Sloganman, Belleman

Sloganman heeft nog nooit een burgemeester gebeld. Hij gelooft namelijk niet dat het iets uithaalt. Zijn klacht, voorstel, mening zou in het beste geval door een vriendelijke medewerk(st)er worden genoteerd en toegevoegd aan de lange lijst van telefonische berichten die een burgemeester ontvangt. Geen spannend vooruitzicht, vindt Sloganman.
Maar kijk, of liever luister... Peeters en Pichal hebben er nu een heus formatje rond ontwikkeld :


Bel de burgemeester.


Via de radio kan het dus wel. Zij het toch gedurende een week.
Patrick Janssens, die het straks moet opnemen tegen de scherpste Bart De Wever ooit, was de eerste die vrijelijk mocht lastiggevallen worden door een aantal voorgeselecteerde bellers. Hij ligt momenteel te bed met een hernia. Vluchten kan niet meer als je daar ligt met een vlijmende onderrug. Maar weglopen uit een gesprek kan nog altijd. En daar zijn gezagdragers per definitie erg goed in. Sloganman kreeg gelijk. Het werd een vinnig belspel. Zonder winnaars dus.


Tussendoor moest Sloganman nog een ander soort radio aanhoren dat het medium steeds meer te schande maakt en luidens een bericht in De Morgen ook door de makers zelf wordt betreurd : de radioreclame. Een communicatievorm die Sloganman nauw aan het hart ligt omdat hij er zelf iets in heeft mogen betekenen ... Toen doe-het-zelvers het nog met Gamma deden. Toen Sunsnacks er nog was om al wie snakte naar de zon er sofort naartoe te vliegen. Toen Verminnen, Margriet, Yasmine en anderen de Frietjes van de Frituur in de hearts and minds van de luisteraar zongen. Toen er nog geen hartverscheurende keuze moest gemaakt worden tussen de ether en cyberspace. Toen er niettemin net zulke bleke radioreclame gemaakt werd als nu.


Patrick Janssens was toen nog een fulltime marketingman zonder herniaproblemen en zonder politiek gewicht. Je kon hem gewoon bellen op z'n kantoor in Brussel, maar ook toen al zat er een secretaresse tussen. Sloganman wenst hem snel beterschap en misschien wat minder gewicht op die schouders?