Was 2011 een annus horribilis? Sloganman meent van wel. Nooit klommen zoveel gelegenheidscolumnisten in de pen om hun opinie te ventileren over zoveel verliesmomenten. Japan verloor de controle over z'n kernhuishouding. Het terrorisme verloor z'n voorman. Amerika verloor z'n wereldheerschappij. De euro verloor z'n onschuld. De banken verloren hun geloofwaardigheid. De Rode Duivels verloren hun kans op EK-deelname. Noord-Korea verloor z'n geliefde leider. Guillaume verloor z'n zoon.
Leverde het annus horribilis ook enige winst op? Sloganman meent opnieuw te weten van wel.
De Arabische wereld won z'n vrijheid, al moet dit nog even in de praktijk worden bevestigd. De nieuwe generatie won zelfvertrouwen in het grootste jongerenprotest sinds de jaren zestig dat hopelijk geen wiegendood sterft. De Stevia plant won het van de slechte suikers, althans in de toegevoegde zin. Music For Life scheet miljoenen euro's, al was het actiethema voor discussie vatbaar. Benidorm Bastards won de Emmy award. Een paar Sloganman klanten wonnen competities (jeuj!) En er won nog eens een atleet van bij ons een medaille op het WK-atletiek.
Wordt 2012 weer een annus horribilis? Zeker weten. Maar ongetwijfeld mét alweer een mooie winstverwachting. Tenzij de gelegenheidscolumnisten er anders over beslissen. Tenzij we het allerergste normaal gaan vinden. Tenzij we met z'n allen het sarcasme omarmen. Tenzij dit de nieuwe wereldslogan wordt:
Het ergste is dat niets erg is
Sloganman komt nog even terug op zijn zeurbericht van gisteren. Generali laat hem viavia weten dat zijn sneer naar 'de bank' misplaatst is. Want Generali is 'een verzekeraar'. Klopt slechts ten dele. Zonder Generali Banking geen Generali Insurances. En samen vormen ze Generali Group (cfr. supra). Maar goed. We spreken er niet meer over. Deal?
Juichen is alleen nog oké op en rond de sportterreinen. Bij een doelpunt, wel te verstaan. Niet zomaar, om er de moed in te houden of omdat een koukleum de mexican wave heeft ingezet. Op alle andere plaatsen is juichen out. Volstrekt passé. Het is nu zeuren. In het zeuren worden nieuwe krachten gevonden. Doelloos optimisme wordt vervangen door aanstekelijke onvrede en weerspannigheid. Het vuistje mag alleen nog in de lucht bij lottowinst, maar wel binnenskamers en als de webcamera niet meekijkt. In het gezeur kiemt de maagdelijk nieuwe wereld van morgen. Geert Hoste kookt. De zaal lacht niet, maar zeurt in heldere samenzang, na alweer een wangrap over 't koningshuis. Diarree in Nepal? Nooit van gehoord. De journaliste die de Nepalballon doorprikt wordt uitgezeurd tot meest gehate Vlaming. Methaangas dat door de wijkende permafrost heen spuit, het zwerk in, met een CO2-uitstoot gelijk aan die van het landelijke wagenpark op een doordeweekse filedag? Een zeurbericht dat alleen nog wordt overtroffen door het gezeur over ijsbeerborelingen die niet aan de poolkap maar in het Nederlandse Rhenen gefilmd werden bij het ter wereld komen.
Op Facebook duiken elke dag nieuwe zeurgroepen op die het ooit zo populaire lachen doen verstommen. We smartphonen alles wat we zien, horen, ruiken, proeven en voelen. Duimzeuren.
De merkencommunicatie neemt het zeuren over. Stimuleert het. Promoot het het. Of wat denkt u van de reclame van Generali, these days. Een bank die haar boodschap signeert met
Generali. En we spreken er niet meer over.
Waarover? Over ons geld, natuurlijk! Manmanman.
Soldencommercials zijn een plaag voor de zintuigen. Sloganman probeert al jaren de pijn te verzachten, zowel voor zichzelf als voor de klant-van-de-klant. Dat lukte hem tot dusver vrij aardig. Althans, daar gaat hij van uit, want er bereikten hem alsnog geen klachten.
Niettemin veranderen ook in soldentijden de tijden. Ook van Sloganman wordt een soldeninspanning verwacht. Het moet Min, het moet Minder en vooral mét Minder.
Minder Sloganman, Meer Klant.
Sloganman wordt naar de studio gesommeerd voor de opnamen van een radiocommercial die tientallen procenten voordeel belooft op meubelen en accessoires, en afgesloten wordt met een muziekje dat de klant, na vier, vijf aanpassingen, nog steeds onvoldoende oorstrelend vindt. In de briefing was nochtans niet om een jingle gevraagd. In het scenario was er bijgevolg geen rekening mee gehouden. Toch moest en zou er een deuntje worden toegevoegd dat vervolgens ook nog eens moest en zou worden ingeleid door drie onzingbare merknamen.
De omgekeerde wereld bestaat.
Sloganman schaamt zich niet voor het resultaat. Wel voor zichzelf. Dat hij dit accepteert, zonder protest laat gebeuren. Zijn professionele zelf schreeuwt 'Niet Doen!' Zijn hypotheeklening corrigeert: 'Niet Zeuren, Factureren'.
Het jaar veroudert snel. Het nieuwe jaar floept zo meteen uit de schoot der tijden. Sloganman probeert alsnog een nieuwjaarsslogan:
Meer Sloganman.
