Sloganman, Volksman

Morgen 1 mei

De Volksgazet was ooit de gazet van de socialisten. Toen stakingen nog met rijkswacht te paard, geladen geweren en desnoods legertanks werden gecounterd. Een loopgravenkrant.

De klassenstrijd woedde hevig, maar zou uiteindelijk worden beslecht met een commercieel compromis : Iedereen betaald verlof! Iedereen een auto! Iedereen een tv! Nog iemand speciale wensen?

Eind jaren zestig trok het socialisme bij wijze van afscheid nog even in een stuip, toen studenten zich luidkeels achter de arbeiders schaarden, maar hun neus ophaalden voor de gazet van de socialisten…

Samen met de BSP verdween ook De Volksgazet. Socialisten werden linksen. Linksen werden lezers van De Morgen. De Morgen baarde de links-progressieven. En die trokken vervolgens ten strijde voor het recht op design en 3-sterrenmaaltijden.

Sloganman realiseert zich dat het voorgaande een hoogstpersoonlijk, enigszins gekleurd aanvoelen en invullen van de recente linkse geschiedenis is. Maar na het doornemen van De Morgen Magazine en daarna De Muze en vervolgens De Morgen zelf, moet het hem toch uit de pen : fraaie lectuur, geweldige fotografie, machtige lay-outs, heerlijke onderwerpen, maar … hoe leeg kan een vol bord zijn?

Onbetaalbaar design, überhippe adresjes, trendoverstijgende tendenzen. Allemaal goed en wel, maar soms zo

ààààrgh!

Voelt hij hier de stuwkracht van de bakfietsgeneratie, zich het apezuur trappend van de Freinetschool naar de Zonder Haatstraat? Triggerfinger fans zonder ooit een live-concert van deze band te hebben meegemaakt? Amateur-oenologen die na een goeie fles uit de Colruyt een goeie fles uit de Delhaize opentrekken of -schroeven om het verschil te proeven tussen nog ’n glas van hetzelfde en ’n glas teveel?

De nog levende ex-lezers van De Volksgazet hebben zich decennia gelegen al bekeerd tot Het Laatste Nieuws.  

De lezers van De Morgen, De Morgen Magazine en De Muze halen het laatste nieuws uit de wereld van morgen. Sloganman incluis.

Wie zong er ook alweer

Maar morgen wordt het beter, al wordt het nooit meer goed

Sloganman, Hoofdman

Koen Wauters als nieuwe hoofdredacteur van Menzo?

Dé Koen Wauters, van Domino en Swentibold?

Peter Van Asbroeck als nieuwe hoofdredacteur van De Standaard!

Natalia als nieuwe hoofdredactrice van De Tijd!

Pieter De Crem als nieuwe hoofdredacteur van België!

Sloganman als nieuwe hoofdredacteur van Het Sportpaleis!

Let vooral op die 'als'.

Sloganman, Indewarman

Het busongeval in Zwitserland is out of media intrest. Het Breivik proces zo goed als. De kasteelmoord? Af en toe een oprisping. Tijd voor de Ongewenste Intimiteitenshow.

Ook Sloganman doet eraan mee, maar dan low profile, in de coulissen, in een hoekje van het internet. Edoch, niettemin… Dat ook ons aller Jos uit Limburg ooit schaamteloos met de handjes wapperde, treft hem onaangenaam.

Te bed of niet te bed, Ireen? Nounou, Jos.

De klamme handen in medialand moeten na al die outings niet meer te tellen zijn. Om van de openbare diensten, de bankwereld en de communicatiemiddens nog maar te zwijgen.

Bestaat er zoiets als ongewenste intimiteiten op papier? Zeker weten. Sloganman verwijst daarvoor graag naar de columns van HB in zijn lijfblad. Een snode schrijverd die de Evy Gruyaerts van deze wereld met bouwvakkersaplomb telijf gaat. De pen als truweel. Het kàn. Want onder het mom van satire. De sater.

Ooit zat Sloganman na een tv-optreden –o, Amerikaans Theater- nog even na te praten in de green room met een toenmalige tv-coryfee alias presentatrice. Ze legde haar hand op Sloganmans dij en informeerde of hij nog even mee wou voor een glas. Sloganman weet nog dat hij enorm in de war was. Waarom hij niet op het voorstel inging? Onvermogen.

