Sloganman, Keiman

Straks begint het knetteren, het kletteren, het spetteren, het knallen en het lallen. Voor die tijd moeten de poezen in veiligheid gebracht worden, moet Sloganman het nieuwjaarsgezeur van de buurtkinderen even tolereren en dringen zich nog een paar noodzakelijke aankopen op: een fles champagne of twee, een aperitiefhapje en een nieuwe gsm, want-de-oude-is-versleten.
Wadend door de gratis krant -een reclamestunt van ING- wordt Sloganman aangenaam verrast door een rijtje polonaise dansende kikkers, waarvan er eentje kennelijk iets minder feestelijk gestemd is. 
Mooi van Motilium. Maar de boodschap -Laat de feesten niet op je maag liggen- weegt Sloganman dan weer te licht. Hij zou bij hetzelfde beeld resoluut voor de vintage Motilium claim gekozen hebben :


Blijf niet zitten met een zware maag.


Maar goed. You can't have it all. Voor het overige is het armoe troef in de reveillonkrant. Advertentiegewijs althans. Nauwelijks reclameboodschappen en zeker geen opmerkelijke. Zijn de adverteerders al moegefeest? Hebben ze geen zin in het nieuwe jaar, na de klappen die er toch weer zijn gevallen in het oude? Of sparen ze hun kruit voor de januarisolden? Sloganmans lijfkrant wordt beheerst door de wilde weldoener van de dag: ING. 
De bank pakt uit met een eindejaarscadeau waar ze zelf zo te lezen enorm trots op is:


de keigemakkelijk te openen gratis online zichtrekening


Keigemakkelijk... Sloganman blijft het keiraar vinden, dat ge-kei. Het klinkt niet echt keicool -hij weet het- maar keigemakkelijk bestaat niet. En daar is hij keihard in.
Wat is er dan wel zo gemakkelijk aan een kei? Dat je hem straffeloos kunt oprapen en weggooien? Dat je hem mooi over het wateroppervlak kan laten scheren, àls hij tenminste keiglad is en keivast in je hand ligt? En wie denkt er bij 'kei' en 'gemakkelijk' in vredesnaam aan een bankinstellING?


Sloganman weet het: hij draaft weer door. Maar in 2011 wordt het nog erger. Keibeloofd!

                               Een keitof nieuw jaar 

Sloganman, Mousselineman

  

Terwijl Ikea in de krant zijn glazen, schalen, borden, kommen en servetten aanprijst onder de teleurstellende, allesbehalve Ikeaanse lijn
Het wordt een sprankelend eindejaar
(Vaste copy met vakantie? Account die even overneemt? Agentschap nu al comateus?) pakt radiostation Joe fm uit met een paginagrote advertentie voor ... nog maar eens een kookprogramma. Maar de boodschap is oké, vindt Sloganman. Hij leest een kopzin waarin hij zich helemaal kan vinden :


Mousseline is geen Italiaanse dictator


Bingo! Want het wordt een kookprogramma voor cooknits, luisteraars voor wie koken een volslagen onbekende materie is, maar die toch wel eens willen weten hoe je 'zonder misverstanden' een kerstdiner voor mekaar krijgt.

Leen Demaré, de oude radiovamp, presenteert. Ze is duidelijk 'bijgekomen', zoals dat heet. Een madam geworden dus. In het Swingpaleis moest ze nog optornen tegen de onbereikbare perfectie van een Ann Van Elsen. Nu mag ze al een tijdje rustig aandikken voor de microfoon. Zo hoort het, vindt Sloganman. Trouwens, ook de naam van het programma is opmonterend:


Kerstballen in Tomatenshow


Om in de sfeer te blijven: Sloganman kan dit wel pruimen. Hij is dan wel geen Joe fm fan, maar blijft een liefhebber van boodschappen die er toe doen, ook al gaat het strikt genomen over niks. Dus scoort deze advertentie alvast hoog op zijn eindelaarslijstje. Laten we zeggen: ergens tussen 5 en 8 in de Top Tien. Sloganman is er nog niet uit. Het jaar duurt nog een volle week. Hij hoopt dat het mooiste nog moet komen. Nog, nog, nog.

