Sloganman, Musicman

Leve het dubbel inkomen, leve de welvaartstaat!
riep Sloganman in vervlogen tijden wel eens via de podiummicrofoon en de radioboxen. Het werd niet door tienduizenden, maar toch door enkele honderden luisteraars meegebruld. Diezelfde enkele honderden konden ook songs als Illusie, M'n goeie vriend, Vroeger en De Lifter woord voor woord meezingen. Als dat al ergens goed voor was ...


Sloganman werd nog maar eens op dat muziekverleden attent gemaakt door een undefriendable vriend naar aanleiding van het nieuwe vrt-programma dat de taaiste onder de tv-knarren straks zal presenteren: Luc A.
Schrik niet als je jezelf nog eens terugziet! waarschuwde de undefriendable vriend. 


Sloganman probeert het ondraaglijke visioen van zijn Eurosong deelnamen te skippen. Sloganman wil geen man zien, laat staan aanhoren, die in olifantenpijpen broeken en met schermvullend kapsel het kijkersvolk toezingt door een haag van snorren. Sloganman hoopt dat hem die confrontatie wordt bespaard.


Maar waarom maakte hij dan die afspraak met de jongens van toen? Waarom is hij dan benieuwd naar het voorstel dat ongetwijfeld volgt? Waarom is hij dan heel diep in zijn hart misschien toch te vinden voor dat wat je vooral niet moet doen als het voorbij is : 
Ouwe koeien uit de gracht zingen. 


Sloganman?