Morgen weer tijd voor iets anders. Rappoflup, denkt Sloganman in een opwelling van nietsvermoedendheid. 

Sloganman, Raadsman

Nadat hij in het verleden al een Antwerpenaar of drie, een Bruggeling, een Ket en zelfs een Hasselaar in de gemeenteraad heeft geluld, wil Sloganman nu in een randgemeente van 't Stad de stemmenvijver bevissen. Voor een kandidaat-burgemeester die met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nooit de sjerp zal dragen, maar er desondanks toch voor wil gaan.

Sloganman kan z’n followers en z’n achterban alvast geruststellen. De man is geen billenfluisteraar, geen tietentapper, geen pollenman, maar een eerbare, hardwerkende CEO met lokale politieke ambities. Dus, waarom niet?

Dat betekent dat Sloganman in deze tijden vooral de politieke slogans onder de loep zal nemen. Wat wordt er zoal rondgebazuind in onze steden en gemeenten? En  door wie en waarom? Welke slogan wordt de idiootste, de meest amusante, de meest overbodige, de interessantste?

Sloganman kijkt er alvast naar uit. En buigt zich ondertussen over de opdracht die hem wacht : een man-met-een-plan aan een zitje helpen in een raad waar dit soort plannen niet noodzakelijk welkom zijn.

Sloganman, "A"man

Sloganman was ooit nauw betrokken bij De Strijd Om A als communicatie-adviseur en tekstenman voor de betreurde Hugo Schiltz.

Hugo –Sloganman mocht Hugo zeggen- was toen nog een stemmenkanon in de koekenstad.

De Antwerpenaren mochten hem wel. Verbaal sterk. Geen doetje. Goeie kop.

Sloganman probeerde hem in ‘t Schoon Verdiep te communiceren met de lijn

Werk aan de winkel, Hugo!

Hugo was verguld met de vondst. Hij voelde het aan als “een mandaat van de kiezer” en was er, naar eigen zeggen, helemaal klaar voor. Ook de foto oogde mooi. Jasje over de schouder, glimlach om de mond, de kiezer vrank en vrij in de ogen kijkend. Nu die stemmen nog. Het waren er veel, héél veel, maar jammer genoeg onvoldoende.

Een gemeenteraadsverkiezing later ging Sloganman opnieuw voor Hugo aan het werk en bedacht de slogan

Deze stad heeft een manager nodig

Het SP-bastion bleek andermaal te sterk.

De laatste keer dat Sloganman Hugo zag, was ergens in Gent, aan de arm van z’n vrouw, onder die zwarte hoed, toen al met die slepende stap, die voorbode van de ultieme knieval.

Sloganman weet nog dat het hij niet kon opbrengen om hem te gaan groeten.

Maar nu is er Bart. En Bart gaat voor de toekomst, niet alleen die van A, maar die van het hele land. A heeft een Bart nodig, want er is werk aan de winkel in B!

Sloganman hoopt voor hem en zijn aanhang dat het lukt. Maar hij heeft z’n twijfels. Want tegenover Bart -die hoe dan ook iets van de vorige, meer gewichtige Bart mist- staat meesterstrateeg Patrick.

Meesterstrateeg Patrick zwijgt. Totdat hij spreekt. En dat zal gebeuren op het moment dat hij het nodig acht. Meesterstrateeg Patrick heeft weliswaar niets van de socialist van toen, maar dat is nu net z’n kracht. Hij wéét dat er werk aan de winkel is én hij is een manager.

Als Bart het Schoon Verdiep verovert, zal het zijn met de uitgestelde steun van Hugo Schiltz. En als het Patrick wordt, krijgt Hugo alsnog gelijk.

Sloganman, Pollenman 2

Sloganman draagt de man niet direct in z'n hart, maar dat belet niet dat hij toch 'n beetje met 'm meevoelt. Nee, niet met de hàndjes, maar hierboven, in z'n hoofd.
De dijenglijer, de kruisklimmer, de ongewenste intimus heeft niet alleen geen te beste reputatie, maar ook en vooral
een foute naam
Deze ochtend nog hoorde Sloganman een journaliste zich hopeloos verspreken toen ze het -in een alweer geheel en al aan Pol gewijde bijdrage- had over 'polletiek'. Ze herstelde het weliswaar onmiddellijk, maar het kwaad was geschied.
Pollen, pollekes, polletiek ... Pol is duidelijk aan een nieuwe naam toe. Wat dacht je, Pol, van
Polfius?

Sloganman, Pollenman

In een niet zo ver verleden presenteerde Sloganman de nieuwe campagne voor Het Nieuwsblad aan de voltallige redactie van de krant. Waarna hij middels een stevige handdruk de felicitaties in ontvangst mocht nemen van Pollenman.
Daarna zou Sloganman Pollenman nog vaker ontmoeten. In de opnamestudio. Bij de montage van de tv-commercials. En op de receptie na een Ronde Van Vlaanderen waarin Johan Musseeuw alweer oppermachtig was. 
Hij en Pollenman schudden er elkaar steeds weer, zoals het hoort, de hand.
Pollenman -meent Sloganman zich te herinneren- was een nogal zelfingenomen man. Iemand die zich autocratisch gedroeg, pontificaal het woord voerde en de kunst verstond om minzaam neer te kijken op iemand die pakweg tien centimeter groter was. Maar zo kent hij er wel meer.
Toen Het Nieuwsblad al lang geen issue meer was in het agentschap waar Sloganman zich toen bewoog, zou hij Pollenman nog één keer ontmoeten. Op een feestje van vtm, ergens in Vilvoorde, in een mannentoilet.
Hij zei: "Hé!" En Sloganman zei: "Hallo!" En ze schudden elkaar na het afschudden nog maar eens de hand. Ja, Sloganman heeft ze gevoéld, de hand van Pollenman.

Sloganman, Maatman

Meedenken op maat


Deze boodschap staat breed uitgesmeerd over het voor- en achterportier van een grijsblauwe break die brutaal voorrang eist op een plek waar geen voorrang geldt. In de break wordt alvast niet meegedacht op maat van het verkeer.
Sloganman krijgt niet de tijd om te achterhalen wie de afzender mag zijn van de boodschap. Hij meent iets van een letterlogo te herkennen, maar zeker is hij niet.
De lijn blijft niettemin met hem meerijden en wordt steeds cryptischer. Wat betekent meedenken op maat? En als er al 'meegedacht' wordt, waarop slaat die 'maat' dan? Is de maat die de meedenker voor ogen heeft meetbaar? Uit te drukken in metrieke waarden?


Sloganman twijfelt er niet aan dat de aanbieder van het product of de service te goeder trouw handelt en zeer tevreden is over zijn 'slogan'. Want die wordt allesbehalve weggemoffeld. Hij is zo buitenmaats dat de afzender erdoor aan het oog wordt onttrokken. Zelfs aan het snelle oog.


Meedenken, denkt Sloganman, is iets dat je doet voor of met iemand die zelf misschien wel ideeën heeft, maar daarvan graag de bevestiging krijgt, tegen betaling. En op maat is een uitdrukking die eeuwenlang gold voor kleding die goed moet zitten, bij een figuur moet passen, een mens mooier, geloofwaardiger of interessanter moet maken. Bij 'op maat' ziet Sloganman spontaan een krijtje, een lintmeter en een schaar. Geen grijsblauwe break die geen maat kan houden in het verkeer.


Een snelle interventie op het internet leert Sloganman dat de boodschap online (nog) niet is toegewezen.
Dus hoopt hij de break nog een keer te mogen terugzien. In stilstand. Zodat hij alsnog het merk of het logo zou kunnen lezen. Tot dan zal de lijn hem blijven volgen.

Sloganman, Belleman

Sloganman heeft nog nooit een burgemeester gebeld. Hij gelooft namelijk niet dat het iets uithaalt. Zijn klacht, voorstel, mening zou in het beste geval door een vriendelijke medewerk(st)er worden genoteerd en toegevoegd aan de lange lijst van telefonische berichten die een burgemeester ontvangt. Geen spannend vooruitzicht, vindt Sloganman.
Maar kijk, of liever luister... Peeters en Pichal hebben er nu een heus formatje rond ontwikkeld :


Bel de burgemeester.


