Sloganman, Chinaman

中國：我爸是李剛！


Het gaat goed met China, vindt Sloganman. Chatters en bloggers hebben elkaar gevonden in de strijd om gerechtigheid. En het wapen is er één dat kan tellen : de slagzin.


Mijn vader is Li Gang


Een nietszeggend zinnetje in het tamme Westen, maar in het Land van Morgen uitgegroeid tot een absoluut symbool. Sloganman plaatst het even in een Belgische context : de zoon van Fernand Koekelberg -slecht voorbeeld, maar soit- veroorzaakt een dodelijk verkeersongeval. Hij was onder invloed en probeert zich aan de consequenties van zijn daad te onttrekken met een laconiek


Mijn vader is Fernand Koekelberg


Je zou denken dat ze hiermee in China wegkomen. Niet dus. De internetwereld stort zich op de zoon van politiechef Li Gang met een onwaarschijnlijke verbetenheid en ... creativiteit. "Mijn vader is Li Gang" wordt het synoniem van


fuck machtsmisbruik


en leidt tot een verschroeiende gerechtigheidscampagne, geïnspireerd door de internauten van Peking en omliggende. 
Sloganman is bijzonder onder de indruk van de creativity of the people wanneer hij verneemt dat er verkeersborden in het straatbeeld opduiken met de boodschap


Gelieve traag te rijden, 
uw vader is niet Li Gang


Een voorbeeld voor alle jonge creatieven hier te lande. If you can't beat 'm, join 'm! 
Maar zoals steeds is er ook hier een keerzijde. Zo was Sloganman gisteren als tv-kijker getuige van de weerzinwekkende omstandigheden waarin Chinese arbeid(st)ers onze wegwerpelektronica alsnog ontdoen van waardevol materiaal. Wellicht ten koste van hun gezondheid en die van hun kinderen. 
Het Avondland blijft in het Verre Oosten z'n voordeel doen. De vraag is alleen: hoelang nog?

Sloganman, Mijnman

Stadsmijn 


Sloganman kijkt verrast op. Want het staat er echt. Een 'stadsmijn' blijkt een term te zijn die in recyclagekringen wordt gebruikt voor het exponentieel toenemend elektronisch afval, voornamelijk computers en gsm's, ... 
De stadsmijn is een interessant fenomeen. Ze bevindt zich niet op zoveel honderd meter diepte, ze is overal waar gegoogeld, gemaild, gechat, ge-sms't, getwitterd en gefacebooked wordt. De content wordt geleverd door ieder van ons, op min of meer geregelde tijdstippen. Ontginnen hoeft niet eens. De stadsmijnwerkers lopen zelf met het spul rond en bezorgen het bij wijze van spreken bij de mijnbedrijven aan huis. Kortom, er zit muziek in de recyclage-business, en dat is ook de beursspecialisten niet ontgaan. Analysten bestempelen de stadsmijn als een ware


goudmijn


voor wie zich in dit marktsegment profileert. 
Sloganman behoort zelf tot de matige leveranciers van elektronisch afval. Hij presteerde het om als één der eerste Nokia klanten vele jaren na datum nog steeds met een vintage gsm aan het oor rond te lopen. Maar het ding werkte en dat was het belangrijkste. Inmiddels is Sloganman al aan zijn n'de gsm toe. En, nogmaals, hij is zuinig op zijn communicatiemateriaal. 
Het artikel waarin hij het woord 'stadsmijn' ontdekte, is getiteld 


Verkoop winnaars, koop achterblijvers


Je zou, als weldenkend mens, het omgekeerde verwachten. In elk geval, het is een slogan en beursslogans, behalve 'sell' en 'buy', lees of hoor je per definitie zelden. Dus staat Sloganman er spontaan even bij stil. Voor een on the spot-analyse. Een goeie slogan, vindt Sloganman, want hij triggert door zijn schijnbare inconsequentie. Een foute slogan, denkt Sloganman, want wie zegt dat achterblijvers 'blijvers' zijn?


Dus, nog één keer: Maak er een echte slagzin van. Met Sloganman.

