'De literatuur is dood, leve de literatuur!' juicht Sloganman. Want kijk wie daar, althans volgens De Morgen, z'n plek komt opeisen tussen de grote schrijvers op de boekenplank: Thorgal! Lees hoe Dimitri Verhulst de intrede van Christus in Brussel beschrijft, nadat hij geen drie maanden vroeger de laatste momenten van die andere godenzoon, Frank Vandenbroucke, in een dunne paperback spuwde. Maar verkneukel u vooral in het schrandere schrijverschap van de nieuwe held, Ivo Victoria. Die naam! Die pen! Die titel van z'n tweede roman :
Gelukkig zijn we machteloos
In Thorgal taal: 'Uit de weg, Claus!', 'Opzij, Mulisch!', 'Plaats ruimen, Wolkers! Jij ook, Grunberg! Opsodemieteren, Koch!'
Een product van zelfpromotie, lezen we in een literatuurbijlage. Yep. En dan? Volkomen terecht, vindt Sloganman. Remember old days toen een schrijver nog iets bovenaards was, untouchable, boven elke norm, twijfel en kritiek verheven.
Merci Ivo, voor die titel alleen al. Een machtige slogan, man. Sloganman zou hem op elke brievenbus willen plakken. Want, inderdaad: gelukkig zijn we machteloos. Laten we dus maar flink voor onszelf reclame maken. Sloganman is de beste Sloganman. Zoals Victoria de beste Victoria is. En Brusselmans de beste Brusselmans.
Tiens, waar is Leo Pleysier eigenlijk gebleven? De auteur met de allermooiste Vlaamse schrijversnaam, toch? En die onvergetelijke titel van toen. Ook zo'n beauty: Wit is altijd schoon.
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.