Want Erika is een vrouw van de uitstekende soort: allerminst zelfingenomen, nog minder m'as-tu-vu en totaal niet na-mij-de-zondvloed. Erika is een vrouw van wie mannen alleen weten -of menen te weten- hoe ze eruit ziet, maar helemaal niet wie ze is. Laat dat nu net de mythe zijn.
Jules van De Morgen kent Sloganman niet, maar Sloganman heeft Jules ooit wel ontmoet, op een mediafeestje in Brussel. We raakten aan de praat met een glas cava in de hand, dus nog niet zo héél lang geleden. Champagne was niet meer bon ton, wellicht vanwege te oudburgerlijk, te duur en te weinig trendgevoelig.
Jules had niet teveel op, was erg alert en focuste zijn Jules-zijn op een hoogblonde schone, verweven in het netwerk van ons-kent-ons. Nee, het was niet Erika Van Tielen.
Sloganman weet nog dat hij in die periode hevig worstelde met een 'slogan block'. Hij had wekenlang het hoofd gebroken over een juichlijn voor een vetarme kaas en er stond nog steeds niets op papier of op het scherm. Totdat hij, in het bijzijn van Jules en zijn rosse sidekick, opeens de lijn bedacht
Je hele lijf geniet ervan
Het fotomodel dat de boodschap mocht belichamen was eveneens een vrouw van de hoogrode soort. De Erika Van Tielen van het hoge noorden.
Kan het toeval zo toevallig zijn, vraagt Sloganman zich af, dat een Jules van De Morgen een Sloganman inspireert tot een lijn die naderhand ook nog blijkt te kloppen? Waarbij wel dient onderstreept dat de voormalige rosse voenk nu afwisselend zwart en bruin is, al naargelang van het scenario waarin ze meedraait.
Ze is, nog steeds volgens Jules van De Morgen, nu samen met een cameraman en het is een goed koppel. Zo mag Sloganman het horen.
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.