Sloganman weet het even niet meer. Hij kan nog wel stevige
conceptlijnen verzinnen. Maar hij betwijfelt of de wereld erop zit te wachten.
En dat geldt, wat hem betreft, ook voor de trouvailles van zijn collega's. De
kunst van de overdrijving dreigt haar power te verliezen. En daar is -alweer-
het VW-verhaal mee debet aan.
Das Auto vond
hij tot nu toe zowat het beste dat je voor een automerk met die Geschichte kon
bedenken. En ook het logo vond hij wondermooi. Dat is nu herleid tot een
roetvlek. Het ergste dat je als merk en als believer kan overkomen. Want
vlekken kunnen we niet hebben, toch?
Ooit gaf Sloganman het Finish vaatwassysteem een boost door
de Maître d'O van de toenmalige driesterrenkeuken Romeyer een uitspraak in de
mond te leggen die de man in een klein miljoen magazines met gepaste trots
beaamde:
"Eén vlekje op een
glas is een smet op onze naam".
Toen bleek dat Finish het voorkeurmerk was geworden van de
helft van de toendertijd vaatwassende Belgen smeet hij er nog een boodschap
tegenaan die qua merkbevestiging kon tellen (vindt hij zelf):
De helft van de Belgen
met een vaatwasmachine gebruikt Finish.
Er is nog genoeg Finish
voor de andere helft.
Het heeft Finish, het vak, dit land en bij uitbreiding de
rest van de wereld er niet van weerhouden om het eigen nest vrolijk te blijven
bevuilen met producten, bijproducten, extensies van producten en bijproducten,
toepassingen en 'systemen' die niets aan het origineel toevoegen.
Onder meer daarom blijft Sloganman een fan van de Savon de
Marseille. En van de VW-kever met de piepkleine achterruitjes. Om van de
Esso-tijger nog maar te zwijgen.
De helft van de Belgische
automobilisten rijdt met een auto uit de VW Groep.
Wat een opluchting voor
de andere helft.
