Sloganman, Gielman

De meester himself. In oktober nog te gast bij ons. Nu alweer zijn eeuwig glimlachende zelf elders in de wereld.

Giel, vorige week nog wereldnieuws in Vlaanderen, is nu eindelijk daar waar een jongen van vijftien thuishoort: in het opleidingscentrum van medicus/astroloog/achtste-incarnatie-van-de-Nyentse-lama Tulku Lobsang. Dezelfde man die de moeder van Giel zò overtuigend toelachte vanop-een-flyer-die-ze-toevallig*-vond-bij-de-bakker dat ze zowaar zichzelf en vervolgens ook haar Giel aan hem verloor.

Sloganman wenst de jongen hierbij een behouden terugkeer, de moeder de award voor wereldvreemdheid en Tulku Lobsang een gelukskramp die nooit meer overgaat. Of, zoals de meester het zelf graag verwoordt in flyers die je wel eens bij de bakker vindt als de laatste Streekkrant de deur uit is: “Het ware geluk ligt in jezelf, als een schat die erop wacht om ontdekt te worden. Door de transformatie van onze negatieve emoties en gedachtepatronen komen we steeds dichter bij onze Ware Natuur, en kunnen we het geluk blijvend ervaren.”

Die zweverige zever. Die klaterende onzin. Die ondraaglijke lichtheid. Tulku toch! 
Giel, zeker weten, gaat dat ontmaskeren. Als hij straks terug is en hij staat toevallig* bij de bakker, dan zal hij z'n ware geluk ontdekken. Het is blond, kortgerokt en heeft ogen als karbonkels. Door de transformatie van zijn emoties en gedachtepatronen (sic) zal hij steeds dichter bij haar Ware Natuur komen en het geluk blijvend ervaren.

*Excuus aan de believers onder u: het toeval bestaat niet.