Sloganman, Zaterdagman

Zaterdag is heilig voor Sloganman. Niet omdat hij ooit een boek schreef met die titel (even promoten), maar vanwege die tussendagachtige sfeer. Geen vrijdag en geen zondag. Geen werkdag en geen rustdag. Zaterdag. Er wordt heftig geweekendtwittert op zaterdag. Boodschap: geniet ervan, doe iets leuks, slaap langer, ontbijt uitgebreid, lees, fiets, lééf! Want overmorgen is het weer maandag... 


Zondag? Dat is de dag waarop je strikt genomen inactief bent, om niet te zeggen: dood. Zondag is de dag waarop veldrijders zich het snot voor de ogen rijden. Nys-, Albert- en Stybardag. De dag waarop grasmaaiers en bladblazers zwijgen, honden node blaffen, katten nauwelijks mauwen. Ooit zaten we met z'n allen in de kerk op zondag. Meldden we ons vervolgens bij de naaste familie. Doorstonden we het opera- en belcantoprogramma. Verlangden we om ter hevigst naar maandag. 


Leve zaterdag, samedi, Samstag, saturday.


Zaterdag is heilig

Sloganman, Bioman

Waar Mensura (zie gisteren) naar kunstmatige middelen grijpt om de dienst-met-die-naam aan de doelgroep te verkopen, gaat de VLAM in haar biocampagne fris en stijlrijk op het doel af :


Bio. De renaissance van de echte smaak.


Dat noemt Sloganman nog eens een boodschap. De kretologie ontstegen. Met brio. Waarvoor dank aan Darwin BBDO.


Bioproducten brengen de smaak weer terug. Kennelijk ook in de reclame. Een smaak die ons dreigde te ontglippen, maar kijk, hij eist z'n plaats weer op. Een slimme communicatie, vindt Sloganman, met weliswaar Bekende, maar goedgekozen boodschappers, door de fotografe ook nog 'ns in een fraai, authentiek renaissance-kader gevat. Simpel, bijna voor de hand liggend, maar voldoende stimulerend om de stap naar bioproducten zoniet meteen te zetten, dan toch te overwegen.


Jaja, hoort Sloganman iemand de vinger opsteken, maar het gaat hier wel over voeding en niet over een dienst. So? Is Mensura dan niet bezig met een vintage product : mensen? Dat ze die kleine stap niet hebben gezet. Het ware een grote stap geweest voor hun imago.

Sloganman, Radioman

Hugo Camps schrijft in z'n eigen taal -de Campstaal-over radioreclame. Die vindt hij niet om aan te horen. De taal niet, want tussentaal. De boodschappen niet, want infantiel en ergerniswekkend. Sloganman kan hem daarin volgen. Kleffe radioreclame zou de uitzondering moeten zijn, maar is jammer genoeg de regel. Dat is ook zo in de US, in de ons omringende landen, in Nieuw-Zeeland en in Finland, vermoedt Sloganman, waar de CEO en de topontwerper van Nokia onlangs een 'Steve Jobske' probeerden, maar voor het oog van de internationale pers de mist ingingen. Think different was kennelijk niet aan hen besteed. Kortom, wat Camps schrijft, geldt voor de hele wereld.


Of Sloganman weet hoe dat komt? Jazeker. Het 'luisterspel' is niet meer onder ons. We zijn de voeling kwijt met de audioverbeelding. We zijn geen kinderen meer die met rode oren bij de speaker zitten en ons onbevooroordeeld inleven in een verhaal dat strikt genomen een studiogebeuren is. We missen de radiomagie en kunnen die niet meer oproepen. 
Magie is trouwens niet meer aan de orde. We hebben maar twintig, dertig, veertig seconden en we moeten een hoop informatie kwijt...

Eén: de doelgroep moet snel even afgebakend worden en we moeten ons realiseren dat die niet braafjes in de huiskamer, maar wellicht in de auto zit, een snelle hap naar binnen werkt, snel nog zijn/haar mailverkeer moet checken of zelfs helemaal niét aan het luisteren is... 
Twee: de actie moet snel -onder welke vorm ook- duidelijk gemaakt worden. Er moet snel gereageerd, geprofiteerd of iets nieuws beleefd worden.
Drie: het merk of de afzender moeten minstens drie keer vernoemd worden. Dat is de heilige regel.
Mag er tussendoor ook nog even geademd worden? Nee, die adem knippen we d'r uit... 
(Moet dat niet 'eruit' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)


Kan Sloganman het beter? Zeker weten. En niet alleen Sloganman. Ook heel wat andere radioreclamemakers. Ga kijken in de creatieve archieven. Vis de niet weerhouden scenario's uit de prullenmand. Selecteer de duizend beste. Allemaal potentiële award winners!   
(Moet dat niet 'prijswinnaars' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)


Radioreclame is een luisterspel


Maar anno nu is het schreeuwen om gehoord te worden, loeien om aandacht, gillen op de beursvloer, paniekcommunicatie! Is dat erg? Ach, het ergste is dat niks erg is. (Moet dat niet 'niets' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)

Sloganman, Cameraman

Beelden bewijzen niets.


Sloganman steelt een fiets terwijl hij lachend in een bewakingscamera kijkt. Hij wuift nog even en peddelt dan naar een boekhandel waar hij de nieuwe van Stefan Brijs in z'n rugzak stopt nadat hij het boek triomfantelijk aan de camera heeft getoond. Daarna gaat het richting station waar hij de fiets dumpt, z'n rugzak schoudert en op spoor drie zomaar een jongen uit de lucht ziet vallen die vervolgens met een harde klap op de sporen ploft. Sloganman heeft een déjà-vu gevoel.

Sloganman, Dasman

Ooit, in zeer oude tijden, reed Sloganman een Kever in de prak. Een redactiewagen van de uitgeversgroep waarvoor hij werkte. De klap was heftig, maar de schade bleef beperkt tot Das Auto.

Sloganman zou daarna nog jaren in Kevers rijden, vervolgens - in de groeifaze naar meer financiële onafhankelijkheid - in Opels, en daarna jarenlang in Audi omdat BMW net iets te hoog gegrepen was. Eén leasingcontract lang zou hij ontrouw zijn aan het vier ringenmerk, toen hij in een zwierige Zweed over de wegen gleed. Maar nu is het alweer vijf jaar 


Das Auto


Een voorbeeld, vindt Sloganman, van een sterke slogan. Een oerclaim, want absoluut terecht, nu blijkt dat Volkswagen in 2011 weer de nummer 1 in de wereld is. Das Auto is dus opnieuw wat hij oorspronkelijk was: een volkswagen.


Wat een contrast met de late sparteling van Dexia om het verleden uit te wissen met een nieuwe naam. Sloganman verneemt dat een aantal reclamemensen 'People's Bank' niet ongenegen zijn. Alles is beter dan Dexia, weet Sloganman, maar People's Bank? Komààn! Dat botst toch met al wat geloofwaardig is. Dat vraagt toch om een perte totale.  

Sloganman, Victoriaman

'De literatuur is dood, leve de literatuur!' juicht Sloganman. Want kijk wie daar, althans volgens De Morgen, z'n plek komt opeisen tussen de grote schrijvers op de boekenplank: Thorgal! Lees hoe Dimitri Verhulst de intrede van Christus in Brussel beschrijft, nadat hij geen drie maanden vroeger de laatste momenten van die andere godenzoon, Frank Vandenbroucke, in een dunne paperback spuwde. Maar verkneukel u vooral in het schrandere schrijverschap van de nieuwe held, Ivo Victoria. Die naam! Die pen! Die titel van z'n tweede roman :


Gelukkig zijn we machteloos


In Thorgal taal: 'Uit de weg, Claus!', 'Opzij, Mulisch!', 'Plaats ruimen, Wolkers! Jij ook, Grunberg! Opsodemieteren, Koch!'


Een product van zelfpromotie, lezen we in een literatuurbijlage. Yep. En dan? Volkomen terecht, vindt Sloganman. Remember old days toen een schrijver nog iets bovenaards was, untouchable, boven elke norm, twijfel en kritiek verheven.
Merci Ivo, voor die titel alleen al. Een machtige slogan, man. Sloganman zou hem op elke brievenbus willen plakken. Want, inderdaad: gelukkig zijn we machteloos. Laten we dus maar flink voor onszelf reclame maken. Sloganman is de beste Sloganman. Zoals Victoria de beste Victoria is. En Brusselmans de beste Brusselmans.


Tiens, waar is Leo Pleysier eigenlijk gebleven? De auteur met de allermooiste Vlaamse schrijversnaam, toch? En die onvergetelijke titel van toen. Ook zo'n beauty: Wit is altijd schoon.

Sloganman, Resultaatman

We moeten streng zijn These Days, want de sloganvloed is niet te stoppen. Zandzakjes zijn nauwelijks een optie. Het is Bangkokgewijs waden door stromen halve waarheden, ontheemde woordjes, geknakte zinnen, goede bedoelingen, botte beweringen, om niet te zeggen: klinkklare onzin, ...

Sloganman vist er eentje op dat hij deze ochtend nog hoorde op de radio. Hij werd getriggerd door het spotje, maar begreep vervolgens geen snars van de boodschap. 
Een klassiek orkest kon door omstandigheden alleen nog rekenen op de dirigent en de percussionist voor de uitvoering van een klassiek concert. Dat leverde orenspitsende radio op. Hoewel. Het concert werd al na een paar seconden onderbroken door de claim


Je boekt pas resultaat als iedereen er staat 


Hoezo, geen resultaat? Een dirigent en een percussionist die ervoor gaan zonder orkest? Manmoedig toch? Sloganman is zelfs geneigd om het vernieuwend te vinden. Maar goed. Broekspijpen iets hoger opstropen en verder waden maar ... Wie mag de afzender zijn van deze boodschap? Sloganman meent te begrijpen dat het over een personeelsservice gaat, op de Mensura website omschreven als 


eenvoudige, transparante en efficiënte oplossingen voor de wettelijke verplichtingen van bedrijfsleiders inzake preventie, gezondheid en veiligheid op het werk.


Sloganman googelt nog wat verder en ontdekt een reeks campagnebeelden waarop : een dirigent voor een rijtje partituurloze partituurstaanders, een chirurg zonder assistenten, een stuurman zonder 8 en meer van dit fraais. 
Wat vertellen ze ons over Mensura? Toch een epische naam, vindt Sloganman. Een naam die doet denken aan oude beschavingen, klassieke dynastieën ... 


Doe-iets-met-die-naam !


hoort hij zichzelf roepen over de vloedgolven heen. "Mensura..." en dan nog iets, iets wézenlijks. Of eerst iets wézenlijks en dan ..." Mensura". Iets dat Mensura zin geeft, duidelijk maakt en absoluut nodig i.p.v. absoluut overbodig.


Oké, de naam van het agentschap dan maar : Kunstmaan. Kunstmaan? Kunstnaam, denkt Sloganman.

Sloganman, Steveman

THINK DIFFERENT
WE PROMISE, STEVE!

Slogaman, Purpleman

In purple we trust ?


Sloganman is een Princeman, His Purpleness heeft de wereld verblijd met topsongs en entertaint nog steeds op hoog niveau.
Sloganman is een Anderlechtman. Maar Anderlecht moet vooral niét zingen. De nieuwe hymne (?) 'In purple we trust' lijkt nergens op, is gesteld in fout Engels en bekt van geen kanten. Het wordt tijd dat de club nog eens voétbalt op Purpleniveau.

Sloganman, Nietleukman

Likers aller landen, ergert u. Aan de like nots van Sloganman. Hij vindt zoveel niet leuk dat zelfs wat hij leuk vindt niet leuk meer is. Want niet leuk is zoveel 'leuker' dan leuk. Kortom, hij begrijpt nog steeds niet waarom leuk zo'n populair woord is. Het is gewoon een lelijk woord. Prettig is veel mooier. Omdat er pret in zit. Aangenaam idem. Het zegt iets, het wérkt. Hartelijk, nog zo'n mooi woord. En lief, en levendig, en zalig ... Allemaal zoveel interessanter en rijker dan leuk.
Sloganman ziet de 'vind ik leuks' nu ook steeds meer opduiken in de reguliere communicatie. Alsof je er als merk niet meer bijhoort als er niet geleukt wordt.


Leuk? Don't like it.