Sloganman, Woestijnman

Sloganman kent iemand die zich in de woestijn als een vis in het water voelt. Daarom trekt ze er telkens weer enthousiast naartoe, meestal in het gezelschap van gelijkgestemden, om de grote zandoefening ampleur te geven. Sloganman noemt haar wel eens


Woestijnvis


Eén van de mooiste Vlaamse woorden ooit, ondanks de lullige ontstaansgeschiedenis.
Het had bedacht kunnen zijn door een dichter, ja, het heeft zelfs Van Ostaijen allures. 
"Dag vis, dag visserke vis, dag woestijnvis voor het computerscherm met je blik op oneindig...".
De vis waarover Sloganman het heeft, bevindt zich op dit moment alweer in de Sinaïwoestijn waar het nu hopelijk rustiger is dan in de Egyptische steden. Want de oude cultuur roert zich, in het kielzog van Tunesië. Een beetje Egyptenaar wil eindelijk uit die Moebarak bokaal en laat zich niet zomaar in de woestijn sturen. Hij trekt de straat op. Hij hapt naar freedom & democracy.


Ooit vocht ene Montgomery in diezelfde woestijn z'n eigen private oorlog uit tegen Rommel. Men noemde hem wel eens de woestijnvos. Maar dat zal wel een tikfout geweest zijn. Want natuurlijk was Montgomery een woestijnvis. En dat brengt Sloganman tot de enig mogelijke conclusie. 'Zo slim als een vos' is een anomalie. Dat moet zijn:


Zo slim als een vis

Sloganman, Belgoman

Sloganman zag gisteravond in de nieuwsuitzending op Canvas 34 000 mensen door hartje Brussel stappen. Stappers van alle leeftijden, in meerderheid Franstaligen, maar allemaal mooi van autochtone -lees: belgisch/blanke- origine.
Sloganman zag en hoorde hoe de belgisch/blanke menigte na de manifestatie op commando een gelijkstemmig 


Yes, we can 


aanhief, weliswaar niet zonder enige schroom. Je voelde de gekromde tenen, de plaatsvervangende schaamte omwille van het platte plagiaat, de zoveelste vervelende variant op het origineel.


Wij zijn un


had correcter geweest en zoveel Belgischer geklonken, maar is dan weer beschamend vrouwonvriendelijk.
In een interview verklaarde één van de initiatiefnemers dat we dit moeten interpreteren als een signaal. Een signaal. Aha. Dà's tenminste politieke taal!

Sloganman las vandaag in de krant dat ook de kunstenaarsmanifestatie in de Brusselse KVS onder het motto  'Niet in onze naam' een groot succes was geweest. Zestig artiesten en intellectuelen hadden per direct of via videoboodschappen een oproep gelanceerd, geacteerd, gedeclameerd, gezongen en gebrabbeld over de noodzaak van solidariteit en gezond verstand in dit land en in de politiek.
De succesvolle avond had maar één minpuntje gekend, aldus de krant, en dat minpuntje heette


Arno


Onze Brel-op-kniehoogte zou zich ladderzat tot de aanwezigen hebben gericht en vervolgens met zachte dwang van het podium zijn geleid. Waarbij Sloganman zich afvroeg of ze hem niet beter hadden laten zitten en z'n ding hadden laten doen. Wat is Belgischer en democratischer dan cafépraat na een bak Jupiler? Eén troost: de Oostendenaar werd bij zijn afgang begeleid door mede-initiatiefneemster Maaike Neuville. Geen voornaam zo Vlaams als Maaike. Geen familienaam zo Frans als Neuville.


Sloganman vertrouwt erop dat de politiek de boodschappen heeft begrepen en lekker voort blijft kwebbelen, zoeken en knoeien, klunzen en klooien. We zijn toch maar mooi het 11e hipste land ter wereld! Op naar de top 10!

Sloganman, Pyroman

Sloganman heeft de auto niet zien branden, maar de eigenaar -een restauranthouder in de buurt- vertelde zo plastisch hoe zijn wagen in de vlammen was opgegaan, dat hij het zich levendig kan voorstellen.
Gisteravond sloeg de pyromaan, want zo wordt hij nu gemeenzaam genoemd, nogmaals toe. In de prachtige grensstad Essen. 


Niemand heeft een verklaring voor de autobranden, tenzij dat de wagens wel degelijk met brandversnellers in de fik gestoken zijn. Maar heeft men ook al eens stilgestaan bij het tijdstip waarop dit gebeurt? 
Moeten er niet dringend nieuwe auto's gekocht worden door zoveel mogelijk potentiële nieuwe autobezitters? Worden we niet volop via kranten, tijdschriften en -ja, ze bestaan nog- fysieke mailings erop attent gemaakt dat de aankoop van een auto nù aan de orde is?
Zou het kunnen dat we hier te maken hebben met een falende dealer die, helemaal van God los, naar het laatste redmiddel grijpt : een vurig pleidooi voor zijn merk, zijn condities? Moeten we niet uitkijken naar showrooms met wervende teksten à la 


Wij doven de prijzen!


Hier vlammende salonvoorwaarden!


Niet de fraaiste lijnen, dat beseft Sloganman als geen ander, maar hij weet ook dat het nu oorlog is onder de automerken, en nog meer oorlog onder de verdelers van dezélfde automerken. Die kunnen mekaar levend barbecuen.


Laten we hopen dat de echte gedupeerden snel uit de brand zijn en dat de schadevergoeding navenant is. En nu het toch die richting uitgaat ... Laat Sloganman binnenkort de verzekeringsboodschappen maar eens onder de loep gaan nemen. 

Sloganman, Steveman

Steve Jobs maakte zijn gezondheidsproblemen maandag bekend via een e-mail aan alle werknemers:

'Team, op mijn verzoek heeft de raad van bestuur van Apple me ziekteverlof toegestaan zodat ik me op mijn gezondheid kan concentreren. Ik blijf actief als CEO en dus betrokken bij de belangrijke strategische beslissingen van het bedrijf. Ik heb Tim Cook gevraagd om de verantwoordelijkheid voor de dagelijkse leiding van Apple op zich te nemen. Ik heb er het volste vertrouwen in dat Tim en het management schitterend werk zullen leveren en de opwindende plannen voor 2011 met succes zullen realiseren. Ik hoop terug te zijn zo snel als ik kan. Inmiddels zouden mijn familie en ik het appreciëren als onze privacy gerespecteerd wordt.'

Don't leave us, Steve.


Sloganman, ooit Apple Lisa-man, ooit "De muis die een berg baarde"-man en nog steeds fervente Appleman.

Sloganman, Veldman

Sloganman wil 's zondags in het winterseizoen wel eens naar het veldrijden kijken. Een sport die hij spontaan associeert met paalwerpen, cricket en curling. Very local. Maar niettemin.
De tv-commentator die het veldritgebeuren inleidde, had het over het snelle parcours en de ongebruikelijk brede passeerstroken. Stuurkunst was vandaag geen voordeel. Snelheid daarentegen wel. Het risico op glij-, koprol- en valpartijen werd geminimaliseerd en wel met de volgende onsterfelijke woorden :


Geen angst voor vrees !


Wie Sloganman volgt -het mogen er meer zijn- zal het hem niet ten kwade duiden dat hij het  hierbij laat. Voor vandaag.

Sloganman, Saabman

Ervaar de Zweederzijdse aantrekking van een bijzondere wereld.


De Zweederzijdse aantrekking ... Eh, iemand?
Sloganman vertoefde gisteren een paar uur in uitstekend gezelschap : een ex-student tuinarchitectuur en een ex-kroegbaas, beiden verenigd in een goedlachse, zoals steeds bijzonder eigenzinnige Guillaume.
Dé Guillaume? Van Stella? Leo? Spa? Etcetera? Jawel.
De peperdure krantenbijlage, geheel gewijd aan en betaald door Saab, moest toen nog verschijnen. Uitstekende auto's. Aantrekkelijk land van herkomst. Eigenzinnige fotografie. Barslechte copy.


Gelezen, Guillaume? 


In Zweden is de natuur overal. Dus vond Saab de turbo opnieuw uit. 


Natuur? Turbo? Verklaar u nader. Twee pagina's verder : Blablabla. Minder CO2. 
Had dat dan gezegd! En zo blijft het maar doorgaan. Tot en met het volslagen onbegrijpelijke Blablabla. Neem het avontuur in handen.
Verklaar. Demonstreer. Hoe moeten we ons 'het avontuur' voorstellen? En hoe nemen we het 'in handen'?


Sloganman huivert. Niet van de Zweederzijdse kou, maar van pure ellende. Gisteren nog Guillaume. Vandaag Gweukes. En morgen?

Sloganman, Wierookman

Sloganman hanteert zelden het wierookvat, maar voor de promoboodschap van De Morgen in ... De Morgen maakt hij graag een uitzondering. Want wat ziet  hij daar, paginagroot, ter aankondiging van een spaaractie met onthullende, bekroonde filmdocumentaires als verzamelobject? Een wel zeer actueel en toepasselijk beeld waarin het wierookvat en hij-die-ermee-zwaait bijna geheel door de eigen rook verhuld worden.
De boodschap luidt:


De Morgen onthult wat anderen willen verbergen


Zo eenvoudig, zo scherp en zo 'boenk eroep' kan het zijn. Meer van dat, denkt Sloganman dan. Maar op het moment dat hij dit schrijft, beseft hij al dat het wellicht nog even bij die vrome wens zal blijven.
Zelden is de tijd zo ongastvrij geweest voor het vak. Zelden was de versnippering groter, het reclamegetoeter massaler, de impact ervan kleiner.
Gelukkig bewijst de advertentie in De Morgen dat het vat nog niet leeg is.

Sloganman, Shoeman

Ooit werkte Sloganman voor het schoenenimperium Shoe Post en de premium retailer Avance. De tv-reclame stond nog in de kinderschoenen. De klant trok zich geen botten aan van marketing-strategieën. Het was, voor een communicatieman, op de tippen lopen ...

Tijdens een presentatie aan het Shoe Post management, die voortdurend werd onderbroken door urgente telefoontjes, liet Sloganman zich spontaan ontvallen : "Ik zou niet graag in uw schoenen staan."
De reactie van de klant was al even spontaan : "Dat is precies wat ik wilde horen, maar dan ... ànders." Die 'niet' moest eruit, want te negatief. Die 'ik' moest 'iedereen' worden. En als we van die 'uw' nu eens 'onze' maakten? Zo ontstond op een namiddag in Diest de volgende onverbiddelijke lijn :


Iedereen wil in onze schoenen staan.


Door Sloganman evenwel vriendelijk gecounterd met een voorstel in de vragende vorm :


Wie wil er nu niet in onze schoenen staan?


Een 'niet' waarmee de klant perfect kon leven. Toch haalde de claim niet eens het weekend, want opeens hing het land vol Brantano-affiches met knipogen waar de concurrentie een schoenpunt aan kon zuigen : 'Helmut Botti', 'Bart Veeters', ... Het hield niet op.
De klant hing al snel aan de telefoon met de vraag : "Vind voor ons ook eens zoiets".

Doe het zelf, dacht Sloganman en legde daarmee de kiem voor de succesvolle tagline van -toen nog prospect- Gamma. Communicatie. Wat een vak!

Sloganman, Nietsman

Je zal maar in een postfeestdipje zitten. Vol goede moed aan het nieuwe jaar begonnen en al meteen moeten vaststellen dat alles zijn gewone gang gaat, dat een beetje vuurwerk geen spetter aan de dingen verandert. En dat het slecht nieuwsaanbod groter is dan ooit.
Sloganman was ooit fulltime journalist en werd er toen elke dag opnieuw aan herinnerd :


Slecht nieuws is goed nieuws


Die stelling houdt dus nog steeds stand. Erger nog, ze wordt nu ook gevoed door bikkelharde marketingprincipes. 
Zo gebeurt het dat Sloganman de krantenwinkel binnenstapt, naar de plek wandelt waar zijn lijfkrant ligt en zich dan vol ongeloof afvraagt of hij zich niet heeft vergist. Want welke kop dringt zich al vanop meters afstand Sun-gewijs aan hem op?