Via de radio kan het dus wel. Zij het toch gedurende een week.
Patrick Janssens, die het straks moet opnemen tegen de scherpste Bart De Wever ooit, was de eerste die vrijelijk mocht lastiggevallen worden door een aantal voorgeselecteerde bellers. Hij ligt momenteel te bed met een hernia. Vluchten kan niet meer als je daar ligt met een vlijmende onderrug. Maar weglopen uit een gesprek kan nog altijd. En daar zijn gezagdragers per definitie erg goed in. Sloganman kreeg gelijk. Het werd een vinnig belspel. Zonder winnaars dus.


Tussendoor moest Sloganman nog een ander soort radio aanhoren dat het medium steeds meer te schande maakt en luidens een bericht in De Morgen ook door de makers zelf wordt betreurd : de radioreclame. Een communicatievorm die Sloganman nauw aan het hart ligt omdat hij er zelf iets in heeft mogen betekenen ... Toen doe-het-zelvers het nog met Gamma deden. Toen Sunsnacks er nog was om al wie snakte naar de zon er sofort naartoe te vliegen. Toen Verminnen, Margriet, Yasmine en anderen de Frietjes van de Frituur in de hearts and minds van de luisteraar zongen. Toen er nog geen hartverscheurende keuze moest gemaakt worden tussen de ether en cyberspace. Toen er niettemin net zulke bleke radioreclame gemaakt werd als nu.


Patrick Janssens was toen nog een fulltime marketingman zonder herniaproblemen en zonder politiek gewicht. Je kon hem gewoon bellen op z'n kantoor in Brussel, maar ook toen al zat er een secretaresse tussen. Sloganman wenst hem snel beterschap en misschien wat minder gewicht op die schouders?

Sloganman, Gepreksman

Sloganman leest dat de Peugeot Condities 'onderwerp van veel gesprekken' zijn. Ondanks het bouwvallige Nederlands waarin deze mededeling gesteld is, wil hij toch wel eens weten waarover het gaat. O, ijdele verwachting. De gesprekken waarvan sprake gaan namelijk over ... niets.
Ze variëren van 'cool!', 'wauw!' en 'Ik ga ervoor' tot 'fantastisch'. En het zijn allemaal reacties op kortingen, premies en gratis opties. 
Sloganman had zich tenminste aan een schijn van een gesprek verwacht, iets in de zin van : "De Peugeot condities al gezien?" "Goh nee, eigenlijk niet!" "Eigenlijk niet? Komààn! Kijk dan!" "O ja, mm, wel interessant" of "Goed zenne, van Peugeot".
Maar nee dus.


Onderaan de advertentie hangt, zweeft, fladdert ook nog eens de meest ongeloofwaardige baseline uit de autogeschiedenis: 
motion & emotion 
Geef Sloganman dàn maar Das Auto!


Dat het nog armer kan, ondervindt Sloganman als hij z'n lijfkrant openslaat, op de pagina waar 
Q Music koppig blijft volharden in de belofte
Q is good for you
En Sloganman maar denken dat dat Guinness was!
Het wordt tijd dat we nog eens een goed gesprek hebben over communicatie, vrienden! Friends?

Sloganman, Schuldman

Door onze schuld, door onze schuld, door onze grote schuld.
Sloganman stelt vast, net als zovele anderen, dat het voormalige Dexia - de nieuwe naam krijgt hij maar niet over de lippen - een bron van ongenoegen blijft.
Zo slaat men in ACW-kringen een publiekelijk mea culpa vanwege de megalomane verwachtingen die men ten aanzien van deze ex-bank blijkt te hebben gekoesterd. 
"Wij zagen het te groot," zo heet het. Vrij vertaald: "Door onze grote schuld". En onder meer daarom ligt de bank-met-die-naam nu aan het nationaal infuus. 

Belinfus

denkt Sloganman werktuiglijk, want toch wel op 'n pik getrapt door deze mededeling, net als zovele anderen. 
Maar ACW is een christelijke beweging en lanceert dus graag een christelijke gedachte, op voorwaarde dat de geldbeugel door het nieuwe oude Dexia gespijzigd blijft. Ex-Dexia, zo luidt het, zou toch een eh... ethische functie kunnen vervullen als eh... bank?

Ethius

welt het spontaan in Sloganman op. Even raden wie daar niet zo blij mee zou zijn, net als zovele
anderen.

