Sloganman ving een merkwaardig aspirant neologisme op tijdens een radio-uitzending
waarin mensen werden aangespoord om nieuwe woorden, begrippen en uitdrukkingen
voor te stellen ten bate van, ja, van wat eigenlijk? Een beter begrip? Minder
foute interpretaties? Klaardere situaties? Dat was Sloganman niet meteen
duidelijk. Maar goed.
Het woord dat hem in de uitzending uit het
niets kwam toegewaaid was ‘twijfeltwisten’. Dat vroeg om uitleg, zowaar. De
woordvinder had het bedacht om de volgende, zoals hij het noemde 'oncomfortabele' situatie te verduidelijken,
een naam te geven, in een werkwoordvorm te gieten …
Je
wandelt op het voetpad en iemand komt je tegemoet, maar er is onvoldoende
ruimte om elkaar probleemloos te omzeilen. Je hebt beiden in je hoofd al
beslist om niet tegen elkaar op te willen botsen. Je kiest voor een stapje naar
links, de ander had een stapje naar rechts in gedachten. Dus zet je meteen en
stapje naar rechts, terwijl de ander op hetzelfde moment naar links uitwijkt. En zo
ontstaat dus heel even een ‘twijfelbeweging’ die vanop afstand –en op You Tube-
tot een bizar ballet kan leiden.
Twijfeltwisten. Sloganman had er niet meteen voeling mee, maar het bracht hem wel op een idee.
Hij dacht niet zozeer aan een woord, wel aan een manier om dergelijke situaties snel te ontmijnen én er nog zijn/haar sociaal voordeel mee te doen.
Laten we in zo’n geval even die oude
dansklassieker uit de kast halen en samen –héél even- de twist twisten. Mooi toch, een spontaan dansje met een medemens
op een veel te nauw voetpad in een drukke stad?
De Twijfeltwist.
Daar heeft Sloganman opeens wél voeling
mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten