Sloganman zag gisteravond in de nieuwsuitzending op Canvas 34 000 mensen door hartje Brussel stappen. Stappers van alle leeftijden, in meerderheid Franstaligen, maar allemaal mooi van autochtone -lees: belgisch/blanke- origine.
Sloganman zag en hoorde hoe de belgisch/blanke menigte na de manifestatie op commando een gelijkstemmig
Yes, we can
aanhief, weliswaar niet zonder enige schroom. Je voelde de gekromde tenen, de plaatsvervangende schaamte omwille van het platte plagiaat, de zoveelste vervelende variant op het origineel.
Wij zijn un
had correcter geweest en zoveel Belgischer geklonken, maar is dan weer beschamend vrouwonvriendelijk.
In een interview verklaarde één van de initiatiefnemers dat we dit moeten interpreteren als een signaal. Een signaal. Aha. Dà's tenminste politieke taal!
Sloganman las vandaag in de krant dat ook de kunstenaarsmanifestatie in de Brusselse KVS onder het motto 'Niet in onze naam' een groot succes was geweest. Zestig artiesten en intellectuelen hadden per direct of via videoboodschappen een oproep gelanceerd, geacteerd, gedeclameerd, gezongen en gebrabbeld over de noodzaak van solidariteit en gezond verstand in dit land en in de politiek.
De succesvolle avond had maar één minpuntje gekend, aldus de krant, en dat minpuntje heette
Arno
Onze Brel-op-kniehoogte zou zich ladderzat tot de aanwezigen hebben gericht en vervolgens met zachte dwang van het podium zijn geleid. Waarbij Sloganman zich afvroeg of ze hem niet beter hadden laten zitten en z'n ding hadden laten doen. Wat is Belgischer en democratischer dan cafépraat na een bak Jupiler? Eén troost: de Oostendenaar werd bij zijn afgang begeleid door mede-initiatiefneemster Maaike Neuville. Geen voornaam zo Vlaams als Maaike. Geen familienaam zo Frans als Neuville.
Sloganman vertrouwt erop dat de politiek de boodschappen heeft begrepen en lekker voort blijft kwebbelen, zoeken en knoeien, klunzen en klooien. We zijn toch maar mooi het 11e hipste land ter wereld! Op naar de top 10!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten