Nee, even niet over Mad Men. Mooie serie.
Daar niet van. Sloganman wil het hebben over marketing these days. Hoe mad het
kan worden. Zeker als het zo doortastend en one
direction wise wordt toegepast als door het Engelse artsenkoppel, inmiddels
wereldwijd bekend als de McCanns: Kate, huisarts, Healy en Gerry, cardioloog,
McCann.
Terug naar 3 mei 2007, naar de Ocean Club
in Praia de Luz in de Portugese Algarve, de resort waar het gezin McCann, samen
met een stel vrienden, een week vakantie viert. Welverdiend, dat spreekt.
Het echtpaar geniet. Met volle teugen. Van
de zon, de zee, de tennislessen, de reünies in de bistro, de avondlijke
etentjes-met-de-vrienden in de Tapas bar, de niet echt uitstekende, maar
niettemin uitvoerig gesavoureerde Portugese wijn.
De tweeling van twee-en-nog-wat en hun
zusje van bijna 4, Madeleine aka Maddie, worden overdag netjes afgeleverd bij
de opvangservice en slapen ‘s avonds en ‘s nachts de slaap der onschuldigen in
appartement 5A, op vijf minuutjes checkafstand.
Om 22 uur ontdekt moeder Kate tijdens check number x dat dochter Madeleine
verdwenen is.
Het
begin van een marketingstory die …
1.
meteen in de gewenste toonaard start
“Ze is ontvoerd!” roept moeder Kate vanop
het balkon.
Vreemd, want zou je niet in eerste
instantie denken: “Ze zal toch niet weggelopen zijn?”
en het aansluitend verwoed op een zoeken
zetten?
2.
meteen in de gewenste vorm wordt gegoten
De Tapas vrienden worden opgetrommeld voor
een urgentiemeeting in appartement 5A. Daarbij wordt met vereende krachten een
timeline opgesteld die naderhand ‘voor de goede orde’ snel nog even wordt
bijgestuurd.
Vreemd, want zou je in eerste instantie
niet met z’n allen in ijltempo de omgeving verkennen, in de hoop het ontvoerde
meisje én haar ontvoerder alsnog te kunnen snappen?
3.
meteen naar de gewenste doelgroep wordt verzonden
De ouders informeren na het
timeline-gebeuren uitvoerig het thuisfront én de Britse media alvorens de
politie in te lichten.
Vreemd, want je zou toch verwachten dat …
die telefoontjes even kunnen wachten? Stel dat het meisje door de inmiddels gealarmeerde en
driftig speurende resortwerknemers, medevakantiegangers en omwonenden alsnog
gevonden wordt?
Vandaag, bijna 6 en een half jaar later,
heeft de Maddie marketingmachine de ouders heel wat medeleven, geld, politieke
steun, politie-activiteit, rode loper-roem en (voorlopige) onschendbaarheid
opgeleverd, maar ook: heel wat onderzoeksforums, haatmails, kille
krantenkoppen, onthullende publicaties en vooral … een groeiende ongeloofwaardigheid.
Want de hele zaak staat bol van de discrepanties, controversen en andere
leugens-om-bestwil.
Kortom… De McCanns zitten al meer dan zes
en een half jaar een virtuele straf uit en hebben nog een leven lang hechtenis voor de
boeg.
Het feit dat ze dag in dag uit
gedissecteerd worden op het internet en dat zowat iedereen inmiddels zijn of
haar mening heeft gevormd over hun al dan niet betrokkenheid bij de verdwijning
van hun dochter lijkt Sloganman erger dan dead row.
De duizenden pagina's officiële onderzoeksdocumenten
die vrij op het web geconsulteerd kunnen worden, de bittere blog-, forum- en
twitteroorlogen, uitgevochten door believers en non believers en de 'in your
face' filmpjes die op YouTube over hen gepost worden moeten samen zowat de
overtreffende trap vormen van 100 jaar
eenzame opsluiting.
Als ze schuldig zijn, hebben ze die dubbel
en dwars verdiend. Als ze onschuldig zijn en hun dochter -laat het ons hopen,
maar we hebben zo onze twijfels- ooit wordt teruggevonden, hebben ze een grote
theatercarrière gemist.
Nog even dit, ter afronding. Nooit werd een internationale zoekcampagne zo snel voorzien van een wervende slogan:
Leaving
No Stone Unturned
De Mad Men hadden hem kunnen bedenken.