Sloganman, Zoutman

Op weg naar huis na een dag werken waarbij hij alweer het zout op zijn papatten heeft verdiend, hoort Sloganman op de radio dat we bijna door onze zoutvoorraad heen zitten.
De winter was er vroeg bij dit jaar en daar waren onze zoutleveranciers kennelijk niet op voorbereid.
Zo zou er vandaag zelfs een zoutschip uit Egypte gesignaleerd zijn in de Antwerpse haven.
De journalist van dienst heeft een professional aan de lijn: Zoutman, van Zoutman Industries, producent en verwerker van vacuümzout en zeezout, van huishoud- tot strooizout.
Zoutman minimaliseert het tekort en waarschuwt in één moeite voor de zoutmaffia die de zoutprijs wel eens zou kunnen laten verdubbelen of zelfs verdrievoudigen.


Dus gaat Sloganman voor het diner nog gauw even kijken op het internet waar hij al snel Zoutman Industries gevonden heeft. Tot zijn vreugde blijkt Zoutman ook de moeite te hebben genomen om een slogan voor zichzelf te (laten) bedenken. En die luidt als volgt:


Zuiver een zaak van zout


Zuiver, zaak, zout. Drie kernbegrippen die beginnen met een 'z'. Dat 'zuiver' kan Sloganman nog begrijpen. 'Zout' al helemaal. Maar die 'zaak' ... 
Wat, in godsnaam, betekent 'een zaak van zout'? Kristien Hemmerechts draait zich proactief om in haar graf. Moet dat niet zijn 'Een zuil van zout?'
Maar nee, het staat er en het blijft er staan, en Sloganman vindt het hartstikke jammer. Een welbespraakte CEO van een bedrijf genaamd Zoutman die heel precies komt uitleggen waar het dezer dagen om gaat. Die verdient beter! 
Sloganman nodigt Zoutman alsnog uit om die zaak ten goede op te lossen.

Sloganman, Aspirineman

Weer die golfbeweging. Een artikeltje in De Morgen op pagina 6. 's Anderendaags een paginagroot artikel in De Tijd. Dezelfde dag kortstondig nieuws op de radio en ook heel even op tv, in de rand van het journaal... Een boodschap die alle hypochonders blij maakt, want de onsterfelijkheid is nabij :


Aspirine helpt tegen kanker


Ligt het aan de natuurlijke selectiviteit van Sloganman of aan de pharma-marketing? 
Maar opeens is de Aspirine weer terug. Van nooit weggeweest, oreert een wetenschapper. Ik neem het zelf élke dag, getuigt een arts. De bron van het grote nieuws is alvast onverdacht : The Lancet.
Mag Sloganman dan toch hopen? Zijn de pijntjes en de dipjes die hij af en toe ervaart gewoon pijntjes en dipjes die iederéén ervaart?
Ooit liep Sloganmans vader zijn maagpijn weg te zingen met de volslagen krankzinnige, zelfgemaakte jingle :


Zij is de koninginne van alle Eugastrine


Sloganman is benieuwd of Eugastrine nog bestaat, maar acht de kans op een revival van het maagmedicijn klein. Zijn vader heeft het jaren bezongen, maar de koninginne luisterde niet. De man stierf aan de gevolgen van een hartaanval. Inmiddels weten we dat Aspirine ook daartegen een probaat middel is. 


Lang leve de Aspirine dus. Sloganman is al onderweg naar een glas water.

