Hell, no!Sloganman werd door één van zijn volgers niet onterecht terechtgewezen. Hoezo, geen Sloganman blog sinds 18 maart? Onze held geveld door het prille lenteweer? Heeft hij misschien geen zin, erger nog, geen inspiratie meer? Wie blogt, moet voort! Zo is dat. Maar, lieve volger, wanhoop niet. Sloganman schrijft meer dan ooit. Zoals vandaag nog dit:
Ik wilde dat ze iemand anders had. Een lantaarnaansteker die weer licht in haar ogen zou brengen. Een hartverwarmer die haar in slaap zou schommelen nadat hij haar liefdevol had voorgeknuffeld. Een man die haar borsten mooi zou vinden, ook al wezen de tepels moedeloos naar haar schoenen. Iemand die zacht door haar haren zou strelen en de kale plekken schalks zou bevoelen, niet met walg zou ontwijken. Een man voor wie haar zwellende bovenarmen en heupen vanzelfsprekend en aaibaar zouden zijn. Ik wilde echt dat ze zo iemand zou ontmoeten. Maar haar onderhouden, dat wilde ik niet. We hadden een kwarteeuw schraalheid achter de rug. Bleke dagen en kreupele nachten vol onbegrip en verbeten woede.
“Waar was je vandaag?”
“Niet waar jij was”.
“Wat doe je morgen?”
“Hetzelfde als vandaag”.
“Hou je van mij?”
“Nee. Jij van mij?”
Morgen, tussen het nieuwe romanschrijven door, volgt er -beloofd- weer een volwaardige bijdrage!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten