Waarom Amy Winehouse zoveel aandacht krijgt in de media en al die jonge mensen die op dat Noorse eiland de dood zijn ingejaagd ondertussen allang zijn vergeten, vraagt de zoon van Sloganman zich af.
Sloganman probeert hem uit te leggen dat de mediawereld en bij uitbreiding de wereld jammer maar helaas zo in mekaar zitten. Dat de slachtoffers van Ronald Janssen inmiddels ook allang geen nieuws meer zijn, tenzij er binnenkort out of the blue nog een tiental nieuwe aan de murderer list worden toegevoegd. De zoon antwoordt dat dit "geen vergelijking" is. Sloganman riposteert dat het om aantallen gaat. De zoon merkt listig op dat Amy Winehouse wel maar één iemand was die het op de koop toe ook nog eens zelf heeft verknald en dat het in Noorwegen wel om négentig slachtoffers gaat. Sloganman vertelt hem dat het Wijnhuis miljoenen cd's heeft verkocht en dat evenveel fans, dus lezers, kijkers en luisteraars, ondanks alles een speciale herinnering aan haar bewaren. Haar teloorgang op de podia incluis.
Ze vertegenwoordigde een grote muzikale erfenis, licht Sloganman toe. In die zin was ze eigenlijk al oud voor haar tijd. Is het recente duet met good old Tony Bennett daarvan niet het mooiste bewijs?
De zoon haalt de schouders op en rolt er nog eentje. De Kleine Verslaving, denkt Sloganman. Ooit schraapte hij zelf restjes tabak bij elkaar om, met behulp van krantenpapier -thx, media!- z'n saffie te rollen.
Back to Black.
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.