest om een onduidelijke reden aan Marc Coucke denken. En aan Dimitri Bontinck. En hij ging meteen op zoek naar alternatieven. ‘Zowat ongeneeslijk’ vond hij als iets minder niet kunnen, maar nog altijd niet kunnen. Zoals steendood eigenlijk ook niet kan, omdat dood al dood genoeg is. Om van keitof nog maar te zwijgen.

Sloganman bezint zich elke dag over taal. Omdat het –de lichaamstaal meegerekend- de enige vorm van communicatie is waarmee we iets aan elkaar kunnen duidelijk maken. Als Koen Geens vindt – ja, dàt was ‘m, Koen Geens- dat hij ‘vrij ongeneeslijk’ in de mond mag nemen, dan mag Sloganman hem aan z’n woord houden en de politiek ‘vrij onbegrijpelijk’ blijven vinden.

Sloganman, Recapman

Sloganman verneemt dat recappen het nieuwe nalullen is. Over een spraakmakend tv-programma, bijvoorbeeld, waar we met z’n allen guily pleasuregewijs naar kijken om er vervolgens, aan de toog, bij de Sipwell of via de sociale media meningen over uit te wisselen.

Het nieuwe nieuws, volgens sommige media watchers.

TV-programma’s zijn al tijden recap, natuurlijk. Ook over het aloude Echo, de verre voorloper van Iedereen Beroemd, en 100.000 of Niets, de oerquiz van –de kosmos hebben zijn ziel- Tony Corsari, werd eindeloos nagepraat. Om over de recaps aangaande de outfit van onze omroepsters nog maar te zwijgen.

Trouwens, is Sloganman zélf geen mooi voorbeeld van recap? Waarom smijt hij anders zijn meningen op het internet, die wereldomspannende babbelgroep waarvan zelfs IS deel uitmaakt?

Ach, bij uitbreiding is alles recap. Een tante met een nieuw lief? Recap. De nieuwe auto van de buren? Recap. Para’s in de binnenstad? Recap.

Het nieuwe nieuws? Het nieuwe niets vindt Sloganman beter klinken. Want bij hem gaat de kraan af en toe dicht. Geen instroom, dan ook geen doorstroming. En geen nagepruttel in de afvoerleidingen.

Recap. Het principe van reclame, toch?