Sloganman neemt geen vluchteling in huis.
Kennelijk zijn nogal wat gezinnen bereid om dat wel te doen. Zo’n gezin heet
een gastgezin. En mensen die zich hiervoor aanmelden noemt met in deze tijden ‘Gutmenschen’
of ‘goedmensen’.
Ooit maande de Bond zonder Naam ons in de
feestperiodes aan om ‘eens een eenzame uit te nodigen’. Zo stond het er: ‘Nodig
eens een eenzame uit’. Die eenzame kon iedereen zijn. En de uitnodiging mocht
uiteraard meer omvatten dan een babbel bij de kerstboom. Een eenzame zou vooral
minder eenzaam zijn aan de kersttafel. Kalkoenbil voor zich. Glas wijn binnen
handbereik. Waarna de eenzaamheid weer in volle hevigheid kon losbarsten.
Enkele weken geleden werd het opnemen van
vluchtelingen door gezinnen nog met de nodige felheid ontraden. Niet door het
Vlaams Belang, maar door hulporganisaties als Caritas en aanverwanten.
Sloganman is geen goedmens. Hij is een
twijfelmens. En twijfelmensen nodigen niet zo snel een eenzame uit, laat staan
een vluchteling.
Onze voorouders waren ooit zelf
vluchtelingen. Die zich vervolgens op deze plek vestigden, huizen bouwden, werk
vonden, kinderen kregen, en na de nodige opstootjes, waaronder twee volwaardige
wereldoorlogen, eindelijk rust vonden, in de zomer massaal naar zee trokken –
ons aller geboorteplaats, toch - en zich tegoed deden aan de toenemende overdaad
van elke dag.
Sloganman twijfelt voortdurend. Het is hem
ingebakken. Hij twijfelt aan de eerlijkheid van meningen, uitstoottesten, goede
doelen, mensen die Theo Francken heten en goedmensen. Maar nog het meest
twijfelt hij aan zichzelf. Wie is hij en waarom?
Gelukkig is er een simpele manier om aan
die twijfels te ontsnappen. Vluchten. In een goed boek. In een HBO-serie. In
een appartement op de hoogste verdieping van een woonblok met een oninneembaar
uitzicht op Le Grand Bleu, de hoogste kaap van Europa, een kasteel dat je voor
4000 euro per nacht kan huren en de zuidfranse fjorden. Op het glanzende water
dobberen voortdurend bootjes met vluchtelingen. Ontsnapt aan de waan van de dag in landen
die nu allemaal samen Europa heten. En ‘s avonds zitten die vluchtelingen gezellig
rond de tafel. In restaurants die elk jaar opnieuw enthousiast worden
aangeprezen door weer andere vluchtelingen die zichzelf Routard noemen.
Kortom, Sloganman heeft een fijne korte
vakantie achter de rug. En heeft zichzelf opnieuw asiel verleend in eigen huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten