Sloganman, Joostman

Annemie Peeters interviewt Joost Zweegers op één. Een kabbelbabbel. Af en toe onderbroken door het samenzweerderige Annemie-lachje en de nodige strepen fijne muziek. In het gesprek komt ook Zweegers’ biotoop aan de orde. De metropool aan de Schelde. Of hij zich daar goed voelt…

Joost Zweegers vindt dat zijn stad goed bestuurd wordt. Hij stipt daarbij aan dat ook zijn allochtone vrienden die mening zijn toegedaan. Meer controle schept meer duidelijkheid, vindt hij. Kortom, De Wever doet dat goed.

Annemie Peeters laat een korte stilte vallen en vraagt hem of zijn linkse artistieke collega’s dit niet een wat vreemde stelling zullen vinden. Ze verwoordt het niet in die termen, maar het komt er wel op neer.

Joost Zweegers antwoordt dat hij niet inziet waarom. Dat hij in een progressieve omgeving is grootgebracht. En dat hij zich allesbehalve rechts voelt.

Sloganman houdt van Zweegers’ muziek. En van zijn ongebreidelde eerlijkheid. Of hij het bij het rechte eind heeft, weet hij niet. Maar hij kan het wel appreciëren dat de man zich niet verschuilt achter een politiek correcte façade. Keren een paar luisteraars zich om die reden af van zijn muziek? Het zal de man een zorg zijn.

Sloganman is wel benieuwd of dit radio-interview een staartje krijgt. Op de sociale media. En in zijn lijfkrant, bijvoorbeeld. Hij heeft alvast een kop in gedachten: “Joost Zweegers zingt lof van De Wever”.

Stromae heeft gisteren Madison Square Garden veroverd. Met songs waarin hij zijn opinie over façades niet onder stoelen of banken steekt. En die Sloganman links noch rechts in de oren klinken. Hij vraagt zich wel af wat een doorsnee Soenniet van Stromae denkt. Om van een doorsnee Sjiiet nog maar te zwijgen.