Hugo Camps schrijft in z'n eigen taal -de Campstaal-over radioreclame. Die vindt hij niet om aan te horen. De taal niet, want tussentaal. De boodschappen niet, want infantiel en ergerniswekkend. Sloganman kan hem daarin volgen. Kleffe radioreclame zou de uitzondering moeten zijn, maar is jammer genoeg de regel. Dat is ook zo in de US, in de ons omringende landen, in Nieuw-Zeeland en in Finland, vermoedt Sloganman, waar de CEO en de topontwerper van Nokia onlangs een 'Steve Jobske' probeerden, maar voor het oog van de internationale pers de mist ingingen. Think different was kennelijk niet aan hen besteed. Kortom, wat Camps schrijft, geldt voor de hele wereld.
Of Sloganman weet hoe dat komt? Jazeker. Het 'luisterspel' is niet meer onder ons. We zijn de voeling kwijt met de audioverbeelding. We zijn geen kinderen meer die met rode oren bij de speaker zitten en ons onbevooroordeeld inleven in een verhaal dat strikt genomen een studiogebeuren is. We missen de radiomagie en kunnen die niet meer oproepen.
Magie is trouwens niet meer aan de orde. We hebben maar twintig, dertig, veertig seconden en we moeten een hoop informatie kwijt...
Eén: de doelgroep moet snel even afgebakend worden en we moeten ons realiseren dat die niet braafjes in de huiskamer, maar wellicht in de auto zit, een snelle hap naar binnen werkt, snel nog zijn/haar mailverkeer moet checken of zelfs helemaal niét aan het luisteren is...
Twee: de actie moet snel -onder welke vorm ook- duidelijk gemaakt worden. Er moet snel gereageerd, geprofiteerd of iets nieuws beleefd worden.
Drie: het merk of de afzender moeten minstens drie keer vernoemd worden. Dat is de heilige regel.
Mag er tussendoor ook nog even geademd worden? Nee, die adem knippen we d'r uit...
(Moet dat niet 'eruit' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)
Kan Sloganman het beter? Zeker weten. En niet alleen Sloganman. Ook heel wat andere radioreclamemakers. Ga kijken in de creatieve archieven. Vis de niet weerhouden scenario's uit de prullenmand. Selecteer de duizend beste. Allemaal potentiële award winners!
(Moet dat niet 'prijswinnaars' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)
Radioreclame is een luisterspel
Maar anno nu is het schreeuwen om gehoord te worden, loeien om aandacht, gillen op de beursvloer, paniekcommunicatie! Is dat erg? Ach, het ergste is dat niks erg is. (Moet dat niet 'niets' zijn, Sloganman? Ja, Hugo. Je hebt gelijk, Hugo.)
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.