Sloganman, Move!man

Sloganman is Inpakman, Wegwerpman en Ikeaman in één en dezelfde persoon. 

Hij gaat zich

vestigen op een nieuw adres en staat dus voor beslissingen die zijn bloggevolg ongetwijfeld herkent ... Wat neem je mee? Moeilijker nog : wat smijt je weg? Zo stond hij gisteren voor zijn beeldarchief en dacht : ga ik al die fotoprints die ik hier en nu nog een keer pro forma bekijk ooit missen als ik ze hier en nu wegsmijt? Zijn dia's nog wel van deze wereld? Moet ik ze niet eens zorgvuldig selecteren en die selectie vervolgens virtueel opslaan?

Hetzelfde vroeg Sloganman zich af in verband met z'n oude Märklin trein, z'n speelgoedrennertjes, z'n Dinky Toys auto'tjes, z'n vroege journalistenwerk, z'n nooit uitgegeven verhalenbundel, z'n nooit aangeboden vijfde roman, z'n oude bandopnamen, z'n muziekcassettes, z'n mappen met gerealiseerd werk, z'n eerste gsm ... Wat moet weg? Wat mag blijven? 
Hij zag gezichten die hij zich niet eens meer herinnerde. Hij las teksten die hij onmogelijk kon geschreven hebben. Hij zag en voelde vormen die hem vreemd waren, waarbij hij zich niet meer kon voorstellen dat hij ze ooit zelf ter hand had genomen, met elkaar had verbonden, op elkaar had gestapeld, weer uit elkaar had gehaald, ...
En toen viel z'n oog op een boek dat hij als één der eerste, zonder nadenken, bij het papierafval had gelegd : The 68th Art Directors Annual, het jaarboek van The Art Directors Club Inc. in New York. Een Art Directors Annual uit 1989? Uit de prehistorie van de communicatie? Kom nou, man. Die sleep je toch niet meer mee? 
Ja dus. Sloganman tilde het boek uit de Mag Weg Hoop en stopte het in een verhuisdoos.
Al was het maar om die overvloed aan quasi perfecte beelden, briljante lijnen en dito slogans binnen handbereik te hebben in tijden van nood. 
Waarom moest die schat uit 1989 eigenlijk weg? Omwille van de gedateerde typografie toch niet? Die komt, onder één of andere vorm, toch altijd weer terug. Vanwege dat been there done that-gevoel? De Britpop herhaalt zich toch ook steeds opnieuw? En er zijn toch nog altijd operavoorstellingen? 


Conclusie: Sloganman neemt alles mee. Hij smijt niks weg. Dus zeker de milestones uit z'n eigen leven niet. Hij gaat gewoon elders wonen, met zichzelf en z'n gezin. 


Drie mensen, drie levens, in één huis.