Sloganman, Zakman

Het spijt me, heren en dames conceptmakers en copywriters, maar iemand moet de beste zijn. En die iemand komt volgens Sloganman niet eens uit de reclamewereld. Hij hakt er zelfs regelmatig op in. Maar meer dan wie is hij een volbloed communicator. Hij is wat heet een cartoonist en tekent zijn werk met Zak.
Vandaag in De Morgen, op pagina 2 onderaan: het beeld van een lege kerk en een pastoor die in de poortopening op cliënteel staat te wachten. Naast de poort hangt een reclamebord met de boodschap 


Nu ook met ramadan


Iedereen gezien? Mooi zo. En dan nu als de sodemieter aan het werk en vandaag, wat zegt Sloganman, déze voormiddag nog iets bedenken dat net zo goed, zo scherp, zo juist en zo aansprekend is. Ja, ook voor 'die grote bankklant'. Ja, ook voor 'die internationale frisdrank'. Ja, ook voor 'die hulpactie in de Afrikaanse hoorn' die maar niet op gang komt.


Vrienden van het sterke beeld en het juiste woord -waartoe Sloganman ook zichzelf rekent- moeten zich vooral niet te gauw specialisten wanen. De beste ideeën, de mooiste lijnen, de scherpste observaties komen niet zelden uit een heel andere hoek. Zak is een mooi voorbeeld. 


Topcopy, nu ook met de tekenpen

Sloganman, Move!man

Sloganman is Inpakman, Wegwerpman en Ikeaman in één en dezelfde persoon. 

Hij gaat zich

vestigen op een nieuw adres en staat dus voor beslissingen die zijn bloggevolg ongetwijfeld herkent ... Wat neem je mee? Moeilijker nog : wat smijt je weg? Zo stond hij gisteren voor zijn beeldarchief en dacht : ga ik al die fotoprints die ik hier en nu nog een keer pro forma bekijk ooit missen als ik ze hier en nu wegsmijt? Zijn dia's nog wel van deze wereld? Moet ik ze niet eens zorgvuldig selecteren en die selectie vervolgens virtueel opslaan?

Hetzelfde vroeg Sloganman zich af in verband met z'n oude Märklin trein, z'n speelgoedrennertjes, z'n Dinky Toys auto'tjes, z'n vroege journalistenwerk, z'n nooit uitgegeven verhalenbundel, z'n nooit aangeboden vijfde roman, z'n oude bandopnamen, z'n muziekcassettes, z'n mappen met gerealiseerd werk, z'n eerste gsm ... Wat moet weg? Wat mag blijven? 
Hij zag gezichten die hij zich niet eens meer herinnerde. Hij las teksten die hij onmogelijk kon geschreven hebben. Hij zag en voelde vormen die hem vreemd waren, waarbij hij zich niet meer kon voorstellen dat hij ze ooit zelf ter hand had genomen, met elkaar had verbonden, op elkaar had gestapeld, weer uit elkaar had gehaald, ...
En toen viel z'n oog op een boek dat hij als één der eerste, zonder nadenken, bij het papierafval had gelegd : The 68th Art Directors Annual, het jaarboek van The Art Directors Club Inc. in New York. Een Art Directors Annual uit 1989? Uit de prehistorie van de communicatie? Kom nou, man. Die sleep je toch niet meer mee? 
Ja dus. Sloganman tilde het boek uit de Mag Weg Hoop en stopte het in een verhuisdoos.
Al was het maar om die overvloed aan quasi perfecte beelden, briljante lijnen en dito slogans binnen handbereik te hebben in tijden van nood. 
Waarom moest die schat uit 1989 eigenlijk weg? Omwille van de gedateerde typografie toch niet? Die komt, onder één of andere vorm, toch altijd weer terug. Vanwege dat been there done that-gevoel? De Britpop herhaalt zich toch ook steeds opnieuw? En er zijn toch nog altijd operavoorstellingen? 


Conclusie: Sloganman neemt alles mee. Hij smijt niks weg. Dus zeker de milestones uit z'n eigen leven niet. Hij gaat gewoon elders wonen, met zichzelf en z'n gezin. 


Drie mensen, drie levens, in één huis.

Sloganman, Mennesman

Sloganman schreef vroeger wel eens boeken. Die werden nog uitgegeven ook. Bij Van Gennep in A'dam, waar Sloganman 4 romans lang de huisbelg was. 
Vlaanderen mocht in die tijd een angry young author verwelkomen die luisterde naar de naam Paul Mennes. Een scribent van de nieuwe golf. Beetje Brusselmans, beetje brulmans, maar vooral zichzelf.
Mennes schrijft en publiceert nog steeds, maar in deze voor romanciers hachelijke tijden maken die publicaties geen brokken meer. Toch weet hij het tijdsbeeld als geen ander te vatten. Getuige daarvan de 2-pagina's lange tirade in Humo waarin hij een vijftigtal nieuwe geboden lanceert. Zomaar, uit de losse schrijverspols. Geformuleerd met de aplomb van een pur sang copywriter. Fel en juist en onbedaarlijk grappig.


Sloganman onthoudt vooral deze :


Gij zult auteurs geen content providers noemen


En deze:


Gij zult niets serveren op een bedje van iets anders


Waaraan Sloganman graag zijn nieuw gebod toevoegt :


Gij zult geen slogans maken die niet bekken


Waarop wachten de big brands, de runners-up, de believers om er hun ding mee te doen?

Sloganman, Philman

TB-500 is een paardenmiddel vernam Sloganman een flinke week geleden. Sportjournalisten keken elkaar virtueel het wit uit de ogen, spitsten collectief de oren, snoven onraad, proefden scoops, voelden de adrenaline door hun schrijfhand zinderen. Die zintuigen toch. En dat wielerwereldje!


Gilbert ging op driehonderd meter van de finish en won de eerste rit. Gilbert ging nog eens op driehonderd meter van de finish en won de derde rit niet. Gilbert ging voortdurend. Vandaag alweer. Maar het wonder was al geschied. Hij had zichzelf overwonnen. En dan ... verlies je met de glimlach.
De Tour is nog maar half, maar niettemin:


Komaan Philman !


Terrabite 500 of niet!