Sloganman, Vluchtman

Sloganman neemt geen vluchteling in huis. Kennelijk zijn nogal wat gezinnen bereid om dat wel te doen. Zo’n gezin heet een gastgezin. En mensen die zich hiervoor aanmelden noemt met in deze tijden ‘Gutmenschen’ of ‘goedmensen’.

Ooit maande de Bond zonder Naam ons in de feestperiodes aan om ‘eens een eenzame uit te nodigen’. Zo stond het er: ‘Nodig eens een eenzame uit’. Die eenzame kon iedereen zijn. En de uitnodiging mocht uiteraard meer omvatten dan een babbel bij de kerstboom. Een eenzame zou vooral minder eenzaam zijn aan de kersttafel. Kalkoenbil voor zich. Glas wijn binnen handbereik. Waarna de eenzaamheid weer in volle hevigheid kon losbarsten.

Enkele weken geleden werd het opnemen van vluchtelingen door gezinnen nog met de nodige felheid ontraden. Niet door het Vlaams Belang, maar door hulporganisaties als Caritas en aanverwanten.

Sloganman is geen goedmens. Hij is een twijfelmens. En twijfelmensen nodigen niet zo snel een eenzame uit, laat staan een vluchteling.

Onze voorouders waren ooit zelf vluchtelingen. Die zich vervolgens op deze plek vestigden, huizen bouwden, werk vonden, kinderen kregen, en na de nodige opstootjes, waaronder twee volwaardige wereldoorlogen, eindelijk rust vonden, in de zomer massaal naar zee trokken – ons aller geboorteplaats, toch - en zich tegoed deden aan de toenemende overdaad van elke dag.

Sloganman twijfelt voortdurend. Het is hem ingebakken. Hij twijfelt aan de eerlijkheid van meningen, uitstoottesten, goede doelen, mensen die Theo Francken heten en goedmensen. Maar nog het meest twijfelt hij aan zichzelf. Wie is hij en waarom?

Gelukkig is er een simpele manier om aan die twijfels te ontsnappen. Vluchten. In een goed boek. In een HBO-serie. In een appartement op de hoogste verdieping van een woonblok met een oninneembaar uitzicht op Le Grand Bleu, de hoogste kaap van Europa, een kasteel dat je voor 4000 euro per nacht kan huren en de zuidfranse fjorden. Op het glanzende water dobberen voortdurend bootjes met vluchtelingen. Ontsnapt aan de waan van de dag in landen die nu allemaal samen Europa heten. En ‘s avonds zitten die vluchtelingen gezellig rond de tafel. In restaurants die elk jaar opnieuw enthousiast worden aangeprezen door weer andere vluchtelingen die zichzelf Routard noemen.

Kortom, Sloganman heeft een fijne korte vakantie achter de rug. En heeft zichzelf opnieuw asiel verleend in eigen huis.

Sloganman, Dieselman

Ooit reed Sloganman in een auto’tje dat luisterde naar de naam Neckar. Een Duits Fiatje dat na elke wasbeurt al snel vol nieuwe, enthousiast uit de verf spattende roestplekken stond. Maar het sputterde zich op commando naar de gewenste bestemmingen, het bood bescherming tegen wind en regen en het had zo goed als niks gekost. 

Sloganman probeert zich voor te stellen hoeveel CO2 hij met dit karretje in de atmosfeer heeft geblazen. Hij rookte toen nog een pakje sigaretten per dag en leverde op die manier ook een behoorlijke bijdrage tot de luchtwegenvervuiling. Kortom, hij was een full time vuilak, zoals vrijwel iedereen.

Pas vele jaren later zou hij zich een dieselwagen aanschaffen. Omdat dieselrijden in die tijd gepromoot werd als de voordeligste keuze voor wie jaarlijks nogal wat kilometers spon.

En zo toerde Sloganman decennia lang in een waas van uitstootgassen door het Tochtgat aan de Noordzee, het Franse zuiden en het Toscaanse heuvelland. In Duitse wagens die sinds vorige week roetvriendelijker blijken dan tot dusver werd aangenomen.

Niet zo’n prettige gedachte vindt Sloganman, mijmerend bij het haardvuur en overwegend of hij toch niet vroeger dan gepland zijn mazouttank moet laten vullen voor de winter.

Audi plus haardvuur plus mazouttank. Hoe middeleeuws kan je leven in deze moderne tijden?

Sloganman, Onman

Guillaume overtreft zichzelf in De Morgen met een column die pleit voor de vermarkting van de seculariteit. Sloganman steunt die idee van harte. Wat de wereldgodsdiensten al eeuwenlang prediken en toepassen is zonder meer prima leerstof voor de niet-gelovigen onder ons.

Een geloof moet je uitdragen en beschermen. Zeker als niet geloven eraan ten grondslag ligt.

Sloganman denkt dan aan een soort van onbijbel die het ongeloof in geloofwaardige termen verspreid. Het ongeloof te boek gesteld. Tot geloof verheven. In het vaste geloof dat ongeloof alleen maar kan leiden tot een nieuw geloof in onszelf.

Ach, hou toch op, man.