Sloganman ziet Niels wegrijden en denkt: veel te vroeg. Halverwege denkt Sloganman: nog veel te lang. Als al dat blauw met de kleuren van dit land zich meldt aan de streep, vindt Sloganman: veel teveel. Maar niettemin: respect.
Sloganman daagt iedereen die een beetje kan fietsen uit om het fietspad even te verlaten en voor het gras te kiezen. Dat valt tegen. En daarna de modder in te peddelen. Alsof er opeens iemand achterop zit. En, na de modder, het rulle zand in. Trappen en toch stilstaan is niet alleen mogelijk, maar hoogstwaarschijnlijk.
Mountainbiking is een Olympische sport. Veldrijden ook, maar als dusdanig niet erkend. Moet daar verandering in komen? Ja, want dan zijn ook de Russen en de Chinezen geïnteresseerd en willen ook de Amerikanen wel eens door de Everglades fietsen. Benieuwd hoe Niels en Kevin en hopelijk Sven et tutti quanti daarop zullen reageren.
Ooit waren we een wielerland. Dat zijn we nog steeds. Zeker in Koksijde. Ooit waren we een judoland, toen Robert Van de Walle nog de nacht doorbracht op de koude Japanse grond met alleen maar een hoofdkussentje. Ooit waren we een tennisland, toen Justine en Kim elkaar nog op de hielen zaten. Nu zijn we afwisselend nog even een hoogspringland als Tia in Londen de aanloop neemt, een zeilland als Evi de laatste boei rondt in winning position, een 400 meter vlak land als de Borlées het straks waarmaken, en een paardenland als nog meer Nederlandse jumping professionals zich tot de Belgische nationaliteit bekeren ...
Sloganman wil onze sportlobby'ers een hulplijntje meegeven dat misschien kan helpen om -nu het nog kàn- het veldrijden een Olympische status toe te kennen:
Put it on the scene in two thousand sixteen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten