Sloganman, Changeman

De kracht van verandering

is een lijn die noch min noch meer politieke vernieuwing in het vooruitzicht stelt. Als Vlaanderen tenminste bereid is om de Grote Veranderaar te volgen. Die heeft inmiddels –en nog wel op eigen kracht- bewezen dat verandering mogelijk is, weliswaar met de hulp van een crashdieet. Echter, samen met de vliedende kilogrammen zijn ook flink wat geloofwaardigheid, blind vertrouwen en aantrekkingskracht verloren gegaan, want ‘onzen Bart’ is nu meneer De Wever geworden.

Onzen Bart was een man van het volk. Goedlachs, niet bang van een beetje zelfspot, geladen met frisse ideeën en fijne voornemens. Een frieteter, een bierdrinker, een Vlaming van de beste Belgische soort. Meneer De Wever is dat natuurlijk overwicht kwijt.

De tegenkrachten zijn intussen volop aan het werk en het gekke is dat hij die zelf oproept. De nieuwe Bart is rockster àf. Hij is toegetreden tot het gild van de stropdasdragende machtslieden. Hij is niet langer een tegenpool, maar bijna een evenbeeld van zijn concurrent in het stadhuis. Kortom, Sloganman vreest dat de vorige De Wever meer kracht van verandering inhield en uitstraalde dan de geslonken versie van nu.

Benieuwd naar de campagne van de uittredend burgemeester. Sloganman heeft hem ooit meegemaakt als een man van échte changes. In zijn reclameleven. Het stilzwijgen van Patrick voorspelt een krachtige campagne.

Sloganman, Tikfoutman

Vandendert

leest Sloganman in een online interview van Sporza met onze Klimhoop in Rondedagen, Jelle Vanendert. Mooi toch, zo’n tikfout. Want opeens zie je weer die vorig jaar nog onbekende, schriele, kortom onverwachte jongen-van-bij-ons het Plateau de Beille bestormen, opdenderen. Naar de eerste Belgische bergritwinst sinds tijden.

Ja, Sloganman is helemaal in de ban van de sportzomer. Na een (nù al) EK-voetbal zonder voorgaande met een aanvallend Italië (!), een creatief Duitsland (!) en een zalig Ronaldugal

hoopt hij op een al even begeesterende Tour en vervolgens een OS zonder weerga.

Hij belooft zichzelf en z’n trouwe volgelingen dat hij voor en na de sportieve exploten ook het peil van de commerciële communicatie in de smiezen zal houden.

Sloganman, EropEnEroverman

Duval Guillaume Modem scoort op z’n Ronaldo’s in Cannes. In zweefvlucht, met de kop, vanuit stand, vanop afstand én met een simpele schuiver na een duizelingwekkende dribbel. Sloganman neemt zijn pet af voor de zelfzekerheid en de flair waarmee de Belgische creatieven zich op het reclamewereldpodium bewegen. Hij is vooral onder de indruk van de filmpjes die het gelauwerde agentschap bedacht en realiseerde voor de Opvoedingslijn. Maar … streng moeten we blijven. Het vuilbekkende Kerstkinderkoor was er absoluut op. De seksende kindjes in de toiletten waren erover. Ach, het zal DGM een zorg zijn.

Sloganman, Plusman

Vijftigplussers

Sloganman hoorde het woord vandaag tot twee keer toe op de radio en las het een paar keer in de krant. Ook op het internet is het woord alomtegenwoordig. Er is zelfs een heuse 50plusser.nl. Een site, opgezet ‘voor de actieve 50plusser van nu’ met het vertrouwde beeld van een nog fraai ogende, nog niet gebotoxte, nog niet hulpbehoevende 50plus madam.

Een brave site, vol goedbedoelde tips en tricks om bezig te blijven, met tuinwerkjes, fietstrips, gezellige dineetjes in leuke eettentjes, reiki, workshops voor lijf, leden en het veelbelaagde hoofd, massa’s weetjes, wistjedatjes, blijf gezond advies en advertenties voor beleggingsformules en vastgoedgedoe. Want een 50plusser is geen Nichthaber. Een 50plusser is ‘actief’ op weg naar de 100 en wil het halve leven dat nog voor hem/haar ligt plusrijk consumeren.