Sloganman, UMan

Sloganman ontdekt al nieuwslezend de mogelijkheid van een nieuwe format. Een soort X-Factor voor Uniefs. Hij heeft zelfs al potentiële namen in gedachten : War for Students, Best in Class, U nu!
Iedere U, die naam waardig, gooit het marketingvoer uit, in de hoop zoveel mogelijke nieuwe eerstejaars aan de haak te slaan. 


Zie ze daar zitten met z'n allen, 
Woestijnvissend in dezelfde Vijver.


UAntwerpen werpt zijn 'Leven is Leren' uit. UGent lokt met 'Durf Denken'. VUB voedert de potentiële vangst met 'Redelijk Eigenzinnig'. UHasselt strooit gul met 'Knowledge in Action'. En de moeder aller Vlaamse U's hoopt dat ze bijten in 'Ontdek jezelf, begin bij de wereld' en probeert zelfs te boeien met een stel échte boeien (Criminologie? Mensenrechten? Seksuologie?).


Als blijvend Leergierige, Denkende, Eigenzinnige Ontdekker is Sloganman geneigd om voor de KULeuven te kiezen. Maar als eerstejaars-in-spe zou hij het wellicht niet weten. Hij zou misschien van alles 'n beetje proeven en dan doorzwemmen naar dat kleine vijvertje ernaast waar niemand zit te vissen, maar waar het nog even stil is. Voor de storm.

Sloganman, G-man

De G-kracht ontziet niemand, zelfs Cancellara niet. Een dag later heeft ook Sloganman prijs. De G-kracht laat zich nog maar eens gevoelen. In een leven dat alles had om er géén te worden, beging hij ooit de prachtige fout om voor de juiste vrouw te kiezen. Met weliswaar deze kanttekening : hij had al een vrouw. Dat vond justitie niet echt netjes en dus werd Sloganman onderworpen aan de wet van de G-kracht.


Sloganman noemt het zelf wel eens de Gramkracht of de Gifkracht, maar in werkelijkheid gaat het om de Geldkracht. De Geldkracht is een kracht die door weer andere krachten wordt ontwikkeld om je in een permanente staat van betaling te dwingen. Een kracht waartegen maar één kracht opgewassen is : 
een onbetaalbare liefde


Morgen weer een nieuwe, minder grimmige Sloganman. En, speciaal voor Fabian : een viervoudige sleutelbeenbreuk is overkomelijk. Er wordt -zo heeft Sloganman inmiddels begrepen- al met succes werk van gemaakt. Hopelijk blijft die andere breuk je bespaard, Beer uit Bern. Want al ebt de eerste pijn relatief snel weg, ze kan verdomd lang blijven zeuren.

Sloganman, Vipman

Sloganman weet uit goede bron dat er Cava wordt geschonken in de VIP-dorpen these days. Het is crisis voor iedereen. De crisischampagne was één van de redenen waarom Sloganman weigerde in te gaan op de uitnodiging om de Nieuwe Ronde van Vlaanderen in een Kwaremont VIP-dorp mee te beleven. 
VIP-dorpen zijn per definitie vlak, terwijl ze in de Ronde steil oplopend horen te zijn. Pakweg 22%. 
Sloganman zou de VIPS dwingen om hun Cava op het hoogste punt te komen scoren. Correctie : hun twéé Cava's, want beneden wacht uiteraard Hare Blondheid om dit mooie sportmoment met Zijne Buikheid te mogen delen, in de geruststellende wetenschap dat haar Schat, haar Rijkdom, haar Levensverzekering straks als een blok naast haar in slaap zal vallen en dus niet meer gepijpt, ge-stroked of anderszins klaargemaakt hoeft te worden.
Een lange zin, weet Sloganman, maar o, zo wààr.


De VIP bunkert zich doorheen het gevipte naar de Cava-schenksters, knijpt één van hen alvast in de billen en knipoogt naar een andere. Hij daalt vervolgens in al zijn non-elegantie weer af naar zijn Schabouwelijke Schone.


Ondertussen wint Tom Boonen de Ronde. Tom Boonen? Gewonnen? Jààààààààh! Another Cavààààààh!


Sloganman houdt van de fiets, 
maar haat het niets 
dat erop blijkt te rijmen.