Sloganman, Gielman

De meester himself. In oktober nog te gast bij ons. Nu alweer zijn eeuwig glimlachende zelf elders in de wereld.

Giel, vorige week nog wereldnieuws in Vlaanderen, is nu eindelijk daar waar een jongen van vijftien thuishoort: in het opleidingscentrum van medicus/astroloog/achtste-incarnatie-van-de-Nyentse-lama Tulku Lobsang. Dezelfde man die de moeder van Giel zò overtuigend toelachte vanop-een-flyer-die-ze-toevallig*-vond-bij-de-bakker dat ze zowaar zichzelf en vervolgens ook haar Giel aan hem verloor.

Sloganman wenst de jongen hierbij een behouden terugkeer, de moeder de award voor wereldvreemdheid en Tulku Lobsang een gelukskramp die nooit meer overgaat. Of, zoals de meester het zelf graag verwoordt in flyers die je wel eens bij de bakker vindt als de laatste Streekkrant de deur uit is: “Het ware geluk ligt in jezelf, als een schat die erop wacht om ontdekt te worden. Door de transformatie van onze negatieve emoties en gedachtepatronen komen we steeds dichter bij onze Ware Natuur, en kunnen we het geluk blijvend ervaren.”

Die zweverige zever. Die klaterende onzin. Die ondraaglijke lichtheid. Tulku toch! 
Giel, zeker weten, gaat dat ontmaskeren. Als hij straks terug is en hij staat toevallig* bij de bakker, dan zal hij z'n ware geluk ontdekken. Het is blond, kortgerokt en heeft ogen als karbonkels. Door de transformatie van zijn emoties en gedachtepatronen (sic) zal hij steeds dichter bij haar Ware Natuur komen en het geluk blijvend ervaren.

*Excuus aan de believers onder u: het toeval bestaat niet.

Sloganman, Busjeman

Vrijheid in blik

is de fraaie slogan après la lettre waarmee Jeroen Depreter, journalist bij De Morgen, het afscheidnemend VW-busje definieert in z’n dubbele pagina-bijdrage in de weekendkrant. 

Sloganman herinnert zich het busje uit de tijd toen hij als matige drummer vier medemuzikanten mocht begeleiden op hun groepsreisjes naar regionale roem.

Het busje voerde de voltallige rockband elke week trouw naar jeugd- en studentenclubpodia in Mechelen, Antwerpen, Brussel en soms zelfs de nabije Ardennen.

Een jongen van zeventien aan het stuur. Vier andere zeventien- annex achttienjarigen achterin, als stootkussens tussen de drumkits, de gitaren en de versterkers. Sigaretten achteloos in de mondhoek, zoals het hoorde. Vervuld van een soort pret die je enkel ervoer als je samen … in een VW-busje zat. Op weg naar de vrijheid, godbetert!

Hippies zouden enige tijd later hetzelfde busje tot de ultieme libertymobiel promoten. Een psychedelisch huisje op wielen. Waarin hasj- en patchouligeuren zich onuitroeibaar in de kleren en de zetels wortelden. Waar exotisch werd gekookt, chaotisch werd geleefd en psychotisch werd genoten.

Jeroen Depreter ligt Sloganman nauw aan het hart. Vanwege die frisse schrijfstijl, niet gehinderd door semiliteraire ambities. Een beetje zoals deze reporter-fietsfanaat voor z’n job én voor z’n plezier een Tourberg beklimt. Rustig malend, maar wel tegen een stevig tempo.

Sloganman citeert ter afronding nog graag de volgende beschouwing : 

“De Typ 2 straalt geluk uit. Het lijkt wel of hij lacht. Een smiley op wielen, op de markt gebracht in een tijdsgewricht waarin de mensheid een lach goed kon gebruiken.” 

Waarom moet hij dan net nu weg?

Sloganman, Werelderfgoedman

Sloganman forever!

Hoe ver kan een mens zich wagen in de zoektocht naar de zin van zichzelf? Waar ligt de drempel tussen See Me en Full Exposure? En … hoelang gaat Sloganman nog door met dit soort onzin?

Totdat het net ons scheidt

Als Sloganman de new mediawatchers mag geloven, wordt het internet straks één grote strooiweide. Al hetgeen we van onszelf prijsgeven via berichten, postings, selfies en andere publicatiekrampen op Twitter, Facebook en You Tube wordt onvermijdelijk werelderfgoed. Maar dan wel iets minder beschermd dan pakweg de Taj Mahal in India. Of de Vlaamse Begijnhoven voor wie liever de schaduw van de kerk opzoekt.

Sloganman nam zelf de proef. En kijk. Hij zocht en vond een ex-collega die het wereldwijde web bespeelt met een virtuositeit die slechts weinigen is gegeven. Twitteraar van het eerste uur, Facebook account om U tegen te zeggen en zelfs een paar selfmade You Tubefilmpjes die een forse glimp creativiteit laten vermoeden. Met weliswaar deze belangrijke kanttekening: de man is al even niet meer onder ons.

‘Niet meer onder ons’ betekende vroeger: overleden, heengegaan, dood. Vandaag betekent het: niet actief zijn op het web. Geen vermelding, geen foto’s, geen filmpjes, geen bitstrip, niets van dat alles. Lost in space. Nobody. Nothing.

Sloganman had het verscheiden van de ex-collega via de oude weg vernomen, het overwoekerde pad van de printmedia. Dag van overlijden: vier weken na z’n laatste teken van leven op het internet.

Daar leeft en tiert hij nu nog steeds. Hij wordt nog geliked. En hij krijgt nog altijd vriendschaps- en acceptanceverzoeken. Kortom, hij is nog volop onder ons. Werelderfgoed. Hoelang blijven we rondwaaien in cyberspace? Ja, ’k heb het tegen u, Zuckerberg!

Sloganman, P-man

Verkeersveiligheidscampagnes. In Vlaanderen gaan we snel voor genaaide gezichten, kapotte gezinnen, harde confrontaties en theatrale zinspelingen. ‘Kijk, dit kan er gebeuren als je op het gaspedaal drukt, je gordel niet om hebt of sms’t terwijl je rijdt’.

De huiver en de horror zijn nooit ver weg. Een vader die niet komt opdagen voor de avondmaaltijd, een kind dat tussen z’n ouders door de voorruit is gesuisd en meer van dat nachtmerrieachtigs.

In Nederland hebben ze, voorlopig althans, het bloed van de weg geveegd en de krassen van de reclameborden gehaald. Daar zijn ze gewoon weer overgegaan tot de orde van de dag:

Niet zeuren, naar de parking met die smartphonehandel.

De regelgevers aan het woord. De Sinterklaasvingertjes in de lucht. Nee, het agentschap dat dit heeft bedacht, zal hiermee niet in de prijzen vallen. Ja, het doe-nou-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg gehalte van de boodschap is hoog. Maar ze werkt. Omdat ze zo verdomde simple & stupid is.

De noorderburen hebben ooit onze Bob geadopteerd en er nog iets oerhollands van gemaakt ook. Laten we nu als de bliksem hun P-campagne invoeren. Al was het alleen maar omwille van de altaligheid. Want wie begrijpt die symbolen nu niet? En hebben ook BULgaren, ROemenen, ESTen en LETten soms geen recht op een heldere communicatie? Sloganman heeft maar één bemerking. Die 'daar kun je mee THUIS komen' mag weg.