De kernramp in Japan is geen ramp. Het is een catastrofe. En als het tegenvalt een cataclysme. Inmiddels suist de aarde met duizelingwekkende snelheid door een zich driftig voortplantend heelal en blijft de kop koffie naast Sloganman onbeweeglijk koud.
Eergisteren zat hij nog achter een lekker wàrme koffie, op een terras in het groen. De zondag stapte, strompelde, fietste en gleed voorbij in elke denkbare outfit. De zon scheen, maar niet echt van harte.
Terwijl hij zich beraadde over een tweede kop, werd Sloganman verblind door een stel helderwitte tanden op de cover van een magazine op het tafeltje naast hem. Het volmaakte gebit werd begeleid door de boodschap
Het leven straalt je tegemoet, elke dag.
Het product waarover het ging, is Sloganman ontgaan, want bij een leven dat je tegemoet straalt, kan hij zich in de huidige context maar één leven voorstellen: geen leven.
Hoewel. Misschien moet hij de bedenker van deze misplaatste lijn wel dankbaar zijn. Omwille van het simpele wereldbeeld dat dit soort communicatie ons voorhoudt en oplegt. En waardoor overleven toch weer mogelijk lijkt. Sloganman gaat het artikel over kernenergie in Humo (nog even) niet lezen.
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.