André Duval heeft een huis gesloopt. Wat? Een hele villawijk! Veertigplussers zijn niet meer relevant in de reclame. Ze missen de touch met de nieuwe wereld. André bedoelt daarmee: een wereld waarin creativiteit en vindingrijkheid niet meer het resultaat zijn van verworven knowhow en expertise, maar van een frisse online vanzelfsprekendheid.
Zet een veertiger en een twintiger samen in een door een zestiger
gemonitorde brain storm. De veertiger zegt dingen, doet voorstellen, reikt
mogelijkheden aan waarover is nagedacht.
De twintiger smijt eruit wat er in hem/haar opkomt, allerminst
gehinderd door do’s en don’ts, ondertussen vingervlug een tweet of drie
versturend.
Het automatisme van de veertiger is dat van de zekerheid van
een mogelijkheid. Het automatisme van de twintiger dat van de kracht van de onverwachtheid.
En de zestiger doet er Duvalgewijs z’n voordeel mee.
Bedankt, veertiger, voor je vertrouwde inzet en vakmanschap.
Je goeie ideeën ook. We hadden niet anders verwacht. En jij, twintiger, thanks voor
je spontane klinkt-het-niet-dan-bots-het-heid, je frisse boenk-erop-heid. We
hadden niet anders gehoopt.
André Duval heeft recht van spreken. Hij is zestig, heeft de
oude wereld meegemaakt, de nieuwe mee gemààkt en beseft dat het meer dan ooit
draait om snelheid, flexibiliteit en aangeboren onlinevaardigheid. Twintigers
zijn de navel van de nieuwe wereld. Wie vijftien is, kan niet snel genoeg àl
twintig zijn. Wie veertig is, wil maar al te graag nòg twintig zijn. En wie
zestig is, is zich daarvan als geen ander bewust. Maar dat was veertig jaar
geleden niet anders.
