Sloganman, Meskensman

De Jeanne d'Arc van dit lage land, de Vlaamse Ardennen meegerekend. De mooiste onder de meskens. Beetklaar op de cover van Humo. Manmanman.
Verderop in hetzelfde weekblad: de bede van Nathalie om niet, vooral niét geassocieerd te worden met bloot. Niettemin volop blote madam, zelfs vo-lup-tu-euze blote madam! De vrouwelijkheid zelve. De vruchtbaarheid ten top.
Baren moet ze, deze Nathalie M., en nog wel live, op alle familie- en meerwaardezenders. Wijdbeens leven gevend. Aan de Nieuwe Hoop.


Gisteren, of was het eergisteren, luisterde Sloganman geboeid naar een radio-uitzending over de mannenkleren dragende, epische Jeanne. Demoiselle entr'hommes. Verbrand voor eeuwig.
Maar kijk, hier is ze wederom. En nog wel in ons eigen Vlaanderland.
O, gij, in maliënkleed gehuld meske-onder-de-meskens, red ons uit de crisis, bevrijd ons van de Quickenbornes, de Van Ackeres, de Peeters, de Brackes et les autres.


Fuck the system. Tegen de sterren op!


Dank. SloganMAN.

Sloganman, Bexiaman

Sloganman kijkt uit naar de nieuwe naam voor Dexia. Als het BeBank wordt, eet hij iets op. Wàt, dat weet hij nog niet. Intussen blijft hij de tv-spot voor Auping maar niks vinden. De slogan daarentegen is en blijft top.


Auping nights, better days


Zo mooi, toch? Jammer van dat flutverhaaltje. Dat gedoe met die vrouw om niks. 
BetterDexia zou niet eens zo'n foute naam zijn voor Dexia, bedenkt hij opeens. BEdenkt hij opeens. Ach. Morgen weer vroeg dag. Dus: Retteketet, naar Beter Bed!

Sloganman, Kulman

Een metalen kom met gaatjes. Een zift noemde men dat vroeger bij Sloganman thuis. "Breng de zift eens!" "Doe jij alvast de groentjes in de zift?" Nu staat ze op een volle rechtse pagina in een weekblad dat ooit Humoradio heette en in de ouderlijke woning van Sloganman toen al prominent op de leestafel lag. De tv was nog een zeer ver toekomstbeeld. De radio beheerste het huiselijke luchtruim. De Katholieke Universiteit van Leuven was in de eerste plaats Katholiek en dé grote ambitie van de gestropdaste collegestudenten. Nu adverteert ze voor zichzelf met een zift en met de heerlijke lijn:


Metaalkunde? Voedingsleer? Alzheimer?


Sloganman wilde dat hij het zelf bedacht en neergeschreven had en vervolgens trots aan 'de klant' had mogen presenteren met inbegrip van de boodschap onderaan : 


Ontdek jezelf. Begin bij de wereld.


De ultieme Snamsob Lihp lijn, toch! De man is nog niet goed en wel dood of zijn werk wordt al op een magistrale manier gepersifleerd. Mooimooimooi.


Het is erg veel gewicht dat het unief in Leuven zich daarmee op de schouders laadt. Maar het is een troost voor iedereen in dit stokoude land dat je er ook voor Alzheimer kan studeren. Om te vergeten dat er ooit zoiets was als een katholieke universiteit, een te vetrijke voeding waaraan onze vaders te vroeg stierven en een metaalindustrie die vonkte dat het een aard had.
Respect.

Sloganman, Putman

Ongevraagd ontvangen via het web: bovenstaande foto. In deze plastic wikkel bevindt zich een lijk. Hoe het lijk ooit heette toen het nog een warm lichaam was, weten we straks (het is nu, op dit moment 19.05 u). 
Sloganman wordt nieuwsgierig. Naar de koppen die de nieuwssites de wereld insturen. 
De nationale zender betracht sereniteit. Het Laatste Nieuws blijkt -hoe voorspelbaar- al met zekerheid te weten dat het om S.S. gaat. SS? Jazeker. Afwisselend kasteelheer, vader van 4, in een ander bericht 3 kinderen, sjoemelende makelaar, veelvuldig failliete ondernemer, Australië-lover en tegendraadse schoonzoon genoemd. 
Twitteraars van allerlei origine zien hun kans schoon om de gehaarkleurde Jef Vermassen te bashen of op te hemelen, de advocaat van de in verdenking gestelde en afwisselend schoonvader, moordenaar, topdokter genoemde A.S. 
De twitteraars luisteren op hun beurt naar namen als Alleybird, Flutmans, Dream Express en Doordrammer. Sloganman stelt ei zo na zijn eigen blogname ter discussie. 
Hij mag hopen dat het lijk inmiddels een naam heeft, dat Agatha Christie zich omkeert in haar graf en dat Hubert Damen zichzelf hoofdschuddend een bourbon inschenkt, tenzij het een Duvel wordt.


Dit land zit in de put.


Afleiding is gewenst. Een moordverhaal kan helpen.

