De energiemarkt bedot ons, en niet zo’n klein beetje. Haar groene energie is voornamelijk grijs en gaat schuil onder een behangpapiertje van groencertificaten. Die zijn overal te koop en worden met flink wat winst doorverkocht. De verliezer: wij.
Sloganman is de eerste om te bekennen dat hij in z’n
professionele leven (en daarbuiten) vaak heel wat lucht heeft verkocht. Maar je
hàd tenminste de keuze om het al dan niet te geloven.
Groen werd hooguit felgroen, frisgroen, desnoods
appelblauwzeegroen, maar bleef wel groen. Zoals blauw onder géén voorwendsel rood
of geel kon zijn. En zeker niet grijs.
Onwaarheden, daar stoppen Sloganmannen geen energie in. Hun
kunstje is dat van de overdrijving. “Kijk eens hoeveel mooier ik glim, proef
eens hoeveel lékkerder ik smaak, voel eens hoeveel zachter ik lig”. Dat soort
boodschappen, maar dan aantrekkelijker, fijner en waar nodig of nuttig grappiger
geformuleerd. Over the top soms? Yep. Maar zelden of nooit ondermaats.
In hoeverre de groene energieleverancier Eneco overdrijft,
weten we niet, maar hij distantieert zich dezer dagen wel publiekelijk van de grijze zone met
de retorische vraag
“U ergert zich blauw aan energieleveranciers die zogenaamd
groen zijn?”
Sloganman does. Met deze correctie: hij ergert zich niet
blauw, hij ergert zich gifgroen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten