Juichen is alleen nog oké op en rond de sportterreinen. Bij een doelpunt, wel te verstaan. Niet zomaar, om er de moed in te houden of omdat een koukleum de mexican wave heeft ingezet. Op alle andere plaatsen is juichen out. Volstrekt passé. Het is nu zeuren. In het zeuren worden nieuwe krachten gevonden. Doelloos optimisme wordt vervangen door aanstekelijke onvrede en weerspannigheid. Het vuistje mag alleen nog in de lucht bij lottowinst, maar wel binnenskamers en als de webcamera niet meekijkt. In het gezeur kiemt de maagdelijk nieuwe wereld van morgen. Geert Hoste kookt. De zaal lacht niet, maar zeurt in heldere samenzang, na alweer een wangrap over 't koningshuis. Diarree in Nepal? Nooit van gehoord. De journaliste die de Nepalballon doorprikt wordt uitgezeurd tot meest gehate Vlaming. Methaangas dat door de wijkende permafrost heen spuit, het zwerk in, met een CO2-uitstoot gelijk aan die van het landelijke wagenpark op een doordeweekse filedag? Een zeurbericht dat alleen nog wordt overtroffen door het gezeur over ijsbeerborelingen die niet aan de poolkap maar in het Nederlandse Rhenen gefilmd werden bij het ter wereld komen.
Op Facebook duiken elke dag nieuwe zeurgroepen op die het ooit zo populaire lachen doen verstommen. We smartphonen alles wat we zien, horen, ruiken, proeven en voelen. Duimzeuren.
De merkencommunicatie neemt het zeuren over. Stimuleert het. Promoot het het. Of wat denkt u van de reclame van Generali, these days. Een bank die haar boodschap signeert met
Generali. En we spreken er niet meer over.
Waarover? Over ons geld, natuurlijk! Manmanman.