Sloganman, Strandman

Een potvis in de winter, gestorven op het strand. Hoe mooi kan het leven zijn? Sloganman zag hoe de zee hem schoonspoelde, het zand hem opving, de lucht hem toedekte. Al die feestelijk wapperende linten eromheen. Dat hekken van slingers om het roofdier mens op afstand te houden.

De Morgen kopte : Kadaver zorgt voor kijkfiles in Heist. Sloganman las

lijkfiles

Sloganman, Programman

Programmeer mijn leven niet, 

je hebt er zelf een

staat met stip genoteerd in Sloganmans persoonlijke top 100 aller tijden. Maar wel met de wat wrange bijgedachte dat de boodschap uit de mond kwam van een Y-generation dude die Sloganman zeer nauw aan het hart ligt.

Afgezien van de context waarin ze werd geformuleerd, blijft hij het een straffe lijn vinden. Een strijdkreet waarin hij de kracht van een generatie voelt, en de onmacht van de vorige.

Hoe vertel je een dude van bijna twintig dat een aanbeveling (toegegeven: mét een bedoeling) niet noodzakelijk als programmeergedrag moet worden begrepen wanneer-het-desondanks-toch-als-dusdanig-wordt-aangevoeld? En hoeveel meer gelijk kan je halen uit een welgemikte oneliner?

Als iemand dat zou moeten weten dan is het toch Sloganman zelf? Of niet?

Sloganman, Nepman

Sloganman heeft z'n tocht door merkenland hervat. Geïnspireerd door het Zondagzine Steps. Het wil zo graag een Glammazine zijn, maar het blijft een ZieMijZine, waarin so called modemerken, lingeriespecialisten, kipkapkeukens en ander horecagespuis de crossgrond willen ontstijgen, maar zich hopeloos vastrijden in de modder.
Sandrine of all Sandrines kleurt de cover met eindeloze meisjesbenen, bekrachtigd door een stel ferme schoenen waarvoor ze stilzwijgend reclame maakt in een klasseloos decor, goedgeefs aangeboden door een ... interieurspecialist.


Hoe rijm je het allemaal samen, vraagt Sloganman zich af. De tweederangsadressen met de streelartikels, de flutmerken met de Waw Erlebnis, het doordeweekse niets met die zondagse vrijgevigheid.


Wij, flitst het door z'n hoofd. Dit zijn Wij! En Sloganman is geen haar beter. Ook hij ontkurkt met godsvrees de fles wijn die een of andere Yves Desmet uit het Aldi-aanbod heeft getild en breed proevend heeft goedgekeurd als uitstekend-voor-die-prijs. Ook hij klimt 's ochtends in z'n Tommy H., in de waan dat hij dan geen Zeemansfiguur slaat. Ook hij duwt schroomvallig de deur open van een Italiaan die hem door een Canvas BV is aangeraden omwille van de cuccina in-cre-di-bi-le.


Heeft Sloganman niet met hart en ziel meegewerkt aan het merkenimperium? Heeft hij niet schaamteloos een mossel-als-een-andere tot oppermossel gekroond? Was hij het niet die DIY-boer G. de faam bezorgde die ook een Hubo verdient? Die naar de zon snakkende medemensen naar de Sunsnacks zon joeg? Die ondernemingen hypte waar nu honderden m/v's aan de deur worden gezet wegens niet langer houdbaar? Die Nederland ooit uitriep tot Vakantieland en er zelfs hier een daar een Waalse landgenoot mee overtuigde?


Ja.


Blijft hij desondanks het Zondagzine Steps een was-ik-maar-een-glammazine vinden?


Ja.


Is hij medeschuldig aan de babyboomballon?


Nee.


Want zonder de babyboomers zat Sloganman niet voor z'n eerlijk verdiende iMac zijn woordkunst te bedrijven. Voor zichzelf en voor zijn geliefde followers.

Sloganman, Sneeuwman

Sloganman stapte in z'n auto en zou al die bangschijters op de weg wel eens een poepje laten ruiken. Niet dus. De technologie staakte. Morgen meldt zich een garagist van de nieuwe tijden, gewapend met een laptop en het resetprogramma dat Sloganman weer op vier wielen moet hijsen. 
De technologie laat ons wel eens vaker in de steek. Als we vinden dat we innoverend bezig zijn, maar Bekaertgewijs het veld moeten ruimen voor staaldraad uit China, Arcelor-Mittalgewijs het hoofd moeten buigen voor de staalharde realiteit van de concurrentie uit de BRIC-landen en spraaktechnologiegewijs de macht van de Amerikaanse economaffia schromelijk onderschatten.
Gisteravond deelden Eric Melaerts en Jean Blaute, twee zeer oude kennissen van Sloganman, hun adoratie voor Isolde Lasoen -het trommelmeisje van Daan uit Manhay- in De Laatste Show. Mooi, melig en melancholisch tegelijk. 


Wat hebben een manke auto, de teloorgang van de Belgische economie en gedeelde adoraties met elkaar te maken? Heel simpel: niets.
Dat is de boodschap die Sloganman vandaag aan zijn followers en de rest van de wereld wil meegeven: 


Alles is niets.


Alleen de sneeuw blijft verbazen, beroeren, terugkeren. Maar wilt u wel uitkijken voor gladde plekken?