Sloganman, Erikaman

Net nu Sloganman dé Erika Van Tielen gaat interviewen, brengt Jules van De Morgen op de hem eigen, onnavolgbare wijze, hulde aan deze veelkleurige Vlaamse schoonheid. En die lofzang is volkomen terecht.
Want Erika is een vrouw van de uitstekende soort: allerminst zelfingenomen, nog minder m'as-tu-vu en totaal niet na-mij-de-zondvloed. Erika is een vrouw van wie mannen alleen weten -of menen te weten- hoe ze eruit ziet, maar helemaal niet wie ze is. Laat dat nu net de mythe zijn.
Jules van De Morgen kent Sloganman niet, maar Sloganman heeft Jules ooit wel ontmoet, op een  mediafeestje in Brussel. We raakten aan de praat met een glas cava in de hand, dus nog niet zo héél lang geleden. Champagne was niet meer bon ton, wellicht vanwege te oudburgerlijk, te duur en te weinig trendgevoelig.
Jules had niet teveel op, was erg alert en focuste zijn Jules-zijn op een hoogblonde schone, verweven in het netwerk van ons-kent-ons. Nee, het was niet Erika Van Tielen.
Sloganman weet nog dat hij in die periode hevig worstelde met een 'slogan block'. Hij had wekenlang het hoofd gebroken over een juichlijn voor een vetarme kaas en er stond nog steeds niets op papier of op het scherm. Totdat hij, in het bijzijn van Jules en zijn rosse sidekick, opeens de lijn bedacht


Je hele lijf geniet ervan


Het fotomodel dat de boodschap mocht belichamen was eveneens een vrouw van de hoogrode soort. De Erika Van Tielen van het hoge noorden.
Kan het toeval zo toevallig zijn, vraagt Sloganman zich af, dat een Jules van De Morgen een Sloganman inspireert tot een lijn die naderhand ook nog blijkt te kloppen? Waarbij wel dient onderstreept dat de voormalige rosse voenk nu afwisselend zwart en bruin is, al naargelang van het scenario waarin ze meedraait.


Ze is, nog steeds volgens Jules van De Morgen, nu samen met een cameraman en het is een goed koppel. Zo mag Sloganman het horen.

Sloganman, Neem Eens Op Man

Op winterdagen als deze, wanneer de zon weliswaar schijnt, maar onbereikbaar blijft voor een mensenoog, waarop het binnen best gezellig is, behalve als je naar buiten kijkt, ... het soort dagen dus waarop Sloganman niet meteen zit te wachten, weerklinkt opeens een idioot lied.


Een nieuw Kerstlied? Nee, zo klinkt het niet. Een zomerhit! Ja, zo klinkt het wel. 
Een mallotige deun die zich ongevraagd in je gehoorgang wurmt en daar alsmaar blijft ronddraaien :


Neem eens op, op, op, op ! 


'Té Pfaff voor woorden', vindt Sloganman. Hij haat het liedje. Maar de campagne heeft hij lief en de radiospot is hilarisch. 
Zelden kreeg én verdiende een radioprogramma buiten de zendtijd zoveel airplay. Zelden was een onderwerp zo appelerend. En zelden was een zo ondermaatse song het uithangbord voor een zo nobel streven : "Mannekes! (Vader?) Ik hang hier nu al een half uur aan de lijn en ik hoor alleen maar muzak ! Neem eens op!" 


Dank u, Radio één, voor uw aandacht. 


Sloganman stelt voor dat Peeters & Pichal nu ook de telecom- en andere servicebedrijven van deze wereld zover krijgen dat ze 'Neem eens op' downloaden in hun call centerfoons, zodat we het gesprek in wording meteen en met reden kunnen afknijpen.


By the way, Sloganman had daarnet een slight e-mail problem, dat hij -geloof het of niet- intussen zelf met succes heeft opgelost. 
Waartoe een mens die geen tijd heeft om zijn provider te bellen allemaal niet in staat is, denkt hij dan. Maar op de radio mag het liedje wel ophouden. En dan nog in Sloganmans hoofd.

