Sloganman stapte in z'n auto en zou al die bangschijters op de weg wel eens een poepje laten ruiken. Niet dus. De technologie staakte. Morgen meldt zich een garagist van de nieuwe tijden, gewapend met een laptop en het resetprogramma dat Sloganman weer op vier wielen moet hijsen.
De technologie laat ons wel eens vaker in de steek. Als we vinden dat we innoverend bezig zijn, maar Bekaertgewijs het veld moeten ruimen voor staaldraad uit China, Arcelor-Mittalgewijs het hoofd moeten buigen voor de staalharde realiteit van de concurrentie uit de BRIC-landen en spraaktechnologiegewijs de macht van de Amerikaanse economaffia schromelijk onderschatten.
Gisteravond deelden Eric Melaerts en Jean Blaute, twee zeer oude kennissen van Sloganman, hun adoratie voor Isolde Lasoen -het trommelmeisje van Daan uit Manhay- in De Laatste Show. Mooi, melig en melancholisch tegelijk.
Wat hebben een manke auto, de teloorgang van de Belgische economie en gedeelde adoraties met elkaar te maken? Heel simpel: niets.
Dat is de boodschap die Sloganman vandaag aan zijn followers en de rest van de wereld wil meegeven:
Alles is niets.
Alleen de sneeuw blijft verbazen, beroeren, terugkeren. Maar wilt u wel uitkijken voor gladde plekken?
