Het busongeval in Zwitserland is out of
media intrest. Het Breivik proces zo goed als. De kasteelmoord? Af en toe een
oprisping. Tijd voor de Ongewenste Intimiteitenshow.
Ook Sloganman doet eraan mee, maar dan low
profile, in de coulissen, in een hoekje van het internet. Edoch, niettemin… Dat
ook ons aller Jos uit Limburg ooit schaamteloos met de handjes wapperde, treft hem
onaangenaam.
Te bed of niet te bed, Ireen? Nounou, Jos.
De klamme handen in medialand moeten na al
die outings niet meer te tellen zijn. Om van de openbare diensten, de
bankwereld en de communicatiemiddens nog maar te zwijgen.
Bestaat er zoiets als ongewenste
intimiteiten op papier? Zeker weten. Sloganman verwijst daarvoor graag naar de
columns van HB in zijn lijfblad. Een snode schrijverd die de Evy Gruyaerts van deze
wereld met bouwvakkersaplomb telijf gaat. De pen als truweel. Het kàn. Want onder
het mom van satire. De sater.
Ooit zat Sloganman na een tv-optreden –o,
Amerikaans Theater- nog even na te praten in de green room met een toenmalige
tv-coryfee alias presentatrice. Ze legde haar hand op Sloganmans dij en
informeerde of hij nog even mee wou voor een glas. Sloganman weet nog dat hij
enorm in de war was. Waarom hij niet op het voorstel inging? Onvermogen.
Morgen weer tijd voor iets anders.
Rappoflup, denkt Sloganman in een opwelling van nietsvermoedendheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten