Sloganman, Selfpromman

Sloganman heeft zijn alter ego beloofd om hem gratis te adviseren bij zijn prospectie. Want z’n alter ego mag dan een goeie pen hebben, hij heeft nog altijd inkt nodig om te schrijven.

Pen? Inkt? Zijn dat geen middeleeuwse begrippen inmiddels? Moet dat niet keyboard, tablet en smartphone zijn? En die lettertjes verschijnen toch gewoon op het scherm?

Klopt.

Toch blijven we het met z’n allen hebben over ‘een goeie pen’ als we het hebben over iemand die trefzeker kan schrijven. Zoals er voor het printen van lettertjes nog altijd inkt nodig is, zij het schaamteloos verscholen in te dure patronen. 

Dus adviseerde Sloganman zijn alter ego om zich in zijn selfprom te beperken tot de very essence of writing. En hij sleurde er zelfs god en een megafoon bij. De volgorde is onbelangrijk. De inhoud daarentegen.

Sloganman, Kamaman

Nee, de printreclame is niet dood. Ze lijkt zelfs op weg naar een nieuwe toekomst. Althans als we de achterpagina van Humo als maatstaf mogen nemen.

Even kaderen. Humo brengt een themanummer uit deze week. Over wat de grijze tsunami zoal teweeg heeft gebracht en nog steeds teweegbrengt in het arbeids- en consumptielandschap. Een nummer over het grijze rijk, of beter: het rijke grijs.

Een hele Humo in pensioenmodus. Het blijft wennen. Maar Kama en Fintro maken het goed. 

Drie zaadcellen spoeden zich naar de eindbestemming, waarbij de snelste de anderen vrolijk toeroept : “OK, om ter eerst pensioensparen!” 

Sloganman neemt aan dat Kamagurka hiervoor een correct bedragje toegeschoven krijgt. Maar het zal hoe dan ook een pak minder kosten én meer opleveren dan twee, drie brainstormsessies annex een aantal campagnevoorstellen waarvan het veiligste, saaiste, meest voor de hand liggende het meestal haalt.

Conceptman, art director en copywriter in één. Met een ad waar je niet naast kan kijken. Simpel, to the point, wervend zelfs. Kamagurka rules. Het doet Sloganman denken aan die andere superieure cartoonist, Peter Van Straaten, toen die zowat in z’n eentje de Nederlandse reclame opfriste met z’n treffende kijk op het consumerend mensdom.

Wat let de zorgsector om Dimitri Verhulst in te schakelen voor een campagne rond hét knelpuntberoep van nu, de grijszorger? Misschien volstaat één goedgekozen fragment uit ‘De Laatkomer’.

Sloganman, Zeelandman

In 1953 nog een land van waterellende, vandaag een dijk van een vakantieland. Waar je dwarsdoor enorme vergezichten fietst. Waar scheepszeilen als scheermesjes door het landschap snijden. Waar alles weliswaar op z’n Hollands geregeld is, maar waar desondanks de grenzenloosheid regeert.

Een naam is zelden een goeie slogan, maar dit is er een die kan tellen:

Zeeland

Sloganman wou dat hij ‘m zelf had bedacht. Wat een belofte, die naam. Wat een USP!

Maar de VVV van Zeeland heeft anders beslist. Die moest zonodig een sloganwedstrijd uitschrijven met dit kneusje als resultaat:

Zeeland

Land in zee!

Een volstrekt nodeloze herhaling. Een soort Zeeland voor dummies. Even Apeldoorn bellen! Nee, Sloganman vindt Land in zee! maar niks. Als Zeeland per se een belofte wil toevoegen aan die toch al veelbelovende naam dan pleit Sloganman ondubbelzinnig voor

Zeeland

overal zicht op zee, overal land in zicht

Misschien moet hij het, als grensbelg en Zeelandfan, maar eens doorsturen naar de VVV van Zeeland. Maar eerst effe vergrendelen via Sabam.

Sloganman, Groenman

De energiemarkt bedot ons, en niet zo’n klein beetje. Haar groene energie is voornamelijk grijs en gaat schuil onder een behangpapiertje van groencertificaten. Die zijn overal te koop en worden met flink wat winst doorverkocht. De verliezer: wij.

Sloganman is de eerste om te bekennen dat hij in z’n professionele leven (en daarbuiten) vaak heel wat lucht heeft verkocht. Maar je hàd tenminste de keuze om het al dan niet te geloven.

Groen werd hooguit felgroen, frisgroen, desnoods appelblauwzeegroen, maar bleef wel groen. Zoals blauw onder géén voorwendsel rood of geel kon zijn. En zeker niet grijs.

Onwaarheden, daar stoppen Sloganmannen geen energie in. Hun kunstje is dat van de overdrijving. “Kijk eens hoeveel mooier ik glim, proef eens hoeveel lékkerder ik smaak, voel eens hoeveel zachter ik lig”. Dat soort boodschappen, maar dan aantrekkelijker, fijner en waar nodig of nuttig grappiger geformuleerd. Over the top soms? Yep. Maar zelden of nooit ondermaats.

In hoeverre de groene energieleverancier Eneco overdrijft, weten we niet, maar hij distantieert zich dezer dagen wel publiekelijk van de grijze zone met de retorische vraag

“U ergert zich blauw aan energieleveranciers die zogenaamd groen zijn?”

Sloganman does. Met deze correctie: hij ergert zich niet blauw, hij ergert zich gifgroen.

Sloganman, Potloodman

Sloganman werkte ooit een kleine week als Belg Van Dienst bij ARA, de toenmalige Rotterdamse pendant van FHV-BBDO in Amsterdam. ARA creëerde in die tijd spraakmakende reclame in kantoren die uitzicht boden op Het Potlood, een merkwaardig woonblok dat de Rotterdamse skyline nog steeds mee vorm geeft.

Sloganman bedacht en schreef er een campagne voor een Nederlands-Limburgse klant die

het algehele Vlaamse continent aan zijn consumer list wilde toevoegen. En liefst in no time.

De campagne zou kortstondig bekendheid genieten als ‘de campagne met de zachte g’. Jawel, Sloganman wist de G-plek toen al feilloos te vinden.

Een dagtrip naar de Nederlandse havenstad leerde Sloganman dat Het Potlood nog immer z’n puntige zelf is, temidden van de al even excentrieke kubuswoningen uit de jaren tachtig.

Ook ARA bestaat nog steeds. Het opereert nu vanuit een hyperflashy gebouw aan een Rotterdamse kade. Op loopafstand van de nieuwe Maas. Op fietsafstand van de Erasmusbrug. Op kijkafstand van het skyscraping centrum.

Weer thuis ging Sloganman onmiddellijk op zoek naar ARA’s plek op het internet en ontdekte er heel wat grote Nederlandse merken. Van de campagne met de  zachte g geen spoor meer, uiteraard. Het Oranjegevoel daarentegen...

Sloganman mocht dat Oranjegevoel ooit met succes promoten in Vlaanderen. Nu vraagt hij zich af of Nederland niet dringend aan de ontdekking van het Vlaanderengevoel toe is.

Sloganman is kandidaat voor een nieuw weekje ARA. Om de Nederlanders dat Vlaanderengevoel bij te brengen. Een potlood. Meer heeft hij niet nodig.

Sloganman, Kijkcijferman

420.546 ? Hoger ? Lager ?

Er is een tv-programma op til dat rond reclame draait en gepresenteerd zal worden door mevrouw Meskens, in sommige kringen Ons Nathalie genoemd.

Dat ruikt naar wanhoop. Want tv en reclame zijn niet langer een evident gezelschap. Vraag dat maar aan die eens zo oppermachtige vis-op-het-droge. De hofleverancier van Vier. Met De Slimste Gemeente eenzaam aan de spits van het eigen programma-aanbod. Pas op nummer zevenentwintig in de lijst van meest bekeken, annex doorgespoelde programma’s.

Maar goed. Ons Nathalie zal haar presentatiedoop niet vieren op Vier, maar op VTM.

De zoveelste panelquiz/wedstrijd-met-BV-en-OBV zal Reclame AUB heten.

Sloganman leest dat het een quiz wordt met, hij citeert het letterlijk, reclamegerichte vragen. Reclamegerichte vragen?

Doe-het-zelvers-deden-het-mét ??? Ehm … Brico ???

Sunsnacks, als je snakte naar dé ??? Ehm … zomer ???

De Frietjes van dé ??? Ehm … muur ???

Sloganman belooft dat hij 1 keer zal kijken. En daarna, weet hij nu al, nooit meer. Omdat hij eveneens nu al weet dat het een middelmatig programma wordt. Met reclamefilmpjes die je ook op YouTube vindt, maar dan zonder onnodige omkadering.

Sloganman las dat één van de deelnemers zich gelukkig prijst dat hij Ons Nathalie in real time mag ontmoeten. Hij was ooit al in haar restaurant geweest. En hij vindt Ons Nathalie een straffe madam.