Vannacht, bij de overgang van 10 naar 11, knetterden weliswaar de rotjes, gilde er sporadisch een keukenmeid en bloesemde hier en daar een vuurbloem boven de bomen, maar tot een wild knallende vreugde kwam het niet.
Nochtans woont Sloganman temidden doorgaans gul feestende noorderburen. Vorig jaar nog werd er voor cheweldich veel cheld blingbling in de nachtlucht geblazen. Nu stond Sloganman eenzaam in de kruinen te turen, glas in de hand, wachtend op het moment suprême dat maar niet kwam. Er barstte niets los. Er stonden geen mensen op straat. Chezellich werd het niet. Het werd haast geruisloos 2011.
Als er al iets in de lucht hing en nog steeds hangt, is het een hoop vraagtekens. Wat wordt het met 2011? En zijn jaren nog wel zo belangrijk? Moeten we niet in decennia gaan denken? Zijn we niet té gejaagd bezig het jaar te verdelen in 365 dagen waarin niets fout mag gaan? Zijn de winters nog wel betrouwbaar? Wordt het nog wel eens zomer? Wonen we straks tussen de Inuit?
Sloganman weet het niet, maar vraagt zich wel het nodige af. Was er maar een slagzin die iedereen weer blij zou maken en ook nog iets concreets in het vooruitzicht stelde. Drie woorden maar, iets als 'Yes, you can', maar dan beter, geloofwaardiger, bereikbaarder.
Gisteravond een zaal enthousiaste Chinezen in Bejing wild in de handen zien klappen voor het spektakel River Dance, Keltisch volksvermaak in het Verre Oosten. Een Hollandse cabaretier horen verklaren dat het einde van de wereld niet nabij, maar allang voorbij is. Een weerzinwekkend vrolijke Peter Van de Veire het wereldfenomeen Eddy Wally zien fêteren, de nieuwe zangeres van Hooverphonic hopeloos uit de toon horen vallen, lachfilmpjes uit de vrt-doos niet meer op de lachspieren voelen werken ...
Sloganman heeft zich rond 02.00 u vannacht voorgenomen om zonder goede voornemens naar bed te gaan.
We zien wel
is het beste wat hij voorlopig voor 2011 weet te bedenken.
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.