Sloganman, Glazen man

Het Glazen Huis op de Groenplaats in Antwerpen is niet alleen. Overal in het Vlaamse land duiken glazen huizen op. Ook daar waar Sloganman leeft, werkt en zich ontspant, staat er een. Er wonen weliswaar geen StuBru medewerkers, maar de empathie met Music For Life is er niet minder om.
Artiesten die in het grote Glazen Huis nooit zouden worden uitgenodigd, maar daarom niet minder artiest zijn, geven hier acte de présence. Onder hen misschien wel één van Vlaanderens meest onderschatte singer songwriters.
Sloganman hoort hem sporadisch nog wel eens op de radio, als er nostalgisch teruggeblikt -in dit geval teruggeluisterd- moet worden.
Als songtitels al slogans zouden zijn of kunnen zijn, is dit ongetwijfeld een van de sterkste en meest kernachtige :


You


Een uitstekende streep muziek uit vroeger jaren, die er ondanks de gedateerde productie nog altijd staat ... als een huis. De straffe stem die het zingt, is die van Piet Vanden Heuvel, singer songwriter pur sang en dezer dagen vaste sidekick van Bart Peeters.
Op 19 december gaat Piet 'los' in Kalmthout, samen met nog een stel andere artiesten-die-naam-waardig, om zijn bijdrage te leveren aan de nieuwe Music For Life actie


Laat een weeskind niet alleen


Ja, dat bedoelt Sloganman: You, laat een weeskind niet alleen! Ga dat zien, ga dat horen. Piet, zelf weeskind van de Vlaamse muziekscène, rekent op you.

Sloganman, Gman

De Opel en Chevrolet dealers presenteren zich aan de GM-klant als Gman. Sloganman vindt dit een fijne naam, maar denkt spontaan aan een figuur. Een snelle jongen op vier wielen die -weliswaar in alle veiligheid en geheel volgens de regels- de juiste auto aan de juiste man of vrouw brengt. "Alstublieft: een nieuwe Opel voor u", "Hier zie, de nieuwe Chevrolet!"
Maar dit terzijde. De slagzin die Gman verkondigt, vindt Sloganman problematischer. Want wat belooft Gman?


Gman
geeft om uw wagen


What the hell? Een autoverkoper die om uw wagen geeft? Voor Sloganman is deze boodschap al even evident als een gauwdief die om uw portefeuille of uw handtas geeft.  
Waarom geeft Gman bijvoorbeeld niet om iets waardevollers, iets dat tot de verbeelding spreekt? Om werkgelegenheid, bijvoorbeeld. Of om goeie afspraken.  


Sloganman is nooit een Opel- noch een Chevroletman geweest, en dat zal hij ook nooit worden. Niet omdat het geen goeie auto's zouden zijn. Ze hebben hem gewoon nooit aangesproken. En als ze hem al aanspraken gaf hij geen zier om wat ze vertelden.


Sloganman geeft om slagzinnen die iets minder vanzelfsprekend zijn. Just try harder, Gman! 


Morgen weer boodschappen doen met de VW. Das Auto.

Sloganman, Klaasman

Klaas was ooit een cultfiguur in Provo-tijden (zie Wikipedia). Een imaginaire antiheld. Een anarchistenklaas, in het leven geroepen door de zelfverklaarde 'anti-rookmagiër', Jasper Grootveld.
De Goede Sint wordt ook nu nog wel eens Klaas genoemd. Door non believers, door mensen-die-de-Sint-een-beetje-familie-vinden en door Sloganman.
Sloganman barstte ooit in huilen uit aan de ontbijttafel toen hij vernam dat Sinterklaas niet bestond. Hij hield vol dat de Goedheilig Man wél bestond, zoals hij later stug volhield dat zijn ouders niet neukten.


Bij de bakker op de hoek is Klaas nog steeds in veelvoud aanwezig, wellicht vanwege de vele Nederlandse klanten. Klaasklanten, azend op een Klaaskorting bij de aankoop van 'minimum 5 Sint- en/of Pietfiguurtjes + 1". Klaas in de uitverkoop, mét Piet. Op zijn eigen feestdag nog wel. Hoe leg je een kind uit dat de Sint ook nog even langskomt tijdens schooltijd, daags nadat de cadeautjes al door de schoorsteen zijn gedonderd en de schoen-van-verwachting is beroofd van de wortel en de suikertjes?
En who the fuck is Klaas?


Lekker zwijgen, denkt zo'n kind. Desnoods tot huilens toe blijven geloven. In de Sint. In de schoorsteen. In het paard op het dak. En in de zak.


Hoe waaien de wimpels al heen en al weer


Hoe? Met de wind mee, gokt Sloganman.

Sloganman, Havenman

Hoe maak je het havenbedrijf aantrekkelijk voor werknemers? Daar hebben ze in Antwerpen iets op gevonden dat helemaal nergens op lijkt. De Haven Van Antwerpen afficheert reuzegroot de volgende invitatie:


Breng gewoon jezelf zee


Een immense 'zee' schreeuwt je toe dat het hier wel degelijk over de maritieme omgeving gaat en roept  'Snap je 'm? Ja? Toch?' 
Sloganman houdt van de zee en vindt het daarom not done dat ze op deze wijze wordt misbruikt. Is er een slimmigheid mee gemoeid, een soort derde laag die Sloganman niet begrijpt of voelt of ziet? Hij vreest van niet, want even verderop lijdt de communicatie helemààl schipbreuk. De Haven van Antwerpen heeft namelijk ook een jobsite en die moet uiteraard gepromoot worden. "We surfen voort op ons élan,'' denkt het havenbedrijf. "En wel op deze wijze," kraait zijn communicatie-adviseur:


Je hebt er alle boot bij om naar onze site te surfen


Want als 'mee' en 'zee' identieke begrippen zijn, geldt dat toch ook voor 'baat' en 'boot'? 
"Enne, voél je 'm? Surfen? Zijn jullie nog mee, eh... zee?"


Sloganman is niet mee. En met hem vele anderen. Toch blijft deze onzin maar opduiken. Toch zwalpt deze non communicatie maar voort. De opdrachtgevers én de makers verdienen


een schip onder hun kont 


Maak er een échte slagzin van. Bel of mail naar Sloganman: +32475510900, r.arnould@skynet.be

Sloganman, Aardappelman

Sloganman heeft een hekel aan gekookte aardappelen. Altijd gehad. Gebakken en tot frietjes en consorten verwerkte aardappelen daarentegen ... Mjammie! Kortom, hij heeft een welles-nietesverhouding met de nationale knol. Dus volgt hij ook met bijzondere belangstelling de reclame voor onze patat. En wat stelt hij vast? Dat er ontzettend met het Belgisch product gerotzooid wordt. Misschien wel één van de redenen waarom de aardappel zo snel uit de gunst verdwijnt ...
Ja, natuurlijk experimenteren we nu volop met producten uit de wereldkeuken. Ja, natuurlijk zijn we groenten-globalisten. Maar de aardappel krijgt wel érg veel slaag tegenwoordig, en dat verdient hij niet.
Sloganman surft naar de aardappel website en stuit op 


Patapas, 1000 hapjes met patatjes 


Zozo, onze hoogsteigen patatjestapas. Niet kwaad. Maar waar is de ziél van de roemrijke knol? 
Geef hem aan Jan Decleir die hem met passie ter hand zal nemen, aankijken, doorgronden en dan -met zijn prachtige patattenkop- als volgt zal verdichten :

Ode aan de aardappel.

Hij was er al toen wij

nog nergens waren.

Hij wàs er

in barre en betere jaren.

Hij gaf ons de frieten

en de kroket,

maar wordt ook door topchefs

op tafel gezet.

Hij is er nog steeds

en smaakt beter dan ooit,

vooral als hij hier bij ons

is gerooid.

Vil ‘m, plet ‘m,

hak ‘m in de pan.

Smijt ‘m desnoods in ‘t vuur,

maar geniet ervan.

De aardappel

Hij zit in onze aard.

Aarde, water en vuur ... De aardappel is er het kind van. Laten we hem dan ook zo behandelen. Met respect!


Tot morgen, mensen. De pasta wacht!

Sloganman, Economan

Duitsland is de motor van de Westeuropese economie, verneemt Sloganman. Is het ooit anders geweest, vraagt hij zich af. En wat is het doel van die boodschap? Rusland een poepje laten ruiken in tijden van oligarchie en WK Voetbal hype? Alvast even op de borst trommelen en de tanden laten zien aan China en de VS, als Macht van het Middenrijk? 
Toch dat oorlogsverleden nog even willen compenseren ?
Sloganman denkt bij dit alles onwillekeurig aan het Duitse volkslied en aan die allesovertreffende, kickass slagzin:


Deutschland über alles !


In Zuid-Afrika was het al duidelijk: de Mannschaft staat er weer. Symptomatisch voor de Duitse economie. Als er stevig gevoetbald wordt, floreert ook het zakenleven, staan de neuzen Leni Riefenstalgewijs in dezelfde richting en is de Frankfurter Algemeine de meest geciteerde Europese krant.


Sloganman is een Belg (tot nader order). Bezet gebied in oorlogstijd. Een surrealistisch landschap in tijden van vrede. Geen Duitser die op de idee komt om zijn volkslied te persifleren zoals de gemiddelde Antwerpenaar in de jaren zestig : Juicht, Belgen, juicht, maainen ezel kan nie schaai-iten, want zijnen ol is toegeplakt me kol. 


Morgen lezen we weer dat het goed gaat met dit land, ondanks de regeringscrisis. En maandag gaat het volgens anderen weer slecht, zijn de vooruitzichten allerbelabberdst en moeten we ons met z'n allen grote zorgen maken.
Het interessantste nieuws in de voorbije dagen kwam, vindt Sloganman, uit wetenschappelijke hoek. Er is een levensvorm ontdekt die overleeft in een met arsenicum vergiftigd meer. Goed nieuws voor iedereen die de hoop al had opgegeven ...


Auf Wiederblog am Samstag.

Sloganman, Snowman II

Het jongetje in Sloganman wordt op zijn wenken bediend. Als het sneeuwt, dan moet het sneeuwen zoals nu, en als er zoiets bestaat als het ultieme kerstplaatje dan moet dit het landschap zijn waarvan hij nu, op dit moment, met gretige ogen geniet.
De verkeersberichten op de radio zijn minder dichterlijk. Vele honderden kilometers files. Een ochtendspits die maar niet lijkt op te lossen. Mensen voor wie thuiswerken onmogelijk is, gekneld in de verkeersstroom. Uren geleden vertrokken en nog steeds onderweg, behoedzaam vorderend door de dichtgeslibde aders van de ochtend.


Sloganman prijst zich gelukkig dat hij vandaag toeschouwer mag zijn. Hij neemt weliswaar deel aan het spel, maar niet op het veld. Hij stuurt de bal naar voor vanuit de VIP-tribune, maakt de actie vanuit z'n warm zitje voor het scherm.
En dan, opeens, treft het hem hoe afwezig de communicatie is. De boodschappen lijken wel ondergesneeuwd. Zo mag het nog even blijven. Laat de wereld heel efkes maagdelijk wit zijn, zonder geschreeuw, zonder felle kleuren.
Leo Pleysier schreef ooit de perfecte lijn voor wat Sloganman op dit moment ervaart :


Wit is altijd schoon


Sloganman neemt zich voor om dit schitterende boek eerstdaags nog eens te lezen. 
Aan iedereen die straks -hopelijk zonder kleerscheuren- op kantoor en in de fabriek arriveert : toch nog een schone dag!