NIETS


Na z'n aarzeling ontdekt hij wat er -in veel kleinere letters- aan deze boodschap voorafgaat: Resultaat na 207 dagen. 'Niets' betekent hier dus 'nog lang geen regeringsformatie in zicht'. Niets. Is dit niet een beetje té Niets? Wie in een dipje zit en niet in een dip wil belanden, leest beter niet verder. Want ook op pagina 2 blijft het kommer en kwel in alle koppen. Sloganman somt even op:


Hopeloos ... zware kritiek ... verwerpen ... "echt kwaad" ... voor straf ... huiverig. 


Nog enkele pagina's verder vallen er massaal vogels uit de lucht, nu ook al in Europa. En ook de zelfverklaarde experts zijn weer in overtal aanwezig. Om elkaar vlijmscherp tegen te spreken.
Sloganman hoopt tegen beter weten in toch op een sprankje goed nieuws. Een vuurpijltje dat het met de Réveillon liet afweten, maar nu, onder de invloed van de dooi, alsnog afgaat. 
Maar nee, zelfs de Ikea advertentie brengt geen verlichting:


Lumineuze ideeën


Ze hebben hun lichtarmaturen ooit al in spitsere bewoordingen aangeprezen. Misschien moet Sloganman maar weer eens de stad in, waar nu massaal de solden zijn losgebarsten. Shoppen is een prima remedie tegen een dipje.

Sloganman, Thuisman

Sloganman ontmoet binnenkort een Vlaamse Communicatiereus voor een babbel over boeken. De reus zal hem te woord staan in een lunchhuis op het Conscienceplein, het plein genoemd naar de reus die zijn volk leerde lezen : Hendrik.

De communicatiereus is weliswaar niet van het Conscience kaliber, maar heeft wel ooit een slogan neergezet die thuishoort in de Slagzin Top Tien aller tijden:

Thuis is waar je Stella staat

Het kleine reclame-imperium dat hij sindsdien heeft opgebouwd mag er zijn en heeft zelfs een tijdje in New-York op de communicatiekaart gestaan. Een stad waar Stella 'a much appreciated beer brand' is, these days.

Sloganman herinnert zich weinig of geen bierslogans die in Vlaanderen een vergelijkbare, laat staan grotere impact hebben gehad. Ooit was hij wel een tijdje gecharmeerd door deze:

Er is altijd iemand die een Tuborg vraagt, en het is altijd iemand

Allang vergeten, uiteraard, in deze tijden van abdij- en speciaalbieren, bieren die Petrus heten en 'niet voor engeltjes' zijn, Maes en andere matige pilsen en natuurlijk het succesvolle broertje van Stella, de onvolprezen Jupiler. Sloganman drinkt hem ook bij tijd en wijle, maar alleen als hij niet thuis is of als thuis niet aan de orde is. Trouwens, Jupiler wordt ook door vrouwen gedronken …

Sloganmannen weten waarom

Terug naar de Vlaamse Communicatiereus. Sloganman zal hem interviewen voor een magazine dat luistert naar de naam … THUIS. Maar het gesprek zal, zoals gemeld, niet over bier gaan, noch over communicatie. De reus schrijft en publiceert boeken. Een materie waarmee ook Sloganman vertrouwd is en eigenlijk nog eens opnieuw werk van zou moeten maken. Als hij thuis is.

Sloganman, Achtman

De procentendans is op gang getrokken. De koopjespolonaise is in beweging gezet. Sloganman heeft zich voorgenomen om vandaag de stad te mijden en 2 januari in relatieve rust door te brengen. Ten dele voor het scherm. Ten dele in zijn stapschoenen (we zien wel).
Ten dele in zijn eigen hoofd.
De Zondag is onleesbaar als vanouds, maar vandaag nog iets chaotischer. Een explosie van soldenkortingen, afgewisseld met volstrekt overbodige nieuwtjes en een stuk over België's jongste voetbalhoop die nog maar 17 is en wellicht nog 1/2 jaar langer bij z'n club blijft om daarna ongetwijfeld 1 supertransfer af te dwingen.
Temidden al dat cijfergeweld ontdekt Sloganman een merkwaardige advertentie van de KBC... Wat wenst deze prachtige bank ons toe voor 2011 ?


Een pr8ig jaar


Wat mag dit te betekenen hebben, vraagt Sloganman zich af. Want hij weigert te geloven dat deze 8 daar zomaar staat, als de sms-versie van het woordje acht.
De advertentie is ondertekend door de agenten in de regio. Dat zijn er alvast meer dan 8. Is de bank voortaan 8 dagen op 7 open? Of is er een superrente in de maak van 8%? Is er een 8-jarenplan gestemd dat dit jaar van start gaat en de bank naar de financiële wereldtop moet voeren?
Sloganman probeert kramp8ig een antwoord te vinden op de 8 van KBC, maar komt uiteindelijk niet verder dan een mogelijke onderliggende boodschap die erop neerkomt dat de bank dit jaar extra 8 wil slaan op haar klanten maar dit vooralsnog wenst te maskeren onder een flauwe cijfergrap.
Ach, hoogstwaarschijnlijk is het niet eens dàt. Had de copywriter van dienst een dipje. Vond niemand iets beters. Moest deze advertentie op het allerlaatste moment nog even snel in elkaar gebokst worden. Was het een tussendoortje waarvoor niemand aand8 had.


Sloganman, Achtman part II


"Haddatdangezégd!" denkt Sloganman als hij op weg naar de-enige-bakker-die-open-is voorbij het KBC agentschap wandelt, waar de cijferboodschap -o, opluchting- op raamaffiches wordt toegelicht : Pr8ig jaar, in woorden en cijfers.


In woorden en cijfers. Natuurlijk. Zo simpel kan het zijn. Dank voor de verduidelijking. En, beste copywriter, I like it. Maar de bank geloof ik voor g1 meter.

Sloganman, Wensman

Ooit stond de hemel boven Sloganmans woonbuurt in lichterlaaie, wel een uur of langer, terwijl alom bewonderende  'ooo's' en 'aaa's' opklonken.
Vannacht, bij de overgang van 10 naar 11, knetterden weliswaar de rotjes, gilde er sporadisch een keukenmeid en bloesemde hier en daar een vuurbloem boven de bomen, maar tot een wild knallende vreugde kwam het niet.
Nochtans woont Sloganman temidden doorgaans gul feestende noorderburen. Vorig jaar nog werd er voor cheweldich veel cheld blingbling in de nachtlucht geblazen. Nu stond Sloganman eenzaam in de kruinen te turen, glas in de hand, wachtend op het moment suprême dat maar niet kwam. Er barstte niets los. Er stonden geen mensen op straat. Chezellich werd het niet. Het werd haast geruisloos 2011.
Als er al iets in de lucht hing en nog steeds hangt, is het een hoop vraagtekens. Wat wordt het met 2011? En zijn jaren nog wel zo belangrijk? Moeten we niet in decennia gaan denken? Zijn we niet té gejaagd bezig het jaar te verdelen in 365 dagen waarin niets fout mag gaan? Zijn de winters nog wel betrouwbaar? Wordt het nog wel eens zomer? Wonen we straks tussen de Inuit?
Sloganman weet het niet, maar vraagt zich wel het nodige af. Was er maar een slagzin die iedereen weer blij zou maken en ook nog iets concreets in het vooruitzicht stelde. Drie woorden maar, iets als 'Yes, you can', maar dan beter, geloofwaardiger, bereikbaarder.
Gisteravond een zaal enthousiaste Chinezen in Bejing wild in de handen zien klappen voor het spektakel River Dance, Keltisch volksvermaak in het Verre Oosten. Een Hollandse cabaretier horen verklaren dat het einde van de wereld niet nabij, maar allang voorbij is. Een weerzinwekkend vrolijke Peter Van de Veire het wereldfenomeen Eddy Wally zien fêteren, de nieuwe zangeres van Hooverphonic hopeloos uit de toon horen vallen, lachfilmpjes uit de vrt-doos niet meer op de lachspieren voelen werken ...


Sloganman heeft zich rond 02.00 u vannacht voorgenomen om zonder goede voornemens naar bed te gaan.


We zien wel


is het beste wat hij voorlopig voor 2011 weet te bedenken.