Sloganman fietste een eind door Nederland, flirtend met de grens, en zag voortdurend het verschil. Hoe tuintjes opeens rechtlijniger werden. Hoe woningen plots elkaars kopie waren. Hoe kinderen zoveel gulziger met hun ijsjes omgingen. Hoe moeders zoveel bloter hun tattoos droegen. En hoe huizen opeens "panden" werden ...
Te Koop
Vader
las Sloganman op een aankondigingenbord voor een doorzonwoning. En even verder, ter hoogte van een hoekhuis met handelsruimte :
Te Huur
Vader
Wie Sloganman leest, is slim genoeg om te snappen dat Vader de naam is van een Nederlands immobiliënbedrijf. Wie samen met Sloganman een eindje verder denkt, is bereid om te aanvaarden dat dit niet per se het geval hoéft te zijn. Dat een maatschappij waarin vaders te koop en te huur worden aangeboden perfect denkbaar is. En dat Nederland daarvan de vaandeldrager zou kunnen zijn.
Heel wat Mannekes zouden een echte Vader maar al te goed kunnen gebruiken. Een vader die niet voor hen uit, maar achter hen aan fietst op zonnige lentedagen. Een vader die niet LadderPaasZat achter het stuur kruipt in z'n cabrio-van-heb-ik-jou-daar. Een vader die na het bedverhaaltje niet meteen voor het scherm plaatsneemt om zijn rukdate-van-de-avond op te zoeken.
Wat dacht Vader wel toen hij Kindjes kocht?
Fiets je fit
was ooit de wat licht wegende, maar goedbedoelde slagzin die Sloganman, toen nog Automan, weer op de tweewieler moest krijgen. In Antwerpen waren fietsers voornamelijk een fenomeen waarvan overstekende kinderen die er niet op verdacht waren hevig schrokken. Zeker als op die fiets baardwapperende mannen zaten in wijde vleermuismantels zoals de schilder Fred Bervoets en de cultwetenschapper Wessel di Wesseli.
Fietsen is sindsdien alleen maar disproportioneel toegenomen. In zoverre dat nu iederéén fietst. Zeker in de omgeving waar Sloganman leeft, woont, werkt en blogt. Stadsmensen parkeren er hun auto met fietsenrek op en naast de parkings van fietsvriendelijke café's voor een dagje knooppuntenrijden. Gisteren trokken ze zich nog op gang voor een tocht over de Vlaamse heuvels of een slordige vijftig, zestig kilometer Schelderoute, zwermden ze in groep door het Pajottenland, reden ze plat op een bospad in Fietsparadijs Limburg en ergerden ze zich mateloos aan de sportfietsers die hen onderweg 'weuj' en 'pas oep' toeroepend almost van de sokken reden. Vandaag trappen ze zich door de ronddwarrelende pluisjes en het striemende stuifmeel rond de heide.
Toen Gilbert wegflitste op de Cauberg en redelijk onweerstaanbaar de Amstel Gold Race won, zat Sloganman, net terug van het fietsen, op z'n knieën voor het scherm. Te supporteren. Laverend van lichte paniek (toen Andy Schleck wegsprong) naar pure pret (toen de winnaar van vorig jaar het alweer had klaargespeeld, en hoe).
Welke race die eindigt op een korte, nijdige heuvel is niét voor deze kanjer weggelegd?
Als deze fietser-aller-fietsers hem zou vragen om een slagzin te verzinnen die de tegenstand bij voorbaat tegen het asfalt mept, zou Sloganman niet aarzelen:
Gilbert, van onder tot boven de beste.
Toen hij, geïnspireerd door de victorie van het Caubergbeest, zelf nog een paar kilometers afmaalde, merkte Sloganman dat hij de pedalen amper voelde. De fietscolonnes die hem tegemoet reden, waarschuwden alvast hun kinderen :
Pas op, een fietser!
http://www.deredactie.be/permalink/1.1001645
Invoeren. Kijken. Luisteren. Je verbazen. Geen woorden voor, zo mooi. Topreclame.
Retail shooting in Alphen a/d Rijn. Van Gheluwe op vakantie in de Loirestreek. Fukushima, nucleaire rampgraad 7...
Terwijl het slechte nieuws ons tegemoet golft vanuit zowat alle delen van de wereld, viert Bellewaerde Park de opening van een nieuwe topattractie : Jungle Mission.
Sloganman is betrokken partij, want medebedenker van het fenomeen en vurige fan-van-het-eerste-uur.
Màg het? Mag de verbeelding hoogtij vieren?