De vijftigplussers die Sloganman kent, wel eens ontmoet en nog hoopt te leren kennen beantwoorden vreemd genoeg niét aan dat beeld. Ze dragen jeans, gymschoenen en t-shirts, hebben iets met de Triggerfingers van deze wereld, kijken naar Acht, zijn benieuwd naar de nieuwe Vier, zijn mee verantwoordelijk voor het voortbestaan van Humo én voor de eventuele teloorgang ervan, hebben kids van vijftien tot twintig, verkiezen B&B’s boven het op apengapen liggend hotelwezen en hebben een bloedhekel aan het woord 50plussers.

Vijftigplussers bestaan niet, tenzij puur rekenkundig.

Sloganman, Mulderman

Jan Mulder was ooit de spits van een soeverein Anderlecht. Paarswit bevrijdde hem uit het onooglijke Winschoten en dropte hem in voorste linie van de toen nog Europese grootheid. 

Mulder zou zeven seizoenen lang aannemen, dribbelen, draaien en scoren voor de club waar hij nog steeds een boon voor heeft. Na een korte periode bij Ajax en een knieblessure die ook de voetbalcarrière brak, ontpopte hij zich tot een zo mogelijk nog spitsere commentator en columnist. Een woordenmolenaar. Een molenwiekende praatgast. Een stilist op velden van papier en pixels.

Deze Mulder zat, de wijn liefhebbend, met een paar analisten rond een studiotafel in een EK-programma op de NOS geheel en al zichzelf te zijn. Zijn krachtige analyse van het Oranje débacle met luchtklievende armen nog meer kracht bijzettend. Zijn slotzin omvatte niet meer dan vier woorden, samen één simpele lijn die ook bakkers en slagers en strandjutters kunnen bedenken, maar die uit zijn mond, in dat heldere staccato, absoluut dodelijk klonk:

HET WAS NIET GOED

Sloganman, Broodman

Sloganman weet dat de bakkers het niet onder de markt hebben. De steun die ze verdienen -tenminste, als het ook Bakkers zijn- krijgen ze nu in prime time op tv:


Brood van de bakker, daarvoor word je wakker


Er zijn nog prima copywriters. Schrijvers om den brode, maar wel met een ambachtelijk taalgevoel. Dank daarvoor.

Sloganman, Gloryman

Sloganman verneemt dat Usain Bolt, de Kogelman uit Jamaica en voorbestemde Goudman op de 100 en de 200 m in Londen, gecrasht is na een nachtje stappen met de maats.

Die gaat de tegenstand straks aan flarden lopen.

Peter Goossens, driesterrenkok en mediamens in het kwadraat, overkwam hetzelfde op een rotonde in Kruishoutem. Hij kookt nog steeds su-bliém.

Jacques Anquetil bubbelde de touroverwinningen aan elkaar met champagnefeestjes, terwijl Raymond Poulidor in een Ibis avant la lettre de slaap van de eeuwige tweede sliep.

Frank VDB liet zich ooit, tijdens de Vuelta, met de toestemming van z’n sportbestuurder naar Madrid rijden voor een nachtje podiummiss neuken en won ‘s anderendaags met veel vertoon van testosteron de rit.

Sloganman stelt voor dat Marc Wilmots de Belgische voetballers, ook wel het Gouden Team genoemd, vakkundig laat trainen op seks & drugs & rock and roll. Waarna we met vlag en wimpel wereldkampioen worden in Brazilië.

Sloganman had z’n beste ideeën toen het strikt genomen niet zo best met ’m ging. Maar daar had hij toen nog geen idee van. 

No guts, no glory

Sloganman, Infuusman

Sloganman verslikt zich in de beeldtaal van zijn ochtendkrant. Onder de titel ‘Drummen in de Europese reddingsboot’ wordt gewezen op het groeiend aantal Europese landen dat noodgedwongen een beroep doet op het EU-noodfonds.

‘Met een lening van 100 milard voor de Spaanse banken hangen nu al 4 landen aan het Europees infuus,’ leest hij.

Zitten Griekenland, Ierland, Portugal en Spanje nu in een reddingsboot of hangen ze aan het infuus? En alsof dit nog niet verwarrend genoeg is, blijken er inmiddels in Italië en Griekenland ook nog eens ‘twee tijdbommen’ te tikken.

Sloganman probeert.

Europa is een cruiseschip in woelige wateren. Overal op het schip tikken tijdbommen. Af en toe explodeert er eentje en dan volgt er meteen een run op de reddingssloepen. In die reddingssloepen hangen ook nog eens zakken infuus om de gewonden de eerste zorgen toe te dienen en van de nodige krachten te voorzien voor de tocht naar het vasteland.

Sloganman ziet dat oeverloze dobberen al helemaal voor zich. Al die Europese landen en landjes in al die grote en kleine bootjes, elk aan zijn infuus. Hoopvol uitkijkend naar een streep land.

Dat gewriemel met beeldtaal zou wel eens een teken aan de wand kunnen zijn. We zijn puzzled. En wel zodanig dat we geen referentiekader meer vinden. Ook niet in de taal.

Sloganman, Nadefeitenman

Nederland, vond Sloganman, was de ploeg-die-had-moeten-winnen. Denemarken was kansloos. Toch won Nederland niet. Erger nog: het verloor. Alweer van zichzelf.

Ze misten kansen die je niet kan missen, tenzij je in een oranje shirt op een voetbalveld rondloopt. Ze creëerden een overwicht dat bijna gênant was voor de tegenstander, totdat de scheidsrechter de wedstrijd -huppekee- afblies.

Vervolgens was het een hele avond lang jeremiëren in de nabeschouwingen. Over de Hollandse overmacht die uiteindelijk niets had opgeleverd. Over de creativiteit, de prachtige passes, de heerlijke bewegingen die het elftal op de grasmat had getoverd, maar die de god van het voetbal niet hadden kunnen vermurwen. 

De prijsschutter van Denemarken werd net geen halve zool genoemd. Had hij niet ooit nog heel effe bij Ajax gespeeld, het Barça van het Noorden, en was hij daar niet wegens ‘te beperkt’ afgewezen? Heel Nederland kénde die sleepbeweging toch waarmee de Deen zich wel eens van z'n betere kant had laten zien, ook op de Hollandse velden? Waarom had hij die dan zomaar op z'n dooie gemak mogen uitvoeren, met het on-denk-bare tot gevolg? Had die sleepbeweging niet in de kiem gesmoord moeten worden? Had de keeper z’n benen niet netjes gesloten moeten houden? Zoveel efficiënter en nog zediger ook. 

Waarom?

Waarom kleurt het kaartje van Nederland op de buienradar oranje tijdens het EK? Waarom

wappert, wimpelt en flappert dat rare kleurtje Sloganman in bijna hinderlijke mate tegemoet als hij op de fiets door de Noord-Brabantse dorpen rijdt? Waarom is het altijd weer van dattem in dat voor het overige toch vrij nuchtere landje?

Door die ingeslepen zelfzekerheid.

Het sterke van Nederlanders is dat ze –ook als de hemel instort- toch nog in de hemel blijven geloven. Holland moet gewoon winnen van Duitsland en daarna Portugal nog even opzij zetten. Vervolgens ligt het pad naar de glorie en de gladiolen wijdopen, toch? 

Spanje, een crisisploeg. Frankrijk, connait pas. Engeland, born losers. 

O-o-oranje!

Sloganman, Oranjeman

Zes oranje wezentjes kijken Sloganman verwachtingsvol aan vanop de hoge kast onder het keukenraam. Zal Sloganman hen vandaag op een speels kneepje trakteren zodat ze eindelijk kunnen doen waarvoor ze -ergens in China- gemaakt zijn : het korte, schelle piepje laten horen dat voetbalenthousiasme moet voorstellen?

Waarom heeft Sloganman die troep – een cadeautje van de Hollandse prijsbreker C 1000 – niet meteen in de afvalemmer gekieperd? Waarom mogen de mannetjes vandaag en morgen en we-zien-wel-hoe-lang-nog naast Sloganmans voortreffelijke huiswijn staan?

Omdat Sloganman een beetje Oranje in huis wil. Om op te schelden als het de Hollanders goed gaat. En om liefdevol dood te knijpen als Nederland in de kwartfinale verliest van Polen.

Hup, Holland, hup!