Sloganman, Cman

Na de tweede poging had hij de wereldtitel te pakken.

Ze bouwde dat record op in geen tijd.

Waarom doen deze tekstadvertenties op de tv-pagina’s van de krant je zowaar naar spul verlangen? 

Omdat ze je precies vertellen waarom je vanavond op Canvas moet afstemmen als je gevoelig bent voor onversneden dramatiek. Omdat epo en doping hier worden aangetroffen waar het spul wérkt: in de kern van de boodschap zelf. En omdat je natuurlijk wil weten over welke wereldtitel en welk record het straks in Spul gaat.

Prachtig, vind Sloganman.

Ooit werkte hij voor een chocomelkmerk dat inmiddels zowat de de brandname voor chocoladedranken geworden is en dat hij in deze context even C. zal noemen.

De Nederlandse marketing manager van C. had zo zijn mening over ‘de reclame’. Die vond hij weliswaar nodig, maar ze moest vooral niet teveel praatjes verkopen. En dat onderstreepte hij regelmatig met een welgemeend ‘Geen gelul, zuiver spul!’

Een lijn die Sloganman wel eens ten behoeve van het eigen gelijk aanwendt. Waarbij hij altijd een beetje hinkt op twee gedachten. Net als de aan Spul verslaafde kijker.

Sloganman, Spulman

Zit de sport massaal aan het spul? Sloganman is geneigd om daar met een enthousiast ‘zeker weten!” op te antwoorden. Want op onze eigenste Canvas wordt het spul in de gelijknamige documentairereeks bijzonder gul rondgedeeld.

Spul. Sloganman vindt het een interessant begrip. Het is kort, krachtig en draait er allerminst omheen. Het is alvast sterker, straffer, stimulerender dan doping. Doping heeft iets softs. Iets waarbij je niet meteen aan snelheid, kracht en uithoudingsvermogen denkt. Het klinkt bedrieglijk, ongepast, fout. Een Facebook woordje.

Spul in zijn ultieme betekenis is iets waarvoor je op het Dark Web moet zijn. Onnaspeurbaar. En van een uitstekende kwaliteit.

Merckx zat ooit aan het spul. Carl Lewis was een spulman. Een ex-topzwemmer-wiens

-naam-we-hier-niet-noemen hapte gretig in het spul. En ook voetballers en paralympiërs blijken er wel pap van te lusten.

Sloganman kan zich moeiteloos in de magnetische kracht van het spul terugvinden.

Zelf is hij een fervente rode wijnliefhebber. Toch ook een beetje, nu ja, spul. Hij is een al even toegewijde koffiedrinker. Eveneens alom geaccepteerd, flink gepromoot en in gastronomische kringen zeer gewaardeerd spul. En ooit zat hij tot over z’n oren in de tabak. Spul dat je flink inhaleerde en weer uitblies, de pure, onschuldige huislucht in.

Heden ten dage fietst Sloganman. Op een zogeheten citybike. Waarmee hij dagelijks zo’n 25 kilometer aflegt. In goed één uur. Dat kan beter. Dat moét beter. Spul, iemand?

Sloganman, Schuldman

“Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld” was de lijn die Sloganman op z’n vijftiende afhielp van de kerkgang op zondag. De erfzonde was een zonde die hem totaal ontging. Hij voelde geen spat schuld als hij de schuldbelijdenis uitsprak en zich daarbij driemaal op de borst hoorde te slaan, met gesloten vuist.
Hij deelde zijn afvalligheid vervolgens op theatrale wijze mee aan z’n ouders, tijdens de lunch op zondag. Hij had verbijstering verwacht. Hij hoorde alleen maar het tikken van soeplepels tegen borden.

In kerkdiensten overal ter wereld worden bij het zwaaien met een wierookvat of andere symbolen wel meer onbehaaglijke boodschappen het luchtruim ingeslingerd. Maar gelukkig met een steeds lager vervuilingsgehalte.

“De wil van God” is uitgehold tot een statement zonder veel overtuigingskracht, tenzij in bepaalde kringen. Maar ook daar heeft men zich inmiddels neergelegd bij de kracht en de onontkoombaarheid van die andere wil: de vrije.

“Allahu akbar” vindt Sloganman nu, op dit moment, de meest controversiële roep op aarde.

Volgens Wikipedia - niet de betrouwbaarste bron, maar toch – zou het zowel “Allah is groot” als “Allah is grotér” en “Allah is de grootste” kunnen betekenen. Dus vindt Sloganman, die van duidelijkheid houdt, de roep alvast waardeloos. Ware het niet dat hij steeds vaker wordt uitgestoten door mensen die hiermee lucht geven aan de waanzin van hun waarheid. En vervolgens moedig medemensen neerschieten op een terras, in een bar, in een concertzaal, op straat en in de nabijheid van een welgevuld voetbalstadion.

Door wiens schuld, door wiens schuld, door wiens allergrootste schuld?

Sloganman, Lijnenman

De graffiti zijn erover, maar de lijnen dwingen wel tot lezen. Ze leiden mooi de aandacht af van the girl, want het gaat puur om wat die -ahum- voelt. Maar vooral: ze vatten al wat Ligne Roset onderscheidend maakt witty & wisely samen.

Fraaie lijnen, die van Ligne Roset. Met niettemin deze Sloganman-bedenking: de prijs van meubelen als deze is de prijs die we in tijden van onrust, onevenwicht en onenigheid nu eenmaal betalen voor de vlucht in de onwerkelijkheid. 

Luxury is our asylum

Sloganman, Vlekman

Sloganman weet het even niet meer. Hij kan nog wel stevige conceptlijnen verzinnen. Maar hij betwijfelt of de wereld erop zit te wachten. En dat geldt, wat hem betreft, ook voor de trouvailles van zijn collega's. De kunst van de overdrijving dreigt haar power te verliezen. En daar is -alweer- het VW-verhaal mee debet aan.

Das Auto vond hij tot nu toe zowat het beste dat je voor een automerk met die Geschichte kon bedenken. En ook het logo vond hij wondermooi. Dat is nu herleid tot een roetvlek. Het ergste dat je als merk en als believer kan overkomen. Want vlekken kunnen we niet hebben, toch?

Ooit gaf Sloganman het Finish vaatwassysteem een boost door de Maître d'O van de toenmalige driesterrenkeuken Romeyer een uitspraak in de mond te leggen die de man in een klein miljoen magazines met gepaste trots beaamde:

"Eén vlekje op een glas is een smet op onze naam".

Toen bleek dat Finish het voorkeurmerk was geworden van de helft van de toendertijd vaatwassende Belgen smeet hij er nog een boodschap tegenaan die qua merkbevestiging kon tellen (vindt hij zelf):

De helft van de Belgen met een vaatwasmachine gebruikt Finish.

Er is nog genoeg Finish voor de andere helft.

Het heeft Finish, het vak, dit land en bij uitbreiding de rest van de wereld er niet van weerhouden om het eigen nest vrolijk te blijven bevuilen met producten, bijproducten, extensies van producten en bijproducten, toepassingen en 'systemen' die niets aan het origineel toevoegen.

Onder meer daarom blijft Sloganman een fan van de Savon de Marseille. En van de VW-kever met de piepkleine achterruitjes. Om van de Esso-tijger nog maar te zwijgen.

De helft van de Belgische automobilisten rijdt met een auto uit de VW Groep.

Wat een opluchting voor de andere helft.

Sloganman, Uitstootman

Eindelijk uitsluitsel. Hij had al een vermoeden. Maar nu het daar staat, zwart op wit, vindt Sloganman het toch wel een pijnlijk verdict ...

Au!di

De brief van d’Ieteren aan zijn adres dd. 7 oktober, betreffende ‘uw Audi :  chassisnummer WAUZZZ8K8DA221365’ meldt hem dat zijn A4 2.0 TDI is uitgerust met een EU 5-dieselmotor van het type EA 189 die ‘jammer genoeg’ de gevreesde software bevat die het ware uitstootniveau van stikstofoxiden tijdens de CO2-test spontaan vermindert. Kortom …

Sloganman rijdt met een Fraudi

In de brief stipt d’Ieteren aan dat noch de verdeler noch zijzelf op de hoogte waren van deze onregelmatigheden en dat zij deze situatie ‘oprecht betreuren’.

Sloganman zal te gepasten tijde uitgenodigd worden om zijn wagen aan te bieden voor de ‘vereiste interventie’. En vanzelfsprekend neemt de Volkswagen Groep die vereiste interventie voor zijn rekening.

In een vorige bijdrage lachte Sloganman er nog een beetje om, met een knipoog naar het Oostduits Fiat-vehikel waarmee hij zijn carrière als autoweggebruiker begon. Maar nu is het dus ernst. These things happen. Sloganman kan zich nauwelijks bedwingen bij het lezen van de headline van de Audi Approves advertentie op de tweede coverpagina van Humo deze week:

Een tweedehands Audi Q3 is een kwestie van vertrouwen.

Sloganman stoot dezer dagen voornamelijk wantrouwen uit. Ten opzichte van alles wat te maken heeft met tests, testwaarden en gehaltes.

Zit er mogelijk ook een software’tje in onze zero sugar frisdranken waardoor het suikergehalte er virtueel tot 0 wordt herleid? En schuilt er ook een slim software-toepassinkje in de verkozenen des volks om onze euro-uitstoot linea recta naar de staatskas te geleiden?

Sloganman, Joostman

Annemie Peeters interviewt Joost Zweegers op één. Een kabbelbabbel. Af en toe onderbroken door het samenzweerderige Annemie-lachje en de nodige strepen fijne muziek. In het gesprek komt ook Zweegers’ biotoop aan de orde. De metropool aan de Schelde. Of hij zich daar goed voelt…

Joost Zweegers vindt dat zijn stad goed bestuurd wordt. Hij stipt daarbij aan dat ook zijn allochtone vrienden die mening zijn toegedaan. Meer controle schept meer duidelijkheid, vindt hij. Kortom, De Wever doet dat goed.

Annemie Peeters laat een korte stilte vallen en vraagt hem of zijn linkse artistieke collega’s dit niet een wat vreemde stelling zullen vinden. Ze verwoordt het niet in die termen, maar het komt er wel op neer.

Joost Zweegers antwoordt dat hij niet inziet waarom. Dat hij in een progressieve omgeving is grootgebracht. En dat hij zich allesbehalve rechts voelt.

Sloganman houdt van Zweegers’ muziek. En van zijn ongebreidelde eerlijkheid. Of hij het bij het rechte eind heeft, weet hij niet. Maar hij kan het wel appreciëren dat de man zich niet verschuilt achter een politiek correcte façade. Keren een paar luisteraars zich om die reden af van zijn muziek? Het zal de man een zorg zijn.

Sloganman is wel benieuwd of dit radio-interview een staartje krijgt. Op de sociale media. En in zijn lijfkrant, bijvoorbeeld. Hij heeft alvast een kop in gedachten: “Joost Zweegers zingt lof van De Wever”.

Stromae heeft gisteren Madison Square Garden veroverd. Met songs waarin hij zijn opinie over façades niet onder stoelen of banken steekt. En die Sloganman links noch rechts in de oren klinken. Hij vraagt zich wel af wat een doorsnee Soenniet van Stromae denkt. Om van een doorsnee Sjiiet nog maar te zwijgen.

Sloganman, Waanman

Er hing heel even begrip in de lucht op een plek waar de wereld dit allerminst verwachtte. Er zou een regeling getroffen worden die de partijen voorgoed met elkaar zou verzoenen. In de woestijn zouden 1 miljoen rozen bloeien.

Het hàd SjiSoen moeten worden, maar toen iemand alsnog SoenSji voorstelde brak de hel los in Siouda-Abaria. Gevolg: een stormloop op de Steen de Oordeels met duizenden vertrappelde iranieten en arabieten als triest resultaat. De iranieten eisen nu hun doden op. De arabieten reageren onthutst: “Doden? Martelaren zult u bedoelen.”

Poetin heeft al gezegd dat hij kostenloos tussenbeide wil komen. Obama vindt dit geen goed idee en dreigt met een boos telefoontje. Europa maakt zich zorgen over de mogelijke toestroom van asielzoekende andersgelovigen.

Sloganman liet even de cyniet in zich aan het woord. Morgen weer over tot de waan van de dag.