Mag het jonge Belgische volkje zich massaal gaan vergapen aan een 'jungle fantasie'?
Sloganman vindt van yes. Niet omdat hij er zelf een aandeel in heeft, maar omdat de generatie van morgen het verdient : éven geen nieuws uit Alphen a/d Rijn, de Loire en Fukushima. Even, hop, het nepvlot op, en verkénnen die fake jungle. Maar intussen wel in de gaten houden, die kerncentrales in Doel en Tihange!
Sloganman heeft genoten van Wat als? De nieuwe tv-topper van de makers van Benidorm Bastards en Milf! Het tv-talent in dit land is niet meer te stoppen en tot in de US gegeerd, zo blijkt.
Het Gat van Nederland was ooit baanbrekend. De VPRO was ooit een nichezender van wereldklasse. Nu blijkt een land dat er geen is een cadeau te zijn voor de wereld van creativiteit en entertainment. Belgische bureaus winnen reclame-oscars. Belgische filmers gaan met palmen aan de haal. Belgen waren al bizarre, met de realiteit spottende schilders. En nu bestaat er dus ook zoiets als wereldwijde Belgische humor.
Gisteren werd aan dat alles nog een aparte dimensie toegevoegd : een Parijs-Roubaix winnaar die in de wielersport stapte met maar één ambitie, de steun en toeverlaat worden van de kopman. Johan Vansummeren reed die ambitie heel even aan flarden, maar keert er straks ongetwijfeld toch weer naar terug. Ook dat is Belgisch.
Wat als Vansummeren een kopman was? dacht Sloganman even.
De rechtstreeks uitgezonden, door heel België meegelispelde vraag aan zijn vriendin
"Wilt gij met mij trouwen?"
bracht Sloganman even op de idee om er dé oneliner-tot-dusver uit Wat Als? aan toe te voegen :
"Ik heb geen foef"
Want zo zitten we nu eenmaal in elkaar.
Sloganman is een groot kaasliefhebber. Altijd geweest. Dus maakt hij ook van harte reclame voor kazen. Zo mocht hij ooit in het Noord-Hollandse grasland een filmpje opnemen voor Campina. Twee kaasdragers uit Alkmaar zongen de lof van een kaas waarvan Sloganman inmiddels de naam vergeten is. Maar het beeld van de rennende kaasdragers die niet snel genoeg in België konden zijn en ééns over de grens nog een tandje bijstaken (want je mocht hier toch 130) is hem wel bijgebleven.
Nu hij opnieuw de Noord-Hollandse kaas mag promoten, met name de Graskaas, gemaakt met verse lentemelk, geproduceerd door koeien die blij in de wei staan, voelt Sloganman zich vereerd. Want is deze prille, malse, goudeerlijke Gouda niet de oermoeder aller plattelandskazen? Is er een meer essentiële kaas denkbaar? Onttrokken aan de bodem van de Zuiderzee? Op de markt gerold in de vorm van een wiel?
Sloganman kan er zich weliswaar geen Nederlandse wijn bij voorstellen, maar wel een bitterzoet abdijbier. Wat dachten de volgers van een West-Vleteren? De ideale match toch tussen Noord & Zuid? Daar hebben we niet eens een regering voor nodig.
Binnenkort ook in uw kaasspeciaalzaak, zij het maar héél kort :
Graskaas
met een hart van Gouda
De kernramp in Japan is geen ramp. Het is een catastrofe. En als het tegenvalt een cataclysme. Inmiddels suist de aarde met duizelingwekkende snelheid door een zich driftig voortplantend heelal en blijft de kop koffie naast Sloganman onbeweeglijk koud.
Eergisteren zat hij nog achter een lekker wàrme koffie, op een terras in het groen. De zondag stapte, strompelde, fietste en gleed voorbij in elke denkbare outfit. De zon scheen, maar niet echt van harte.
Terwijl hij zich beraadde over een tweede kop, werd Sloganman verblind door een stel helderwitte tanden op de cover van een magazine op het tafeltje naast hem. Het volmaakte gebit werd begeleid door de boodschap
Het leven straalt je tegemoet, elke dag.
Het product waarover het ging, is Sloganman ontgaan, want bij een leven dat je tegemoet straalt, kan hij zich in de huidige context maar één leven voorstellen: geen leven.
Hoewel. Misschien moet hij de bedenker van deze misplaatste lijn wel dankbaar zijn. Omwille van het simpele wereldbeeld dat dit soort communicatie ons voorhoudt en oplegt. En waardoor overleven toch weer mogelijk lijkt. Sloganman gaat het artikel over kernenergie in Humo (nog even) niet lezen.
