Nederland, vond Sloganman, was de ploeg-die-had-moeten-winnen. Denemarken was kansloos. Toch won Nederland niet. Erger nog: het verloor. Alweer van zichzelf.
Ze misten kansen die je niet kan missen,
tenzij je in een oranje shirt op een voetbalveld rondloopt. Ze creëerden een
overwicht dat bijna gênant was voor de tegenstander, totdat de scheidsrechter de
wedstrijd -huppekee- afblies.
Vervolgens was het een hele avond lang
jeremiëren in de nabeschouwingen. Over de Hollandse overmacht die uiteindelijk
niets had opgeleverd. Over de creativiteit, de prachtige passes, de heerlijke
bewegingen die het elftal op de grasmat had getoverd, maar die de god van het
voetbal niet hadden kunnen vermurwen.
De prijsschutter van Denemarken werd net
geen halve zool genoemd. Had hij niet ooit nog heel effe bij Ajax gespeeld, het
Barça van het Noorden, en was hij daar niet wegens ‘te beperkt’ afgewezen? Heel
Nederland kénde die sleepbeweging toch waarmee de Deen zich wel eens van z'n
betere kant had laten zien, ook op de Hollandse velden? Waarom had hij die dan
zomaar op z'n dooie gemak mogen uitvoeren, met het on-denk-bare tot gevolg? Had die sleepbeweging niet in de kiem gesmoord moeten
worden? Had de keeper z’n benen niet netjes gesloten moeten houden? Zoveel
efficiënter en nog zediger ook.
Waarom?
Waarom kleurt het kaartje van Nederland op de buienradar oranje tijdens het EK? Waarom
wappert, wimpelt en flappert dat rare kleurtje Sloganman in bijna
hinderlijke mate tegemoet als hij op de fiets door de Noord-Brabantse dorpen rijdt?
Waarom is het altijd weer van dattem in dat voor het overige toch vrij nuchtere landje?
Door die ingeslepen zelfzekerheid.
Het sterke van Nederlanders is dat ze –ook
als de hemel instort- toch nog in de hemel blijven geloven. Holland moet gewoon
winnen van Duitsland en daarna Portugal nog even opzij zetten. Vervolgens ligt het pad naar de glorie en de gladiolen wijdopen, toch?
Spanje, een crisisploeg. Frankrijk, connait pas. Engeland, born losers.
O-o-oranje!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten