Programmeer mijn leven niet,
je hebt er zelf een
staat met stip genoteerd in Sloganmans persoonlijke top 100 aller tijden. Maar wel met de wat wrange bijgedachte dat de boodschap uit de mond kwam van een Y-generation dude die Sloganman zeer nauw aan het hart ligt.
Afgezien van de context waarin ze werd geformuleerd, blijft hij het een straffe lijn vinden. Een strijdkreet waarin hij de kracht van een generatie voelt, en de onmacht van de vorige.
Hoe vertel je een dude van bijna twintig dat een aanbeveling (toegegeven: mét een bedoeling) niet noodzakelijk als programmeergedrag moet worden begrepen wanneer-het-desondanks-toch-als-dusdanig-wordt-aangevoeld? En hoeveel meer gelijk kan je halen uit een welgemikte oneliner?
Als iemand dat zou moeten weten dan is het toch Sloganman zelf? Of niet?
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.